Leve de traditie van de Belgische blunderbesluiten

Het is weer zover. Politiek reces! Ministers en parlementsleden laten voor twee maanden al hun zorgen los. Of beter: ze laten ze bij u liggen. Dat gaat traditioneel gepaard met enkele stevige besluiten die u er in de tussentijd van moeten overtuigen dat de regeringen nog altijd slagvaardig zijn. In werkelijkheid zijn het vaak blunderbesluiten die precies het tegendeel bewijzen. Dat is dit jaar helaas niet anders. Die Belgische politieke traditie is alvast gered. Nu de begroting nog.

Laat ons beginnen met een Belgische evergreen: het akkoord dat er geen is. In andere democratieën wordt onderhandeld tot er een akkoord is. In België is een akkoord het startschot voor onderhandelingen die meteen worden uitgesteld omdat er anders ambras van komt.

Dat zien we vandaag bij de annualisering van de arbeidstijd. Concreet komt het erop neer dat flexibel met de werktijd kan worden omgesprongen. De ene week kan dat bijvoorbeeld 48 uur zijn en de volgende 28 uur. Dat lijkt een no-brainer, zolang werkgever en werknemer elkaar daarin vinden. Zolang het jaargemiddelde maar klopt, krijgt het ook de zegen van Arizona. MR is apetrots en smeert het akkoord breed uit als een trofee.

Vooruit nuanceert dan weer een beetje. Of misschien iets meer. Door het ronduit ‘geen akkoord’ te noemen zolang de werknemers er geen koopkrachtpremie bij krijgen.

Hoeveel die premie moet bedragen en wie ze moet betalen? Daar hebben ze nog geen idee van. In overeenstemming met een andere Belgische politieke traditie worden die futiele financiële details later uitgewerkt. Zo zijn we uiteindelijk ook aan onze begroting gekomen.

Maar het persbericht lag klaar. En daar gaat het om! MR had haar fake annualiseringsakkoord op zak, Vooruit haar fake koopkrachtpremie en de premier hét fake bewijs dat zijn regering nog een deuk in een pak boter kan slaan. Al was het maar een virtuele.

Conners dode mus

Een andere klassieker is het ‘gekoppelde akkoord’. Aan de annualisering, waar dus niks concreets van is, werd een import verbod van goederen uit de Palestijnse bezette gebieden gekoppeld.

Ook dat akkoord is dus nog virtueel. Maar ook als het dat niet was, is het waardeloos. Zo waardeloos zelfs dat het ongetwijfeld de steun zal krijgen van Israël. Daar kappen ze de Palestijnse gestolen olijven en appelsienen gewoon tussen Israëlische olijven en appelsienen. En klaar is Cohen. Of ze importeren ze gewoon via een EU-land dat minder moeilijk doet over mensenrechten en internationaal recht.

Dat ‘akkoord’, dat al voor de tweede keer wordt opgewarmd, is niet eens een veroordeling. Het is een één-tweetje met de Israëli dat partijen als Vooruit en cd&v blij moeten maken met een dode mus. Wat hen overigens niet zal beletten om het te verkopen als een majestueuze albatros die boven de fjorden zweeft.

En gij, Vlaanderen?

‘Wij zullen moeten bewijzen dat wij wat we zelf doen, beter doen.’ Dat is de enige juiste versie van de beroemde uitspraak van Gaston Geens uit 1981.

En Gaston had gelijk: we zullen dat moeten bewijzen. Maar het zal niet Ben Weyts zijn.

De minister van Dierenwelzijn kondigde vorig weekend voor de 145ste keer de sluiting van het Brugse dolfinarium aan. Een ware kruistocht voor zijn geflipperde vrienden voert hij – sinds pakweg 2014.

Hij vindt de behandeling van de dieren wreed, tegennatuurlijk en compleet onverantwoord.

‘Ook als dat tegen economische belangen ingaat, staan we voor dierenwelzijn. Dit zijn intelligente, stressgevoelige dieren die trucjes moeten uitvoeren in ruil voor dode vissen. Dat moet stoppen’, klonk het met de kracht van overtuiging en verandering.

Zonder haast evenwel. In 2037.

Naast het feit dat 23 jaar een wel heel lange gedoogperiode is voor zoveel dierenmishandeling, is het standpunt van Weyts geen verstrenging maar een stevige versoepeling van zijn eerdere standpunt.

De voorwaarde om tot 2037 te mogen doorgaan met die ‘wrede praktijken’ koppelde hij eerder aan de bouw van een groot buitenbassin voor dolfijnen in ten laatste 2027. Dat is er niet en komt er niet. De verlenging tot 2037 is evenwel een feit. Tenzij een opvolger anders beslist.

Laat ons hopen dat hij voor de begroting meer verstand heeft van cijfers en termijnen. Ik zou er mijn hand niet voor in het vuur steken.

Rare jongens, die politici.