De pennenvriendjes lezen de kranten zodat u het niet moet doen!

Eerlijke en rechtvaardige Erwin,

Maandag had ik last van constipatie en dus besloot ik om eens naar Terzake te kijken. Ik had geluk want mijn favoriete vicepremier Frank Vandenbroucke (Vooruit) zat in de studio om het net beklonken begrotingsakkoord uit te leggen aan die domme presentator van een Pieterjan De Smedt.

Jammer genoeg voor zijne minzaamheid, zat er nog een andere gast aan tafel. Econoom Gert Peersman (UGent) merkte op dat wat ooit begon met een zoektocht naar 20 miljard, of nee, 10 miljard, kom maak er 9,2 miljard van, maar eigenlijk 8 miljard, dat die zoektocht op het einde van de rit maar 6 miljard zou besparen door het ’terugverlieseffect’ vanwege de impact op de economie.

De minzame glimlach van Frank verdween. Hij keek nu als kapitein Ahab naar Moby Dick nadat die smerige vis net zijn been had afgebeten. ‘Als regering neem je beslissingen en die hebben economische effecten’, gaf hij toe. ‘Maar beeld je in dat we dat niet zouden doen?’

Dat is natuurlijk een sofisme van formaat en ik hoopte even dat De Smedt of Peersman die met een gemikte reactie onderuit zouden halen, maar helaas: het was de VRT en dus passeerde het. ‘Brengt deze inspanning ons land opnieuw in veilig water?’ vroeg Pieterjan. ‘Veilig water?’ hoonde Peersman, ‘Als je de Niagara-watervallen veilig water vindt, ja, dan komen we in veilig water.’

Weer een vraag voor VDB: ‘Waarom verhogen de accijnzen op aardgas?’ ‘Wel, dat moest van Europa,’ legde Frank geduldig uit. ‘Allez, dat gaat binnenkort moeten van Europa en omdat we niet willen dat er dan ineens een grote som bij komt op uw aardgasfactuur, gaan we zorgen dat er nu al een flinke som bij komt. Voor uw eigen goed.’

In een filmpje zei Enge Bert Laar van het ABVV verontwaardigd: ‘4000 euro bruto noemen ze hogere lonen! Belachelijk! Ik kan u verzekeren: ik verdien een hoger loon en dat is veel en veel hoger dan 4000 euro!’ En toen moest het mooiste nog komen. Gert Peersman noemde de indexsprong op lonen hoger dan 4000 euro bizar, omdat bedrijven de helft van het uitgespaarde bedrag moeten doorstorten naar de overheid.

Vandenbroucke schudde nu zo hard van nee dat het even leek of zijn hoofd ging 360 graden draaien. ‘Maar ik heb het gelezen in De Tijd‘, probeerde Peersman nog. ‘Ja, maar ik zat aan tafel, dus dat is wel een verschil’, grijnsde Frank triomfantelijk. ‘Maar ach, u hebt natuurlijk niet aan Oxford gestudeerd, dus ik wil in al mijn superieure welwillendheid nog aannemen dat u fout geïnformeerd bent. Het voordeel gaat volledig naar de bedrijven.’ Nu fronste Peersman harder dan de Shar-pei van Jo Brouns. ‘100 procent? En niet een stukje toch naar de overheid?’ ‘Neeneenee’, wist VDB. ‘Dat is een beetje raar dat u dat zegt, want wij vinden dat bedrijven het al moeilijk genoeg hebben.’

Bam! Je zag Vandenbroucke denken: ‘Dat heb ik weer geweldig gedaan. Ik ga mezelf straks eens goed verwennen. Ik heb in mijn aktentas nog een lekker appeltje!’ Waarin hij zich even later verslikte, want wat bleek: Peersman had toch gelijk. Tsja, misschien moeten zelfs de slimste politici niet de hele nacht door vergaderen.

Solvabele vriend Stef,

Herinnert u zich nog de vrij hautaine zinsnede van Sven Gatz op de teleurvisie, toen hij een kritische vraag kreeg over de Brusselse toestand? ‘Ik ben een professional, mevrouw!’ Dat zou best wel eens de waarheid kunnen zijn, want je moet van goede huize komen om er zo’n potje van te maken als het Brussels Gewest vandaag.

Je kan Standard & Poor’s nog verwijten een beetje ‘Moody’ te zijn, maar er is maar één barometer die er echt toe doet: die van het geld. Dat huisbankier Belfius zijn schaapjes al naar drogere oorden verhuisde en er meteen een wolfshek rond plaatste, wisten we al. Maar dat nu ook ING eieren voor zijn geld gaat kiezen, dat galmt toch na in het Hellegat.

Zelfs na een tijdsbestek waarin men een kind kan verwekken, baren én zijn eerste stapjes leren zetten, bakkeleit men in Brussel nog voort over wie de sjerp mag dragen. Ondertussen meten de deurwaarders het meubilair op. Als België een gezin voorstelt met een kostwinner en een deeltijds tewerkgestelde die al eens makkelijker thuisblijft, dan is Brussel de balorige puber. De puber die geen cent te makken heeft, nutteloze dure rommel koopt, de boel vuil achterlaat en voor de rest enkel een grote bek opzet. Brussel is de puistenkop die denkt dat hij het alleen aankan, maar nog niet klaar is voor een fiets zonder zijwieltjes. Het zelfverklaarde artistieke Wunderkind dat nooit verder raakte dan wat metro-graffiti imiteren op de achterkant van zijn wiskundemap.

