Toen ik het woord nam in de Gentse gemeenteraad om te pleiten tegen de subsidies aan het linkse Regenbooghuis Gent vzw, was ik niet meteen verbaasd dat er kritiek volgde. Wel trof het me dat mevrouw D’Hose (Voor Gent) me verweet als Vlaams Belanger ‘nooit te zullen beseffen hoe het voelt om bang over straat te lopen omdat je er te ‘gay’ uitziet.’ Blijkbaar beseffen linkse politici niet dat ook Vlaams Belangers gewoon holebi kunnen zijn.

Want net dat hadden mijn vriend en ik enkele maanden voordien aan den lijve ondervonden. In de parking van de Vrijdagmarkt in Gent vroegen drie allochtone jongeren ons of we homo waren. Ze daagden ons uit om ‘boven te komen vechten’. Gelukkig zijn we er met wat geroep, gejoel en de schrik van afgekomen. Maar veel holebi’s worden wél met fysiek geweld geconfronteerd. Of er nu een regenboogvlag, -huis, of -onthaalmedewerker in de buurt is of niet. Dat bleek ook de afgelopen twee weken, helaas veelvuldig.

Ik kreeg heel wat berichtjes na die getuigenis in de gemeenteraad. ‘Blij dat iemand durft te zeggen waar het holebi-geweld vandaan komt.’ Mensen vertelden me over hun eigen ervaring met gay bashing door allochtonen, een vrouw over hoe haar broer bijna doodgeslagen werd, en over partijgrenzen heen mocht ik steunberichten ontvangen. ‘We hebben te lang onze mond gehouden’, schreef iemand me. En daar ben ik het volmondig mee eens. Daarom ook dit stuk.

‘Jongeren’

Een kleine twee weken geleden verscheen in De Standaard een artikel over een nieuwe studie van onderwijsvakbond COC. Bijna één op vijf jongeren (19 procent) in het Nederlandstalig secundair onderwijs gaf in 2023 aan geen homoseksuele leraar te willen – een forse stijging ten opzichte van 2018 (13,5 procent). Meer dan de helft van de holebi- en transgenderleerkrachten ontving al negatieve opmerkingen of verwijten. Zo kreeg een leraar via Smartschool bijvoorbeeld het bericht ‘kankerhomo’ omdat hij naar een taak vroeg. Eén op acht werd seksueel lastiggevallen. Een aantal leerkrachten kreeg ook met regelrecht geweld te maken.

Weldenkend Vlaanderen verenigde zich, bijvoorbeeld in De Afspraak de dag nadien, om verklaringen te vinden bij ‘sociale media’, ‘een bepaalde ideologie’ en in ‘onwetendheid’. Enkel Barbara Pas benoemde in het programma de invloed van massamigratie en islamisering, maar dat was ‘een veel te zwart-wit verhaal’ volgens de expert aan tafel.

Er werd met geen woord gesproken over de achtergrond van die jongeren

Een dag later duikt dat vreselijke filmpje op: de 14-jarige Maro wordt in Turnhout omsingeld door een groep ‘jongeren’. Hij moet op zijn knieën gaan zitten, zich verontschuldigen voor zijn geaardheid en krijgt een klap en een kniestoot in zijn gezicht. Conner Rousseau voelde zich geroepen om te reageren met een filmpje dat grotendeels ging over … het Vlaams Belang. In Turnhout zelf werd trouwens meteen doortastend gereageerd door … een regenboogvlag uit te hangen. Buiten het Vlaams Belang durfde niemand de culturele achtergrond van de daders zelfs maar te benoemen.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, werden nog drie artiesten die hadden opgetreden op de Brussels Gay Pride aangevallen door een groep van een twintigtal ‘Brusselse jongeren’. En opnieuw werd met geen woord gesproken over de achtergrond van die ‘jongeren’.

Linkse hypocrisie

De debatfiches van links zijn duidelijk: gaat het over geweld tegen holebi’s – quasi altijd door allochtonen – dan benoem je heel kort ‘extreem-religieuze denkbeelden’ om meteen frontaal in de aanval te gaan tegen het Vlaams Belang. Haal elke persoonlijke mening, elke uit de context getrokken uitspraak of fout geciteerde krantenkop boven die je maar kan vinden, meestal van vele jaren geleden, en schuif alle zonden van Israël in de schoenen van het Vlaams Belang. Zolang het maar niet gaat over de echte, structurele en gewelddadige homofobie in de islamitische gemeenschappen in dit land.

