fbpx


Binnenland, Communautair
coalitiepartners

Het mooie kerstcadeau van de N-VA



Met haar weigering van het UNO-migratiepact geeft de N-VA een mooi kerstgeschenk aan Charles Michel: de val van de regering.

De corebusiness van N-VA

Immigratie en veiligheid is zoals we weten een van de kernthema’s van de Vlaams-nationalisten. Vervroegde verkiezingen kunnen hen dus enkel goed uitkomen. Onbetwistbaar geniet Theo Francken in het noorden een grote populariteit.

De strategie van Bart De Wever is welbekend: aantonen dat de alsmaar uitgesprokener dichotomie tussen Vlaanderen en Wallonië het land België onleefbaar maakt. Dat was trouwens de vaststelling die twee leden van de Assemblée nationale in 2011 al deden, toen zij waren afgevaardigd om de binnenlandse toestand van het Koninkrijk te analyseren. Als de recente resultaten van de gemeente- en provincieverkiezingen bij de volgende wetgevende verkiezingen bevestigd worden, dan vraagt het niet veel voorstellingsvermogen om de volgende formatieonderhandelingen in een impasse te zien raken.

Confederalisme zet de poort open voor separatisme

Nieuw is het niet. Begin jaren negentig, werd de idee van het confederalisme gelanceerd door de CVP-er en minister-president Luc Van den Brande, die verklaarde: Mijn collega’s in de Vlaamse executieve, inbegrepen de socialisten, scharen zich achter mijn verklaringen over het confederalisme. Het Vlaamse parlement sprak zich in die zin uit in 1999. Wat Vlaanderen betreft is de federalistische bladzijde dus 25 jaar geleden al omgedraaid.

Aan Franstalige kant zijn de partijvoorzitters vastbesloten om een dergelijk verloop te beletten, want het zou België tot een lege schelp maken, en al spoedig overbodig. Ervaring leert ons echter ook dat de «demandeurs de rien» altijd zijn gezwicht, en dat hun engagementen geen sikkepit waard zijn.

Niet nagekomen francofone engagementen

Even in herinnering brengen: in 1988 liet de PS José Happart en Voerense kwestie vallen; in 2001 accepteerde men – om de Franse Gemeenschap uit de financiële afgrond te hijsen – dat de Vlaamse kiezer oververtegenwoordigd zou worden in Brussel,* en dat de gemeentewet onder de Gewesten zou vallen, wat Vlaanderen zou toelaten de francofonen in de randgemeenten in de pas te dwingen. In 2011 werd de kinderbijslag geregionaliseerd, en BHV gesplitst …zonder uitbreiding van het Brusselse Gewest! In 2014 brak Charles Michel zijn belofte om nooit met de N-VA te regeren.

Om hun verraad te rechtvaardigen legden de Franstalige verantwoordelijken uit dat hun bekommernis de redding van België was. Daar trapte niemand in: het enige wat woog was de bekoring van de macht.

Hoe ziet de Waalse toekomst eruit?

Wat wordt het morgen? Twee scenario’s komen in aanmerking: ofwel aanvaardt men het confederalisme, ofwel zal België onbestuurbaar blijken, en verdwijnt het.

In beide gevallen zal Wallonië op zichzelf zijn aangewezen, en wel in een onhoudbare budgettaire situatie. De twee deelstaten zullen immers verantwoordelijk zijn voor hun eigen financiën, en de uitdoving van de Vlaamse transfers – zowat 7 miljard jaarlijks* – is nu al voorzien binnen de komende tien jaar.

Frankrijk dan maar? in de staat waarin het zich vandaag bevindt?

De crisis die de Zeshoek nu doormaakt zal na verloop een oplossing krijgen. De Franse republiek loopt niet het gevaar dat ze zal verdwijnen. En hoe dan ook is Frankrijk taalkundig en cultureel onze moederschoot en speelt het volop mee in de wereldpolitiek.

Wij hebben de grote staking van 1960-61 gekend tegen de Eénheidswet van Eyskens. Die wet voorzag belastingverhogingen, besparingen, met name in de sociale zekerheid en de werkloosheidsvergoedingen, en wijzigingen in het pensioenstelsel en de openbare dienst. Het station van Luik werd kort en klein geslagen en de hoogovens gedoofd. Ook hier was er een klimaat van opstand. En wat was het eindresultaat? Dat we, zoals de syndicalist André Renard zelf vaststelde, de PS zagen terugkeren en in allerijl diezelfde Eénheidwet toepassen.

Wijlen Robert Fabre, destijds voorzitter van de LinksRadicalen in Frankrijk, heeft het in zijn boek «Toute vérité est bonne à dire» [elke waarheid mag gezegd worden] goed omschreven: ‘Hoeveel listen, omwegen en stuntelige handigheidjes ziet men niet,’ – en we mogen daaraan toevoegen: hoeveel hypocrisie ook – in de wereld van de politiek die nochtans over het essentiële gaat, dienstbaarheid aan anderen, en daar zo zelden in slaagt.

Charles Michel

En al onderstreept hij graag zijn diepe vriendschap met Emmanuel Macron, zoals hij in 2011verklaarde, toch wenst Charles Michel in geen geval onder de voogdij te komen van een Corsicaanse of Bretoense prefect. Het moet zijn dat hij de voogdij van de N-VA prefereert!

Wat die Belgische gezindheid van de francofone beleidsmensen verklaart, is in werkelijkheid de angst dat hun lucratieve baantjes wel eens op de helling konden komen als het Koninkrijk verdween. Maar de dag dat ze voor het voldongen feit zullen staan, zullen we hen elkaar zien omverlopen aan het hekje,*** om hun onwrikbare trouw aan het eeuwige Frankrijk uit te schreeuwen. Wedden?
___________
* In het Parlement zijn de francofonen oververtegenwoordigd. [nvdv] ** Zoals we weten zijn er ook ernstige studies die meer dan het dubbele aangeven. [nvdv] *** ‘Ça se bouscule au portillon’ zegt men figuurlijk als iemand niet uit zijn woorden raakt, maar hier is de letterlijke betekenis bedoeld. [nvdv]

vertaling Marc Vanfraechem

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

Jules Gheude

Jules Gheude is oud-medewerker en biograaf van François Perin en bezielt de Gewif (Groupe d’Etudes pour la Wallonie intégrée à la France).