fbpx


Communautair, Geschiedenis, Politiek
Groot-Nederland

De schaakpartij van Bart De Wever




September 2020 was het toen minister-president Di Rupo erkende: ‘Het budgettair deficit van Wallonië is afgrondelijk!’ Vandaag, na de watersnood, weet men niet meer van welk hout pijlen gemaakt. De wederopbouw wordt een kolossale taak, maar ‘we zullen het nodige doen, wat het ook moge kosten.’ Dat zinnetje ‘wat het ook moge kosten,’ werd eerder al gebruikt door president Macron* om de sanitaire crisis meester te worden. Er zal dus vaart worden gezet achter de leningen. Gelukkig, voegt men daar…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


September 2020 was het toen minister-president Di Rupo erkende: ‘Het budgettair deficit van Wallonië is afgrondelijk!’
Vandaag, na de watersnood, weet men niet meer van welk hout pijlen gemaakt. De wederopbouw wordt een kolossale taak, maar ‘we zullen het nodige doen, wat het ook moge kosten.’

Dat zinnetje ‘wat het ook moge kosten,’ werd eerder al gebruikt door president Macron* om de sanitaire crisis meester te worden. Er zal dus vaart worden gezet achter de leningen. Gelukkig, voegt men daar dan snel aan toe, staat de rente bijzonder laag. Neemt niet weg dat de schulden stijgen en dat men die op een dag toch zal moeten inlossen.
Duitsland zal dit relatief snel kunnen, maar voor andere landen worden het decennia.
Voor Wallonië komt daar nog bij dat de financiële transfers uit Vlaanderen geleidelijk zullen opdrogen, en dat gaat minimaal om 7,5 miljard per jaar!

Onbenutte instrumenten

Men kan zich inbeelden dat in die omstandigheden de Waalse begrotingsminister Jean-Luc Crucke rusteloze nachten kent.
En hoewel Wallonië al sinds 1980, na de regionalisering die het zelf heeft gewild, over steeds talrijker instrumenten beschikt, kan men er niet omheen dat het zijn economisch herstel niet op gang krijgt.

Voor Vlaanderen ligt de uitleg daarvoor bij het beleid dat zo goed als ononderbroken een linkse stempel droeg. In die veertig jaar werd het ambt van minister-president veertien keer aan de PS toevertrouwd. Met de adem van de FGTB in de nek waren de hervormingen echter uitgesloten die zich opdrongen, en die de ondernemingsgeest hadden kunnen aanwakkeren van innoverende, dynamische  KMO’s, de enige weg nochtans die nieuwe groei teweeg kan brengen.

De voormalige baas van Awex, Philippe Suinen, kabinetschef van Di Rupo nog geweest, erkende het zelf: ‘Het grootste gevaar voor Wallonië zijn de stakingen!’ Een studie van het Crisp, slaand op 2017, liet zien dat Wallonië in dat jaar 110 stakingsdagen kende, en Vlaanderen maar 39.

Vertrouwenscrisis

De mentaliteit in Wallonië moet nodig radicaal veranderen, en links moet zich aanpassen en ermee ophouden een privéondernemer per se als nefast te beschouwen als zijnde een incarnatie van het kapitalisme.
De politiek verantwoordelijken mogen zich ook eens vragen stellen bij de steeds talrijkere burgers die zich van hen afkeren, wat onvermijdelijk de extremen ten goede komt. En alvast is niet het spektakel dat de heen en weer zwalpende Vivaldicoalitie ten beste geeft van aard om hun vertrouwen herstellen!

Over het algemeen is de democratie bedreigd zodra de partijen met het grootste stemmenaantal uiteindelijk in de oppositie belanden. Dat is met name het geval in Vlaanderen waar N-VA en Vlaams Belang uitgesloten worden.

Zoals men weet voorziet het programma van Vivaldi de voorbereiding van een nieuwe staatshervorming in 2024. Zoals de zaken nu lopen, en met de talrijke klippen die nog te nemen zijn, kan men in alle objectiviteit betwijfelen of de coalitie tot dan nog overeind zal weten te blijven.
Zeker is dat van de kant van de N-VA er meer en meer verklaringen komen over hoe men de nieuwe staatsstructuur opvat.

Groot-Nederland?

