Fabien Pinckaers bouwde met Odoo een IT-bedrijf van 10 miljard euro, maar dreigt door de voorgestelde ‘rijkentaks’ de controle over zijn bedrijf te verliezen. Dan vertrekt hij liever naar het buitenland, waarschuwde hij deze week. Veel ondernemers bereiken stilaan dat kantelpunt, voorspelt Geert Noels. ‘De politiek moet eindelijk eens begrijpen dat ze geen geld kunnen blijven tappen uit de vermogenskraan van burgers en bedrijven.’

Yvan Verougstraete, voorzitter van Les Engagés, wil dat wie meer dan een half miljoen cash of aandelen heeft, jaarlijks 0,3 procent belastingen betaalt. Vanaf 3 miljoen zou dat oplopen tot 0,6 procent. Volgens Verougstraete is het de enige manier om het gat in de begroting te dichten, naast besparingen.

Pinckaers bezit de helft van de aandelen van Odoo, dat gewaardeerd wordt op 10 miljard euro. Onder het voorstel van Les Engagés levert hem dat een rekening van 30 miljoen per jaar op. Pinckaers meldt dat hij maar over 100.000 euro op zijn rekening beschikt en dat hij dus aandelen zou moeten verkopen om de rijkentaks te betalen. ‘Wie verkoopt als hij nipt 50 procent van een onderneming bezit, staat de facto de controle af’, analyseert hij op sociale media. ‘Mijn enige optie is België te verlaten.’

Econoom Geert Noels van Econopolis, auteur van Gigantisme, geef meer duiding over het effect van de rijkentaks en de stijgende belastingdruk op ondernemers.

Waarom vindt net het verzet van Pinckaers zoveel weerklank?

Zijn verhaal is een schrijnend voorbeeld van de gefnuikte Waalse entrepreneursdrang. Pinckaers is bescheiden en liet lang weinig van zich horen. Hij is wel uitgegroeid tot een icoon van het Waalse bedrijfsleven: de vlag waarmee de politiek voorop loopt als symbool van de heropleving van de regionale economie.

Dat net Pinckaers een exit overweegt, is bijzonder pijnlijk.

Dat net die zakenman een exit overweegt, is bijzonder pijnlijk. Het toont aan dat de politiek wel veel lof heeft voor de successen van een bedrijf, maar dat die dan in de kiem worden gesmoord door platte belastingen.

Een bedrijfsleider die de controle over zijn onderneming moet loslaten om belastingen te kunnen betalen. U begrijpt zijn woede?

Uiteraard. In principe kan Pinckaers wel aan cash geraken als hij een lening aangaat met enkele aandelen van zijn bedrijf in onderpand. Maar in dat geval vermeerdert belastingjaar na belastingjaar het risico op de verwatering van zijn aandeel. De reserve van bedrijven is de financiële motor voor familiebedrijven, die opgedreven kan worden in moeilijke tijden. Door de rijkentaks roest die motor voor een doorstart in een bedrijfsstorm stilaan weg.

De politiek werkt mee aan de exit van schitterende ondernemingen.

Het is dus economische nonsens dat professor André De Coster en andere economen die reserves in de familiale bedrijven mee optellen in de vergelijking met het vermogen van personen. Dat zorgt dan voor krantenkoppen over de ‘ongelijkheid in België die voor het eerst in jaren toeneemt’.

Het gaat voor bedrijven om strategisch werkkapitaal. Het is een compleet dwaas idee om die bedrijfsreserves te belasten in het kader van een begrotingsronde. Daarmee ondermijn je de continuïteit van bedrijven, de jobs van het personeel en het financiële netwerk van leveranciers en klanten rond dat bedrijf. Om nog maar te zwijgen van de fiscale en sociale bijdragen die in het gedrang komen. De politiek werkt mee aan de exit van schitterende ondernemingen zoals Odoo.

Verougstraete argumenteert dat de lamentabele begroting hem geen keuze laat en dat hij dus ook nieuwe inkomsten moet zoeken bij bedrijven?

Het voorstel is sprekend voor de hedendaagse politiek. Belastingen zijn de ultieme inkomstenbron, zeker bij belastingplichtigen die geen uitweg hebben. De fiscale inkomsten waarmee deze regering de begroting wil dichten lopen al serieus op door de geplande verhoging van de btw en accijnzen, de verdubbeling van de taks op effectenrekeningen, de meerwaardebelasting en een belasting op slapende bankrekeningen.

