De antisemitische hersenspoeling

In onze moderne samenleving razen nieuwsberichten, opinies en nepnieuws aan de snelheid van het licht over de wereld. Iedereen beschikt via een toetsenbord over het machtige instrument om denkbeelden te verspreiden en dus, potentieel, bij te dragen aan collectieve hersenspoeling. Ook staten bedienen zich hiervan. En steenrijke regimes investeren al jaren fortuinen in ideologische beïnvloeding.

Denk aan Saoedi-Arabië (en hier bij ons aan de Grote Moskee in Brussel) dat de wahabitische, ultraconservatieve islam uitdraagt – een stroming die door velen als radicaliserend wordt gezien – of aan Qatar, dat terreurorganisaties zoals Hamas, Al-Qaida en Islamitische Staat financiert. Via media als Al-Jazeera en gulle donaties aan universiteiten, studentenverenigingen en denktanks wereldwijd, kneden zij wereldbeelden.

Diepe infiltratie

Op die manier is, ook bij ons, het beeld ontstaan dat het Israëlisch-Palestijns conflict hét mondiale kernprobleem is, dat Israël de onbetwistbare agressor is, Gaza wil vernietigen en doelbewust kinderen beschiet. Daaruit groeide de weerzinwekkende beschuldiging van genocide.

Die beeldvorming werd mogelijk dankzij diepe infiltratie van onze westerse samenleving door staten als Qatar, die miljarden investeren in universiteiten, media en politieke invloed. Lokale of asielzoekende moslims zorgen intussen voor de verspreiding van antisemitische memes, nepberichten en complottheorieën.

Die systematische hersenspoeling verhult ook het werkelijke doel van groepen als Hamas: de totale vernietiging van de Joodse staat, met de slogan ‘From the River to the Sea’. Het resultaat: terreurorganisaties krijgen een menselijk gelaat aangemeten, terwijl hun propaganda – inclusief dodentallen van het ‘Ministerie van Volksgezondheid’ (lees: Hamas) – kritiekloos wordt overgenomen door media en politiek.

Ook mensenrechtenorganisaties

Om zich een idee te vormen van de ingrijpende impact van die propagandamachine, is het merkwaardig en pijnlijk vast te stellen dat mensenrechtenorganisaties als Amnesty International (AI), dat zich wereldwijd ontfermt over het lot van gegijzelden en mensen die in duistere omstandigheden gevangengehouden worden en voor hun vrijlating allerlei acties onderneemt en protesten organiseert, geen enkele zulke actie in het voordeel van de 259 Hamas-gijzelaars heeft geïnitieerd.

Meer nog: AI weigert Hamas als een terreurorganisatie te bestempelen. Van 7 oktober tot 30 oktober 2023 tweette het hoofdaccount van Amnesty International 23 keer over de oorlog: 13 tweets richtten zich uitsluitend op het lijden in Gaza en beschuldigingen van Israëlische mensenrechtenschendingen, en 5 tweets riepen op tot een staakt-het-vuren. Slechts 2 tweets vermeldden Israëlische gegijzelden, en dan nog slechts als onderdeel van een bredere thread.

Evenzo tweette het Amnesty MENA-account 15 keer over de oorlog: 10 tweets waren uitsluitend gericht op het lijden in Gaza, beschuldigingen tegen Israël en pro-Palestijnse protesten. Slechts één tweet vermeldde Israëlische gegijzelden, eveneens als deel van een bredere thread, maar zonder op te roepen tot hun vrijlating. Geen van beide accounts plaatste ook maar één enkele tweet of thread die zich exclusief richtte op Israëlische slachtoffers van de Hamas-massamoorden of die het bloedbad ondubbelzinnig veroordeelde.

Agnes Callamard, de secretaris-generaal van Amnesty, tweette in diezelfde periode 29 keer over de oorlog: 19 tweets richtten zich uitsluitend op het lijden in Gaza, beschuldigingen van Israëlische wandaden en pro-Palestijnse protesten. Zes tweets riepen op tot een staakt-het-vuren. Slechts één tweet vermeldde de Israëlische gegijzelden, als onderdeel van een bredere thread, maar ook daar zonder een oproep tot hun vrijlating.

Europese geschiedenis

De modale Vlaming aanschouwt dat angstaanjagende straatbeeld – de Free Palestine-betogingen – via het venster of tv-scherm: het voelt als Gaza in zijn achtertuin. Diezelfde Vlaming, doorgaans behorend tot de stille meerderheid die Israël genegen blijft, huivert voor de luidruchtige minderheid die Hamas-propaganda en Jodenhaat verspreidt.

Dat bleek nog uit de televoting van het Eurovisiesongfestival, waar het publiek wél begreep wat er op het spel staat: als Israël het onderspit delft en de islamitisch-gedreven lobby hier nog dieper wortel schiet, dreigt een kalifaat – inclusief sharia en Arabisch als vierde landstaal.

Tot die stille meerderheid, die kennelijk nog beschikt over een moreel kompas en gezond verstand, richt ik mij.

Doorheen de Europese geschiedenis werden Joden telkens opnieuw tot zondebok gemaakt via leugens die dienden als ‘rechtvaardiging’ voor pogroms en moordpartijen: de moord op Jezus, de Zwarte Dood, vergiftigde waterputten, het doden van christenkinderen voor ‘matses’, het aansteken van stadsbranden. Onder dat mom werden honderden Joodse gemeenschappen verwoest, tienduizenden Joden gemarteld, verbrand of verdreven – telkens in naam van ‘gerechtigheid’ of het godsoordeel.