Voorzitter De Wever sprak voor enkele dagen nog over al het goeds dat volgens hem zou voortkomen uit een integratie van Vlaanderen in het koninkrijk Nederland, en onderstreepte daarbij de economische bloei die daaruit zou volgen, met name door de fusie van de Antwerpse en Rotterdamse havens. In een recente bijdrage hier op Doorbraak gaf Frans Crols, oud-hoofdredacteur van ‘Trends’,  Bart De Wever ‘voor honderd procent gelijk’. En hij legde omstandig uit hoeveel Vlaams-Nederlandse samenwerkingsverbanden er nu al bestaan, en dat hun aantal nog voortdurend zal groeien. Die samenwerking betreft met name steden en regio’s, en in goed overleg met de ondernemingswereld ook hun universitaire centra. De maritieme samenwerking is eveneens een grote troef.

Gouden Eeuw

Frans Crols herinnert ook aan de belangrijke inbreng van Vlaanderen bij de opgang die Nederland in de zestiende eeuw kende. En hij besluit: ‘Bart De Wever moet aan (de voorlopig nog) noorderburen, ooit medeburen, gestaag vertellen hoe Vlamingen en Zuid-Brabanders die uitweken tijdens de godsdienstoorlogen fundamenteel waren bij het succes van de Gouden Eeuw van Noord-Nederland. De Nederlanders kennen dat deel van hun vaderlandse geschiedenis niet.’

Tot nog toe presenteerde Bart De Wever zich als een republikein die op termijn de toepassing wenste te zien van artikel één van zijn partijstatuut: ‘het tot stand brengen van een Vlaamse Republiek binnen Europa.’ Confederalisme was daartoe de ‘evolutieve’ weg.
Men kan zich afvragen wat hem ertoe heeft gebracht om vandaag met een radicaal verschillende boodschap te komen. Aangezien De Wever nooit onbedachtzaam te werk gaat mogen we ervan uitgaan dat zijn jongste verklaringen er niet zijn gekomen zonder voorafgaande, informele contacten met Nederlandse vooraanstaanden.

Jean Gol

Ter herinnering: Jean Gol was net als François Perin tot de conclusie gekomen dat de mokerslagen van het Vlaams-nationalisme het huis België op den duur zouden doen instorten, en dat alleen de inlijving bij Frankrijk Wallonië nog een duurzame toekomst kon verzekeren. Hij had dat toevertrouwd aan Paul-Henry Gendebien, toen hoofdafgevaardigde van de Franse Gemeenschap in Parijs, die daarvan melding maakt in een van zijn boeken en besloot: ‘De week daarop vernam ik uit goede bron dat Jean Gol, die dag en de dag daarop ontmoetingen had gehad met figuren die in de Franse politiek wel iets voorstelden.’
Voor een groot avontuur gaat men nooit onbezonnen scheep.

Een proefballonnetje?

Om even op Bart De Wever terug te komen: te noteren valt zijn radicale weigering om met het Vlaams Belang samen te gaan, zelfs niet als zij samen een absolute meerderheid zouden halen in het Vlaams Parlement, wat een unilaterale onafhankelijkheidsverklaring mogelijk zou maken: ‘Vlaams Belang wil een revolutionaire stap zetten op zijn Catalaans, en we weten wat daarvan is terechtgekomen.’

Eerder dan een Vlaamse Republiek, waarvan de internationale erkenning volkomen onzeker is, verkiest de patron van de N-VA dus een inlijving bij Nederland. Dan stelt zich het probleem van internationale erkenning niet.

Maar misschien is dit Groot-Nederlandse proefballonnetje alleen maar een drukkingsmiddel dat de Franstalige verantwoordelijken ertoe moet brengen ballast uit te gooien en het confederale model te accepteren. Want Bart De Wever heeft ook verklaard dat hij hoopte op een institutioneel akkoord met de PS in 2024: ‘Als je binnen de wet wil blijven, en vanuit Vlaanderen op een dag het land opnieuw bestuurbaar wil maken, dan moet je een akkoord sluiten met links in Wallonië.’**

Een subtiel partijtje schaak is aan de gang, en dat zou voor België wel eens met schaakmat kunnen eindigen!
______________

* En lang vóór Macron, in augustus 2012, ook door Mario Draghi als voorzitter van de Europese Centrale Bank om de euro te redden: ‘whatever it takes’. (nvdv)
** Terugvertaald uit het Frans, dus niet letterlijk te nemen.

vertaling Marc Vanfraechem

[ARForms id=103]

Jules Gheude

Jules Gheude is oud-medewerker en biograaf van François Perin en bezielt de Gewif (Groupe d’Etudes pour la Wallonie intégrée à la France).