De politiek moet toch eindelijk eens begrijpen dat ze geen geld kunnen blijven tappen uit de vermogenskraan van burgers en bedrijven. Voor Vooruit is dat uiteraard de evidente weg, maar nu volgen ook Les Engagés. En de N-VA slingert zonder veel tegenspraak mee in het kielzog van al die maatregelen. De partij blijft ook bijzonder discreet over die rijkentaks.

Veel ondernemers willen het Belgische schip verlaten.

Allerlei maatregelen lijken wel, cynisch geformuleerd, doelbewust ingevoerd om ondernemingen weg te pesten naar andere landen. Veel ondernemers willen het Belgische schip verlaten.

De meerwaardebelasting belast niet alleen de reële, maar ook de virtuele meerwaarde via de rijkentaks. De nieuwe successieregels wegen op de opvolging van bedrijven. Opties worden bij de verwerving fiscaal aangerekend, zelfs als de verkoop later met verlies gebeurt. Bonussen worden, alsof een bedrijf een communistisch model volgt, voor 90 procent wegbelast, behalve als ze gelden voor iedere werknemer afzonderlijk.

Voor heel wat ondernemers is het kantelmoment bereikt. Dertig jaar lang hebben bedrijven gewerkt aan hun financiële robuustheid, maar die smolt het voorbije decennium weg door de stijgende roerende voorheffingen van 15 naar 30 procent, de jacht op legitieme beheersstructuren, de steeds strengere kaaimantaks op buitenlandse vermogens en andere belastingen op het kapitaal.

Zet dit de poort open voor de verkoop van die bedrijven aan private equity-groepen of family offices (institutionele of familiale privé-investeerders)?

Zo’n private equity-fondsen en family offices hebben hun nut. Zij kopen bedrijven en creëren terug financiële orde. Dat gaat soms gepaard met een quick win via een afslanking van het personeelsbestand en een kostensanering. Deze operatie heeft dan een heilzaam resultaat op de bedrijfskasstroom.

De overheid organiseert de afbouw van onze familiale bedrijven.

Die bedrijven worden dus klaargestoomd om met enorme winst te worden verkocht aan een buitenlandse groep. Een deel van de meerwaarde en Onderzoek en Ontwikkeling verdwijnt dan ook uit België. Door de torenhoge belastingdruk organiseert de overheid dus de afbouw van onze familiale bedrijven – het hart van ons bloeiend industrieel weefsel en de bron van duizenden jobs.

Is het stelsel rond de meerwaardebelasting al voldoende uitgewerkt als een welomlijnde belasting, waarmee vermogensbeheerders rekening kunnen houden in de beleggingsstrategie van hun cliënten?

Wat er op ons afkomt is klaar en duidelijk. De periode, de manier en de omvang waarop de financiële instellingen deze meerwaarde in kaart moeten brengen is allesbehalve klaar en duidelijk. Er is geen rechtszekerheid over de manier waarop eventuele fouten over de interpretatie van de belasting de aansprakelijkheid van de instelling of de klant in het gedrang zullen brengen.

De wetgeving over de meerwaardebelasting is dus erg voluntaristisch. Ik verwacht hierover veel juridische geschillen van de fiscus met de klanten, de klanten met de bank en de bank met de fiscus. Dat belooft.

Ondertussen goochelt Vooruit met de idee van een miljonairstaks?

Bizar. Vooruit-voorzitter Conner Rousseau lijkt hier een breekpunt van te maken als ultiem middel om de herverdeling tussen de ‘gewone mensen’ en de superrijken te realiseren. Dat is toch te gek voor woorden. De miljonairstaks is toch immers al ingevoerd! Ook de rijkentaks van Les Engagés past in het rijtje van dit soort vermogensbelastingen. De kaaimantaks is uitgebreid naar een resem nieuwe juridische constructies in het buitenland, Arizona heeft de effectentaks op de beleggingsportfolio verhoogd en de meerwaardebelasting goedgekeurd. Volgens de Europese Commissie heeft België de tweede zwaarste belastingdruk op vermogen in Europa, na Frankrijk.

De Tijd maakte onlangs melding van Luxemburgse vennootschappen die nogal wat rijke families gebruiken uit fiscale motieven. Ze worden ook opgericht in afwachting van de invoering van de miljonairstaks.

