Vaderdag zet vader in de bloemetjes, maar zoiets verloopt meestal stiller dan Moederdag. Zijn vaders minder belangrijk? Hun rol wordt soms geminimaliseerd, alsof ze een leuke toevoeging zijn in plaats van een fundament. Toch wijst alles erop – van hersenwetenschappen tot persoonlijke ervaringen – dat vaders onmisbaar zijn. Niet alleen voor hun kinderen, maar voor de hele maatschappij. Vaderschap is zelfs goed voor de vader zelf!

Als vader van twee dochters heb ik dat zelf ondervonden. Jarenlang zag ik een gezin als een beperking van mijn vrijheid. Ik was ervan overtuigd mijn leven beter alleen te leiden, zonder verantwoordelijkheden. Tot een persoonlijke crisis me liet zien hoe verkeerd ik zat. Het vaderschap werd mijn anker, een onverwachte bron van trots en kracht. De glimlach van mijn dochters wanneer ik thuiskom, de vragen die ze stellen over de wereld, de momenten waarop ze mijn hand zoeken – dat alles heeft mij niet alleen veranderd, maar ook getoond hoe essentieel vaders zijn.

Biologische band

De band tussen vader en kind is niet zomaar een gevoel: het is een biologisch feit. Wanneer vaders met hun kinderen ravotten, gebeurt er iets bijzonders in hun hersenen: er komen bindingshormonen vrij zoals oxytocine en vasopressine, die vertrouwen en verbondenheid versterken tussen beiden. Zo ontstaan bij vader en kind hersenverbindingen, gericht op die specifieke vader-kindrelatie.

Dat is anders bij moeders, waar die hormonen vooral vrijkomen bij rustige, verzorgende knuffelmomenten. Het laat zien hoe de natuur vaders een unieke rol geeft: geen bijrol, wel een dynamische, actieve aanvulling op de zorg van moeders. Samen creëren ze een perfect evenwicht, een complementariteit die kinderen helpt opgroeien tot evenwichtige volwassenen.

Vaders als beschermers en opvoeders

Pasgeboren mensenbaby’s zijn lang afhankelijk, langer dan welk ander pasgeboren dier ook, want hun hersenen moeten nog enorm groeien en ontwikkelen. Dat maakt bescherming cruciaal: van oudsher spelen vaders daar een sleutelrol in. Terwijl moeders hun baby’s koesterden en voedden, hielden vaders gevaren op afstand – een rolverdeling geworteld in de prehistorie. Maar vaders doen meer dan alleen beschermen: ze leren hun kinderen de wereld ontdekken, grenzen testen en risico’s nemen – wat moeders minder snel doen.

Ik zie het bij mijn eigen dochters. Als ik met hen stoei, leren ze niet alleen hoe sterk ze zelf kunnen zijn, maar ook dat er iemand is die hen opvangt als het misgaat. Jongens leren via vaders hun kracht te beheersen en emoties te balanceren, meisjes bouwen zelfvertrouwen op en leren mannelijk respect begrijpen – zo kiezen ze later een betere partner. Studies bevestigen dat: kinderen met betrokken vaders doen het beter op school, zijn minder angstig en belanden minder vaak in de problemen. Vaders brengen een mix van discipline en avontuur die kinderen klaarstoomt voor het leven. Ja, vaders hebben een specifieke opvoedingsstijl.

Vaders gedijen met monogamie

Vaderschap gedijt in een stabiele omgeving, en monogamie speelt daarin een grote rol. Bij mannen in een monogame relatie daalt de testosteronspiegel na de geboorte van een kind. Zij zijn dan minder gericht op competitie en meer op zorg, betrokkenheid en werklust. In polygame en andere niet-monogame culturen blijft die testosteronwaarde hoog. Vaders investeren dan minder in hun gezin en meer in het zoeken naar nieuwe partners. Als gevolg leven hun kinderen merkelijk minder lang.

William Tucker illustreert in ‘Marriage and Civilization’ hoe monogamie de ruggengraat vormde van het Westen. Het zorgt ervoor dat vaders zich volledig wijden aan hun rol als opvoeder, beschermer en kostwinner. Inderdaad, familievaders hebben de tendens om productiever te zijn: ze hebben er een belangrijke reden voor. Stabiele gezinnen leiden zo tot stabiele gemeenschappen.

Het onderschatten van vaders

Vandaag staat die stabiliteit onder druk en wordt de rol van vaders vaak gekleineerd. Niet alleen door bepaalde respectloze vrouwen, ook door een afnemend zelfrespect bij mannen (het ligt dus ook aan de mannen zelf). Sommige feministen promoten het idee dat vaders minder essentieel zijn en moeders alles alleen kunnen. Ook monogamie wordt als achterhaald beschouwd. Vandaar het hoge aantal scheidingen, vaak overigens op initiatief van de vrouw.

Kinderen zonder vader hebben meer kans op psychische problemen en slechte schoolprestaties en belanden vaker in de criminaliteit

Socioloog Irene Zwaan beschrijft in haar boek ‘De afwezige vader bestaat niet’ hoe pijnlijk dat is: voor de vader, maar zeker ook voor de kinderen en zelfs voor de moeder. Na een scheiding krijgen vaders vaak te maken met beperkte omgangsregelingen, waardoor hun band met de kinderen langzaam afbrokkelt. Dat is niet alleen een verlies voor de vader, maar vooral voor het kind dat een cruciale steunpilaar kwijtraakt. De cijfers liegen niet: kinderen zonder vader hebben meer kans op psychische problemen en slechte schoolprestaties en belanden vaker in de criminaliteit.

Mannelijkheid: goed of slecht?

De bredere kijk op mannelijkheid is dan ook getorpedeerd. De MeToo-beweging heeft terecht misstanden aangekaart, maar wierp een schaduw over álle mannen. Mannelijkheid wordt te vaak als een bedreiging gezien, terwijl goede mannen (waaronder vaders) juist beschermende krachten moeten zijn. Bovendien leren vaders hun dochters betrouwbare mannen herkennen en hun zonen zelf betrouwbaar te worden.

Biologie maakt de meeste mannen sterker dan de meeste vrouwen. Verkrachters zijn vaak mannen, dat klopt, maar tegelijk zijn de beste beschermers tegen verkrachters eveneens mannen. Dat laatste heeft #MeToo niet begrepen, waardoor ze vrouwen niet aansporen bescherming te zoeken bij goede mannen – integendeel. Zo maken MeToo-feministen sommige vrouwen net kwetsbaarder.

Een pleidooi voor erkenning op Vaderdag

Goede mannen worden nog beter door vaderschap: ze leren omgaan met tegenslagen, verantwoordelijkheden en emoties. Dat maakt van hen ook betere werkers, zelfs een rotjob nemen ze op de koop toe. Vaderschap biedt namelijk intense liefde, trots en vervulling – iets wat ik zelf ook heb ervaren.

Na mijn ode aan moeders op Moederdag, pleit ik ervoor dat Vaderdag meer wordt dan een dag van sokken en stropdassen. Niet dat vaders voortdurend bejubeld moeten worden, dat willen ze niet. Wel is het een kans om te erkennen wat vaders écht bijdragen: veiligheid, zorg en stabiliteit. Ze zijn geen bijzaak, maar (samen met moeders) pijlers waarop gezinnen en gemeenschappen rusten. We moeten vaders niet alleen een schouderklopje geven, maar ook de plek die ze verdienen – niet alleen op Vaderdag, maar het hele jaar door. Want een gemeenschap die vaders waardeert, is een gemeenschap die sterker staat.

William Tucker

Een ode aan vaders