Oké, ik liet me even meeslepen, maar het ziet er niet goed uit voor Broekzele. Na decennia door rood geregeerd te zijn, staat men er nu volledig in. Een shutdown komt er onvermijdelijk aan. De kans dat men zich daardoor eindelijk de allures van een Amerikaanse wereldstad aanmeet, is dan weer niet onbestaande. Voor niets beschaamd zijn is een gekoesterde Brusselse eigenschap. De opeenvolgende Brusselse ministers van Financiën gedroegen zich onveranderlijk als de kapitein op de Titanic die de cello’s van het orkest waterdicht liet maken tegen het wassende water en zich daardoor een visionair ‘Realpolitiker’ waande.

Hoe zal zo’n Brusselse shutdown er eigenlijk uitzien? Zullen de loketten nog vaker dicht blijven? Zullen tunnels nog minder gerenoveerd worden? Zal het vuil nog minder opgehaald worden? Bij een shutdown in Washington sluiten de nationale parken en blijven de astronauten aan de grond. In Brussel zal het enkel de stilstand zijn die voortgaat.

Verrijkte Vanmol,

Het leven is niet altijd eerlijk voor pennenvriendjes. Net op de dag waarop onze correspondentie van vorige week verscheen, bereikte mij het meest hilarische nieuwsbericht sinds tijden. Dus kom ik toch nog even terug op de man uit Zwevegem die de politie belde omdat hij per ongeluk uranium had verrijkt in zijn garage.

Pas op, ik moet daar nu wel om lachen, maar ik heb zelf toch ook eens zoiets voorgehad. Ik verveelde mij tijdens de coronacrisis en toen heb ik in de kelder met een deeltjesversneller bijna antimaterie gemaakt. Gelukkig was die deeltjesversneller Chinese brol van Temu. Die kon alleen deeltjes versnellen tot amper 10 kilometer per uur. Wat nog altijd beter is dan de deeltjesversneller die ik eerst had gekocht bij de Action. Dat was pas rommel. Die vertraagde zelfs deeltjes!

Zo zie je maar: goed dat de politie meteen de hele buurt had afgezet, want je weet het nooit. Bovendien ligt Zwevegem in het zuiden van West-Vlaanderen en in die streek wordt nogal wat verrijkt. Ok, het gaat dan meestal om zakenmannen die zichzelf verrijken, maar dat kan ook gevaarlijk zijn.

Fluorescerende Vriend Stef,

Het is code rood in de Wetstraat, of beter gezegd code geel. Bij de naam Bernard Quintin, hoor ik u denken ‘wie?’. Maar dat is onze minister van Binnenlandse Zaken. Binnenlandse Bernard is gebelgd, want hij is niet geamuseerd met de nieuwe uniformen van de politie. Men koos voor een fluogele streep op een donkerblauwe achtergrond ten faveure van een verhoogde zichtbaarheid en de daaruit voortvloeiende veiligheid. De logica zelve, maar niet voor bijziende Bernard want hij herkent hierin niets minder dan een staatsgreep van de verachte Klauwaerts!

Het is fascinerend om te zien hoe diepgeworteld de allergie voor de meerderheid van dit land eigenlijk zit. Dat zes miljoen Vlamingen belasting betalen om de federale machine draaiende te houden, wordt gedoogd. Maar dat de kleuren van diezelfde bevolkingsgroep ongeveer — nog niet eens letterlijk — terugkomen in een hesje? Horreur!

Het doet onvermijdelijk denken aan de grote nummerplaten-saga ten tijde van Madame Non, Joëlle Milquet. Herinnert u zich dat nog? Heel Europa koos voor zwart op geel: wetenschappelijk bewezen als het meest leesbaar, het veiligst en het duidelijkst. Maar Milquet zag het en kreeg spontaan vlekken in de nek. ‘Te Vlaams!’ klonk het in de wandelgangen. En dus kregen we dat robijnrode gedrocht dat na twee jaar in de zon verbleekte tot een zielig soort lichtroze. Minder leesbaar, minder veilig, maar gelukkig wel ideologisch gezuiverd van elke Vlaamse zweem.

De prioriteiten in dit land blijven verbijsterend. Als u morgen met een hartinfarct wordt binnengerold op de spoedopname van een Brussels ziekenhuis, is de kans reëel dat u sneller sterft dan dat u iemand vindt die begrijpt wat ‘pijn op de borst’ betekent.

Ga eens kijken aan de gemiddelde schoolpoort in de Vlaamse Rand. Er wordt daar door ouders onderling meer Frans gepraat dan bij de boulanger in een dorpje in de Provence. Maar o wee, een agent in donkerblauw met gele streep is ‘een overtreding van de taalwetten’ — ik verzin hier niets, Stef! Voor de rest is er geen geld voor deftige combi’s, er moeten stilaan al steigers rond de steigers van het Justitiepaleis en het personeelstekort is schrijnend. Maar we verspillen met plezier miljoenen om te zoeken naar een tint blauw die niet vloekt met de Waalse ziel.

Oom agent is uw vriend en dat kan hij blijkbaar niet zijn als hij op een Vlaming lijkt.

Pieterjan De Smedt

Met deze VRT komt het nooit meer goed

De pennenvriendjes Brusselen

Een mislukte politieke staking