Het artikel wekt de schijn dat deze vennootschappen vooral worden gebruikt om belastingen te ontwijken. Toch zijn er veel andere redenen om met een Luxemburgse onderneming te werken: een aangepast holdingstatuut, dat niet alleen de meerwaarde van het vermogen belast, maar ook de minwaarde fiscaal in rekening brengt. Ook is de rechtszekerheid van het Groothertogdom een voorbeeld van behoorlijk bestuur. In tegenstelling tot België.

Zijn er dan geen misbruiken door het gebruik van Luxemburgse vennootschappen? Ongetwijfeld. En die liggen onder politiek spervuur. Maar er zijn ook misbruiken in de sociale zekerheid. Halen de politici daar het grof geschut voor boven? No way! Er zijn voor heel wat partijen nu eenmaal meer stemmen te halen bij mensen met een uitkering. Daarover zwijgen de politici dus zedig.

Het lijkt wel of we naar de jaren 70 worden teruggekatapulteerd.

Ondertussen neemt de politieke klasse de ondernemers in het vizier. Een rekening in Luxemburg? Belastingontduiking! Een vennootschap oprichten voor een zelfstandige activiteit? Rechtsmisbruik! Een serieus risico nemen met zijn onderneming? Speculatie! Werken met zelfstandige onderaannemers? Sociale uitbuiting!

Het lijkt wel of we naar de jaren 70 worden teruggekatapulteerd. De schuld bereikt recordhoogtes. De begroting geraakt compleet uit zijn evenwicht. Belastingen op bedrijven nemen elk jaar toe, maar brengen amper meer op bij gebrek aan een brede, gezonde ondernemingsbasis. Integendeel, de ondernemingen die wel kunnen overleven worden door die fiscale druk nog sterker ontmoedigd. De werkgelegenheid dreigt in elkaar te schrompelen.

De voornaamste en enige remedie is groei. Ondernemen moet niet langer fiscaal en reglementair ontmoedigd, maar wel gestimuleerd worden door belastingverlagingen en administratieve vereenvoudiging. Dat zal leiden tot meer groei, wat dan weer een positief effect heeft op de begroting. Door de extra-fiscale inkomsten kan men de algemene belastingdruk verlagen en het overheidsbeslag op de economie beperken.

Vandaag is 30 procent van de Belgische bevolking tewerkgesteld in de privésector, samen met Frankrijk het laagste van de EU. Zij dragen bij tot de rechtstreekse of onrechtstreekse financiering van het levensonderhoud van de niet-actieve bevolking. In andere landen werkt 50 procent van de bevolking voor de rest van het land. Om het evenwicht te herstellen moeten er 2 miljoen meer Belgen worden ingezet in de privésector.

Dat wordt moeilijk. De vacaturegraad – het aantal vacatures ten opzichte van het totale aantal arbeidsplaatsen in de onderneming – is gedaald van 3,50 procent naar 3,42 procent. Volgens Statbel waren er in het eerste kwartaal van 2026 140.462 vacatures bij Belgische ondernemingen. Einde 2025 daalde het aantal naar 145.896 eenheden. Twee miljoen nieuwe jobs in de privé lijkt wel een héél lange weg om af te leggen?

Alsof die jobs zijn vastgebeiteld. Natuurlijk zijn er wél 2 miljoen jobs beschikbaar, als de overheid zorgt dat die voor de werkgever betaalbaar zijn en als de arbeiders en bedienden voldoende verdienen in vergelijking met de inkomsten die ze als niet-actieve ontvangen.

Vergelijk het met een tuin. Als de bloemen plots verdwenen zijn, lijkt het of er geen plaats is voor nieuwe planten. Een machteloze tuinier geeft dan ook geen water meer en doet geen moeite om het onkruid te wieden. Een tuinier met ambitie herbegint aan de heraanleg. De bloemen zullen terug bloeien.

Snoei in de overdreven uitgaven van de overheid én de sociale zekerheid en verlaag zo de arbeidskost. Geloof terug in ondernemen en laat meer bloemen groeien. Met enkel wetten zullen we het tij niet kunnen keren. Enkel met de juiste mentaliteit zullen we er wel geraken.

Strandnaakt

Festiverval

De week van Vlasti!

Airc-NO!

Schuldenbergstreek

Hittegolfterrein