Alle witte mannen moeten naar achteren. De Nederlandse zangeres Sophie Straat kondigde die maatregel af tijdens haar optreden op de Gentse Feesten. Vooraan was het tijd voor ‘girls, queers en people of colour‘, zodat zij veilig konden dansen.

Het is een verfrissend eenvoudige aanpak. Geen gedoe met individueel gedrag of de vraag of iemand daadwerkelijk iets verkeerd heeft gedaan. Huidskleur en geslacht zijn van op grotere afstand zichtbaar en laten zich veel sneller controleren.

‘Er is nooit tijd voor nuance’, zei Sophie Straat. Ook daarin heeft ze gelijk: nuance is de natuurlijke vijand van elke efficiënte bevolkingsindeling. Voor je het weet, begint iemand te vragen of een witte man misschien gewoon rustig naar de muziek stond te luisteren. Zo raakt een helder principe al snel bedolven onder individuele omstandigheden.

Praktische details

Het beginsel staat dus vast. Hoera! Nu nog wat praktische details. Om te beginnen moet worden bepaald wie wit genoeg is om naar achteren te moeten. Bij een rosse Gentenaar met sproeten lijkt dat eenvoudig. Moeilijker wordt het bij een Spanjaard die in februari nog overtuigend wit oogt, maar zich tegen de Gentse Feesten een hoopgevende teint heeft aangemeten.

Zelfidentificatie is vanzelfsprekend het uitgangspunt, maar mag geen achterpoortje worden voor witte mannen

Aan de ingang kan met een door het stadsbestuur gekalibreerde kleurenwaaier worden gewerkt. Wie zich dicht bij een grenswaarde bevindt, krijgt voorlopig een plaats in de neutrale wachtzone. Na zonsondergang volgt een tweede meting.

Ook het begrip ‘man’ moet sluitend worden omschreven. zelfidentificatie is vanzelfsprekend het uitgangspunt, maar mag geen achterpoortje worden voor witte mannen die pas bij het horen van de oproep hun non-binaire identiteit ontdekken. Een vermelding van voornaamwoorden in de Instagram-biografie kan als begin van bewijs dienen, aangevuld met oudere foto’s met gelakte nagels en een verklaring van twee queerpersonen. Wie uitsluitend tijdens festivals genderfluïde blijkt te zijn, krijgt geen vrijstelling. Echte inclusie kan niet zonder fraudebestrijding.

Persoonlijke ontwikkeling

Alle witte mannen op exact dezelfde afstand van het podium plaatsen, zou bovendien weinig rechtvaardig zijn. Sommigen hebben jarenlang geïnvesteerd in de afbouw van zichzelf. Het zou hardvochtig zijn hen op één hoop te gooien met mannen die nog zonder zichtbare schaamte een polo dragen.

Daarom zijn verzachtende omstandigheden nodig. Wie drie afleveringen van de juiste podcast kan samenvatten, mag enkele rijen opschuiven. Een abonnement op Humo, een voorkeur voor havermelk en het delen van een opiniestuk met het commentaar ‘Dit. Lees.’ tonen eveneens aan dat de betrokkene zijn aanwezigheid niet langer als vanzelfsprekend beschouwt.

Een snor kan verzachtend werken, maar alleen wanneer hij ironisch wordt gedragen

Een snor kan verzachtend werken, maar alleen wanneer hij ironisch wordt gedragen. Bij twijfel moet de eigenaar verklaren welke klassieke mannelijkheidsnorm hij ermee ondergraaft. Gelakte teennagels leveren bijkomende punten op. Een linnen draagtas van een tweedehandsboekenwinkel is de jackpot. Wie spontaan erkent dat hij te veel ruimte inneemt, kan eventueel een beperkte hoeveelheid ruimte terugkrijgen. Zo blijft ook binnen de collectieve bestraffing ruimte voor persoonlijke ontwikkeling en verbetering.

