Ondanks het uitbundig vieren op 21 juli van de nationale feestdag in Guam en Botswana, vervulden ook deze week de pennenvriendjes hun droeve taak: commentaar geven op de commentatoren.

Waarde landgenoot Vanmol,

Heb jij ook zo genoten van onze nationale feestdag? Wij zijn, gehuld in de nationale regenboogkleuren, als ontbijt een frietje gaan steken bij La Patate van Average Rob (wat is ‘average’ toch een prachtige naam voor een typische Belgicist). Daarna hebben wij alle Belgische bieren genuttigd die er bestaan. Niet uit goesting, maar om de economie te stimuleren.

Een valse noot was wel dat het nieuws over de Belgische feestdag pas als eerste punt in het middagjournaal zat. Van de rest van de dag herinner ik mij om een of andere reden niet meer zoveel. Ik lees dat er een concert op tv was, in de nationale eenheidstaal getiteld: ‘Belgian Party’. Maar belangrijker: onze koning heeft een schone toespraak gehouden.

Zo flink! Hij doet dat ook niet voor zijn plezier, maar iemand moet nu eenmaal de bakens uitzetten waarbinnen ons denken zich hoort te bevinden, en dat kan Filip als geen ander. Wist je trouwens dat hij zijn toespraak helemaal zelf schrijft? Daarna gaat er weliswaar een team regeringsadviseurs nog uren mee aan de slag om de speech te herschrijven, maar het is de gedachte die telt. Een gunstige wind heeft mij de eerste door onze koning zelfgeschreven versie bezorgd. Lees je even mee?

Mannekes,

Ons mooie landje heeft een golf van zeer warme hitte meegemaakt. Wij zaten in een snelkokende pan en het deksel was een beetje kapot zodat er geen aflaat van stoom mogelijk was. Alleen als de Duitstalige, Franstalige en Vlaamstalige bevolkingen samenblijven, kunnen wij daar iets aan doen (maar vraag mij niet wat).

Maar spijtig, er is een klein probleempje van formaat. Waar zijn de centjes, de euro’s, de euromillions? Op, op, alles is op. Wij komen zelfs een beetje te kort, zegt meneer Wever. Gelukkig hebben wij zeer, zeer bekwame politicussen die alles perfect gaan oplossen met een beetje meer boetes, taksen, belastingen, opcentiemen en vooral ook met meer uitgaven aan podcasten over het zijn van zichzelf. Ik wou dat ik ook eens mijzelf kon zijn, maar ja, ik ben koning.

Een speciaal woordje van dank wil ik richten aan de zorgverleners in het algemeen en in het bijzonder aan de blonde verpleegster Nancy in Laken met de zeer mooie poep.

Zouden we daar geen voorbeeld aan nemen en kiezen voor meer menselijkheid en tederheid in onze maatschappij? Ik denk aan gevoelige belastingverhogingen en tedere celstraffen voor criminelen groot en klein.

Ons landje niet, maar vele landjes en groepen voeren zotte oorlogen maar ik zal geen namen noemen (hoest: Trump). Zouden wij niet beter vrienden zijn met alleman? En zeker met de grootste regimes van terreur?

Mannekes,

Ik vat het samen: de wereld is een beetje naar de kloten, het wordt heet onder onze voetjes door zot klimaat, de oorlogen zijn gelukkig nog ver van ons bedje, maar er is zeer veel polarisatie, al kunnen de Polen daar ook niks aan doen. Maar denk eraan: zolang de Vlaamse leeuw, de Waalse haan, het Brussels kieken en het Duitse adelaartje samen vriendjes blijven, kan ons niks gebeuren.

Mannekes,

Waar is da feestje? Hier is da feestje! En denk eraan: alle witte mannen langs vanachteren!

Weersongevoelige vriend Stef,

De Gentse Feesten zijn nog maar net begonnen of de eerste filmpjes van vechtpartijen vliegen alweer over het internet. Een vrouw krijgt een vuistslag in het gezicht, twee mannen worden op de grond verder geschopt en tientallen omstaanders filmen enthousiast mee. Zoals dat hoort op een modern volksfeest: vier mensen vechten, veertig mensen zorgen voor de multicameraregistratie.

En dat is maar goed ook, want als het van het nationale ‘duidersheir’ afhing, werd alles keurig onder de mat geveegd. Nu rest hen enkel nog een verklaring te leveren die harder van de pot gerukt is dan een cyclosporiasis-lijder – u weet wel, van die recente diarreeplaag in de VS – door een andere cyclosporiasis-lijder. De creativiteit van de jokpers in dit soort materies is ongeëvenaard. Ligt het niet aan eb en vloed, dan wel aan lage suikerspiegels, plotsklapse verwardheid of algeheel onwelbevinden.

Maar bij De Morgen besloten ze nog een trapje dieper af te dalen in de kelder der geloofwaardigheid en schoven ze alles op de hittegolf… van de week voordien.

Ik verzin het niet, Stef. De schrijvelaar van dienst wijdt bijna een heel artikel aan de effecten van stijgend kwik op de menselijke psyche en het daarvan afhankelijke humeur. Alleen vertoefde dat kwik tijdens de Artevelde-braderie vooraan in de twintig graden. Frisjes voor de tijd van het jaar, zou ik zeggen.

Een andere verklaring luidde dat er te veel gefilmd werd, waardoor slechts de INDRUK ontstond dat er veel geweld was. Ook te veel volk en te veel alcohol werden als oorzaken aangehaald. Dat al die zaken ook aanwezig zijn op andere evenementen zonder dat je daar een mes tussen de ribben hoeft te verwachten, kon de perspiemel dan weer niet verklaren.