Datzelfde patroon dook op in Terzake, toen onze ondervoorzitter Filip Brusselmans met Achraf El Yakhloufi (Vooruit) debatteerde over de conclusies van ‘De Foto van Vlaanderen’. Meteen beschuldigde El Yakhloufi het Vlaams Belang ervan geweld te normaliseren en loog hij schaamteloos over totaal verzonnen uitspraken van Tom Van Grieken. Brusselmans’ reactie was gevat en terecht: ‘Zeg dat nu toch eens, waar hebben wij dat gezegd?’

Columnist Heleen Debruyne schreef diezelfde dag trouwens in Humo over het Vlaams Belang: ‘Ze zijn alleen bezig met homorechten als ze daarmee moslims kunnen aanvallen.’ Het lijkt me correcter om te stellen dat links alleen bezig is met geweld tegen holebi’s als ze dat kunnen gebruiken om leugens over het Vlaams Belang te verspreiden.

De manosfeer als bliksemafleider

Debruyne schreef ook, in lijn met het linkse discours, dat de intolerantie ‘uit vele hoeken’ komt, ook van ‘seculiere influencers uit de manosphere’. ‘Daar hoor je die Belangers niet over’, stelt ze. Brusselmans noemde Andrew Tate nochtans expliciet in het genoemde Terzake-debat en voegde er een detail aan toe dat links liever niet hoort: ‘Andrew Tate heeft zich bekeerd tot de islam. Misschien omdat zijn visie perfect past in de streng-islamitische visie op homo’s en vrouwen?’

Links kijkt weg van islamitisch-culturele invloeden omdat het politiek incorrect is om ze te benoemen

Ja, er zijn idioten die fan zijn van Andrew Tate. Online machismo en toxische, misogyne stoerdoenerij bestaan. Maar dat is toch echt wel de muis met drie hersencellen ten opzichte van de olifant in de kamer. Wie doet alsof Tate de voornaamste verklaring is voor het geweld tegen vrouwen en holebi’s in onze straten, slaat de bal kilometers mis. Links kijkt systematisch weg van islamitisch-culturele invloeden omdat het politiek incorrect is om ze te benoemen, en intussen blijven holebi’s in Vlaanderen dagelijks geconfronteerd met intimidatie en geweld uit die hoek.

De olifant in de kamer

Door de gevatte tussenkomst in De Afspraak van Maarten Boudry werd het duidelijk dat ook de VRT zonder scrupules de buitenlandse herkomst van jongeren wegmoffelt als dat tot oncomfortabele conclusies zou kunnen leiden. Toen de VRT na de hele mediaheisa die daarop volgde niet anders kon dan de volledige studie vrij te geven, bleek dat die studie tout court eigenlijk helemaal niets zinnigs zegt, omdat inwoners met een niet-Europese achtergrond amper opgenomen werden.

Er zijn nochtans genoeg wetenschappelijke cijfers over de attitudes tegenover holebi’s en vrouwen in die groep, merkte Boudry terecht op: ‘Een kwart van moslimjongeren in België vindt geweld tegen homo’s gerechtvaardigd, de helft van Turken in Duitsland vindt homoseksualiteit een ‘ziekte’. De helft van Europese moslims wil geen homo’s als vrienden.’ Maar daarover mag het debat blijkbaar niet gaan. De olifant in de kamer mag niet benoemd worden. En wanneer het Vlaams Belang dat als enige wel doet, is dat zogezegd politiek opportunisme.

Rechtse holebi’s

LGBTQIA+-organisaties en -activisten spreken graag namens ‘de gemeenschap’. Maar veel holebi’s herkennen zich helemaal niet in dat linkse totaalpakket. Velen van ons voelen zich niet op hun plek in een Regenbooghuis.

Het Vlaams Belang is de enige partij die de problemen echt bij naam durft te noemen

We hebben niks met de links-ideologische oogkleppen van de zogenaamde LGBTQIA+-belangenorganisaties of met het woke-gedachtegoed. We zijn het beu te horen dat we verraders zouden zijn. We zijn het beu te horen dat we ‘extreemrechts’ in de kaarten spelen wanneer we de échte maatschappelijke problemen benoemen waarmee we als holebi’s geconfronteerd worden. We willen gewoon, zoals alle Vlamingen, ons leven leiden en ons veilig en thuis voelen in ons eigen land.

Ik ben al dertien jaar uit de kast. Ik ben al meer dan tien jaar actief in het Vlaams Belang. Ik heb binnen mijn partij nooit ook maar één homofobe opmerking moeten slikken. Maar dat feit past duidelijk niet in het linkse frame dat alle holebi’s links zijn, en net daarom moet het gezegd worden. Want het Vlaams Belang is, in mijn ervaring, de enige partij die de problemen echt bij naam durft te noemen.

El Yakhloufi

Rechtse holebi’s, linkse hypocrisie en de islamitische olifant in de kamer