In de aanloop naar de Holocaust klonk de leugen dat de Joodse wereldlobby verantwoordelijk was voor economische crises. Nazipropaganda degradeerde hen via rassentheorieën tot ‘Untermenschen’ – als ‘rechtvaardiging’ voor de industriële uitroeiing van zes miljoen Joden, onder wie één miljoen kinderen. In de Sovjetunie werden Joden tot kapitalisten gestigmatiseerd en via showprocessen gedeporteerd. Telkens opnieuw: moord in naam van de ‘rechtvaardigheid’.

Bezet

Vandaag is de grote leugen dat Israël in 1948 Palestina ‘bezette’, de Palestijnen verdreef en sindsdien Gaza en de Westoever bezet houdt om genocide te plegen. Dat zeven Arabische landen Israël in 1948 binnenvielen meteen na zijn internationale erkenning, dat als vergelding 800.000 Joden werden verdreven uit Arabische landen zonder hun bezittingen, dat Egypte en Syrië in 1967 opnieuw een oorlog startten en dat Israël nadien de Sinaï en Gaza veroverde – dat alles wordt genegeerd.

Evenmin herinnert men zich dat Israël via de Camp David-akkoorden in 1978 het Sinaï-schiereiland ontruimde, maar dat Egypte de Gazastrook uitdrukkelijk weigerde (men wist daar maar al te goed waarom). Of dat Israël zich in 2005 eenzijdig volledig uit Gaza terugtrok. Zulke feiten passen niet in het narratief van de islamitische propaganda en verhindert niet de holle strijdkreet ‘Free Gaza’.

De ‘Free Palestine’-beweging is een doden­cultus, een mensenrechtenfraude, een ideologische veroveringscampagne die zich vermomt als progressief. Ze ontmenselijkt Joden en Israëli’s, rechtvaardigt moord en noemt dat vervolgens ‘gerechtigheid’. Elke vervolging van Joden begon met haatpropaganda gebaseerd op leugens.

Vandaag worden Joden op universiteiten, in de media en op de werkvloer collectief gebrandmerkt als kolonisten, racisten, babymoordenaars, genocideplegers. Elk tijdperk kent zijn eigen leugen. Maar het doel blijft: maak de Joden tot vijanden van wat heilig is – religie, wetenschap, mensenrechten – en noem hun vernietiging ‘gerechtigheid’ of, indien zij zich verdedigen, ‘weerstand’.

Lakmoesproef

Wat kunnen weldenkende burgers doen om zichzelf te toetsen? Hoe herkennen we of we gehersenspoeld zijn? De lakmoesproef is eenvoudig:

Wie zweeg over de 259 Joodse gijzelaars, maar zich luid keert tegen het vermeende onrecht jegens ‘onschuldige’ Gazanen, is een antisemiet. Wie zich nooit uitsprak tegen het oorlogsrecht dat Hamas al decennialang systematisch schendt – met lukrake raketten op exclusief Israëlische burgerdoelen én de aanhoudende gijzeling van onschuldigen onder onmenselijke omstandigheden – die heeft elk moreel recht van spreken verloren. Dat geldt evenzeer voor wie onverschillig bleef bij de hardnekkige weigering van Hamas om het Internationale Rode Kruis inspecties te laten doen bij de gegijzelden.

Zij die meelopen onder het vaandel van Free Palestine en Israël van genocide betichten, worden gedreven door antisemitisme – niet door medelijden met zogenaamd ‘onschuldige’ slachtoffers.

Inter-islamitische oorlogen

Die conclusie wordt nog bevestigd door één simpele vraag: waar was hun stem en medelijden toen tienduizenden moslims door andere moslims werden afgeslacht in inter-islamitische oorlogen?

In Irak na 2003, in Syrië onder Assad en onder het nieuwe regime, in Jemen, Pakistan, Afghanistan, Bahrein, Nigeria, Saoedi-Arabië – telkens opnieuw moordden Soennieten en Sjiieten en andere gewapende terreurgroepen van andere islamitische obediënties (Al-Qaeda, ISIS, Mahdi-leger, Salafististen, Alevieten, Alawieten, Al-Nusra, Droezen, Houthi’s, Sipah-e-Sahaba, Lashkar-e-Jhangvi, Taliban, Hazara’s, Boko Haram) elkaar uit in naam van Allah.

Tienduizenden doden, bloedbaden, genocide-achtige ‘Tafkir’-campagnes tegen ‘afvalligen’ – en niemand van de Free Palestine-lobby repte daarover met één woord. Geen protest, geen hashtags, geen tranen wanneer moslims moslims gruwelijk afslachten.

Ook de tapijtbombardementen na 11 september door onze eigen geallieerde westerse troepenmacht in de Global War on Terror met honderdduizend dode moslimburgers of de NAVO-bombardementen in het conflict rond Kosovo (1991, 1998), in de oorlog in Bosnië (1995). Niemand lag toen wakker van de vele burgerslachtoffers.

De lakmoesproef is dus helder: het gaat hen niet om mensenrechten. Het gaat om Joden.