Polsbandjes

Er zijn uiteraard ook verzwarende omstandigheden. Wie tijdens het optreden ongevraagd uitlegt dat vinyl warmer klinkt, krijgt twee rijen extra. Een sterke mening over IPA-bier levert minstens drie strafpunten op, zeker wanneer daarbij woorden vallen als hoppig, citrustoetsen of mooie bitterheid. Wie vervolgens begint over de juiste marmering van dry-aged vlees of benadrukt dat een Big Green Egg geen barbecue is, maar ‘een totaal andere manier van koken’, wordt zonder verdere screening naar het achtervak begeleid. Wie daarbij mompelt dat de line-up vroeger toch beter was en terloops vermeldt dat hij The Rolling Stones nog met Charlie Watts heeft gezien, mag rechtstreeks doorlopen tot buiten het festivalterrein.

Een witte homoseksuele man krijgt gedeeltelijke vrijstelling, tenzij hij rechts stemt

Aan de ingang delen gemachtigde diversiteitsstewards polsbandjes uit. Groen geeft toegang tot de eerste rijen, oranje tot het middenvak en wit spreekt voor zich. Een witte heteroman met docksides begint achteraan. Een witte homoseksuele man krijgt gedeeltelijke vrijstelling, tenzij hij rechts stemt. Het stemgeheim is belangrijk, maar veiligheid primeert; een verklaring op eer moet volstaan. Een queerpersoon van kleur met een bedrijfswagen vormt een complex dossier waarover best een interdisciplinair inclusie-panel vergadert.

Wie dit bureaucratisch vindt, begrijpt de schoonheid van het systeem niet. Een organisator hoeft niet langer uit te zoeken wie zich agressief of opdringerig gedraagt. Het gevaar staat bij aankomst al op het lijf geschreven.

Niet persoonlijk

Ook de journalistiek heeft dat goed begrepen. ‘Alle witte mannen naar achteren’ is geen racistische of seksistische uitspraak, maar een uitspraak die ‘ophef veroorzaakt’ en ‘niet op ieders goedkeuring kan rekenen’. Zonder context klinkt de zin inderdaad alsof alle witte mannen naar achteren moeten. Met voldoende context blijkt hij over licht en liefde te gaan. Wie daarna nog steeds hetzelfde hoort, heeft kennelijk meer context nodig.

De witte mannen zelf mogen de maatregel vooral niet persoonlijk nemen. Ze worden wel persoonlijk verplaatst, maar om collectieve redenen. De tocht naar het achterste vak biedt bovendien gelegenheid tot zelfreflectie. De beste bondgenoten zullen vrijwillig nog wat verder doorlopen totdat zelfs de witte mannelijke bassist van Sophie Straat niet meer hoorbaar is.

Linkse prietpraat levert de grondstof, extreemrechts verzorgt de distributie

Ook de racistische propagandist wordt met dit model volledig ontzorgd. Vroeger moest hij nog uren beeldmateriaal doorzoeken, zinnen uit hun context trekken en misleidende onderschriften verzinnen om antiracisme voor te stellen als vijandigheid tegenover witte oude mannen. Dat voorbereidende werk kan voortaan worden geschrapt. De cultuursector levert een gebruiksklaar fragment aan waarin een publiek op huidskleur en geslacht wordt ingedeeld en één categorie naar achteren wordt gestuurd. Geen montage, geen verdraaiing, geen ontbrekende context: de racist hoeft alleen nog te delen.

Zo ontstaat een prachtig circulair model. Linkse prietpraat levert de grondstof, extreemrechts verzorgt de distributie. Achteraf kan iedereen verontwaardigd vaststellen dat racisme opnieuw is toegenomen.

Sophie Straat heeft gelijk. Alle witte mannen moeten naar achteren.

Disclaimer: De auteur verontschuldigt zich voor het veelvuldig gebruik van de mannelijke voornaamwoorden hij, hem en zijn. De voornaamwoorden verwijzen uitsluitend naar personen die voor de duur van deze tekst administratief als witte man werden behandeld.

Voor alle duidelijkheid: het volledige bovenstaande stuk is satire. Althans, zo werd het geschreven. Dat die vermelding nodig is omdat satire en inclusiebeleid steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn, valt buiten de verantwoordelijkheid van de auteur.

Tomorrowlandloper

Subsidie kookpotje

Subsidie Vlammer 3000

De week van Vlasti!

Licht en liefde

Mondje Nederlands