Ondertussen kan iedereen die over een paar goedwerkende ogen beschikt uit de beelden meteen opmaken wat er aan de hand is. Zo niet in de stad die zichzelf vernoemde naar een vereniging voor blinden en slechtzienden. De stad van Licht en Liefde: zo’n titel moet je verdienen!

Beste expert Erwin,

Wat mochten we weer prachtige journalistieke parels lezen in onze niet-zo-Vlaamse gazetten. Zoals dat aangrijpende interview met teruggekeerde IS weduwes in De Standaard.

De dames zijn tot inkeer gekomen, wat duidelijk blijkt uit het feit dat ze toegeven een fout te hebben gemaakt, maar toch spreken van ‘een gedeelde verantwoordelijkheid’. Zoveel inzicht ontroert ons diep. Tenslotte kunnen die vrouwen er ook niet aan doen dat westerlingen per ongeluk met hun nek onder een groot mes gingen liggen. En als ze niet levend wilden verbranden, hadden ze zich maar niet moeten laten overgieten met benzine. ’t Is toch waar, zeker? Nee, Erwin, ik heb alle begrip voor de moedige keuzes van de weduwes.

Minder begrip heb ik dan weer voor begrotingsexpert Wim Moessen. Die durfde namelijk in Het Laatste Nieuws te suggereren dat De Wever vlotjes 7 miljard zou kunnen vinden door simpelweg het lage btw-tarief van 6 procent op te trekken naar 9 procent. Beseft de heer Moessen dan niet dat het zo niet werkt in de politiek? Het is net zoals een vrouw die over haar problemen vertelt. Het laatste wat je dan als man moet doen, is haar een oplossing aanreiken, omdat het haar niet om een oplossing te doen is, maar om de aandacht. Beseft de heer Moessen niet dat politiek zoals een vrouw is? Als het echt om oplossingen zou gaan, dan hadden we toch al die nachtelijke vergaderingen over mosselpot/lasagne/tiramisu-akkoorden niet nodig?

Niet van gisteren zijnde vriend Stef,

Ik blijf nog even bij De Morgen. En op de Gentse Feesten. Met de pen welteverstaan. Geen haar op mijn rijkelijk gevulde hoofd dat eraan denkt daar daadwerkelijk naartoe te tenen. Niet dat ik de Gentenaars hun feesten niet gun. Van harte zelfs.

‘Hoe gepikeerder witte mannen reageren als Sophie Straat hen tijdens optredens naar achteren stuurt, hoe beter’, schrijft journalist Bruno Struys in De Morgen. De krant die je niet leest, maar ‘zit te lezen’. Bij voorkeur aan een tafeltje op de Korenmarkt, met een veel te dure koffie onder de lichtjes opgeheven neus.

Bruno vindt de shock-and-awe onder witte mannen bij festivaloptredens bijzonder geruststellend. Dat Bruno er zelf bleker uitziet dan een afgetrokken lijkwade, deert de man niet. ‘Wie de eigen RAL-kleur ziet, verdient het publiceren niet!’ ‘Er is nooit tijd voor nuance. We zijn al lang overtijd voor nuance.’ Met die opmerkelijke mededeling begint Bruno Struys aan een volledige column waarin hij vervolgens uitgebreid nuanceert waarom mensen op basis van hun huidskleur naar achteren sturen eigenlijk bijzonder genuanceerd is.

Straat Sophie riep tijdens de Gentse Feesten dat alle witte mannen naar achteren moesten. Dat klinkt misschien als discriminatie, maar gelukkig bestaat er voor zulke gevallen een eenvoudige journalistieke nooduitgang: de context.

‘Alle zwarte vrouwen naar achteren’ zou bijvoorbeeld racisme én seksisme zijn. ‘Alle witte mannen naar achteren’ is daarentegen punkgeschiedenis.

Volgens Struys gaat het bovendien om ‘omhoog schoppen’. Dat vind ik eigenlijk een bijzonder witte suprematistische gedachte, want dat betekent dat witte mannen blijkbaar helemaal bovenaan staan. Dat zeg ik niet, dat zegt Bruno.

Ook de werkloze witte man, de dakloze witte man en de witte man die vooraan stond omdat hij klein is en anders niets ziet. Zij vormen samen één machtig machtsblok dat tijdens concerten strategisch bezit neemt van de eerste drie meter voor het podium: de plattekaas-moshpit.

Helemaal op het einde graaft Bruno zelfs Elvis Presley even op. Omdat diens heupbewegingen zeventig jaar geleden werden gecensureerd, is mensen op basis van hun huidskleur wegsturen blijkbaar rock-’n-roll. Wat censuur, Elvis’ bekken en de positie van witte mannen in een Gentse moshpit precies met elkaar te maken hebben, raakt kant noch wal. En dat past dan weer mooi bij de rest van het artikel.

Zo krijgen we een column die begint met ‘er is nooit tijd voor nuance’ en vervolgens honderden woorden nodig heeft om uit te leggen dat een raciale veralgemening geen raciale veralgemening is, discriminatie geen discriminatie is en verontwaardiging alleen belachelijk is wanneer de verkeerde mensen verontwaardigd zijn.

Deze column verscheen onder de titel ‘De gedachte’. ‘De hersenscheet’ ware correcter geweest.

Wim Moessen

De pennenvriendjes gingen eens niet naar de Gentse Feesten