fbpx


Actualiteit, Brussel

Carlo Medo & Mario Thys: ‘Brusselse politie-agenten worden het beu.’

Een gesprek over politiebashing in Brussel



Het is warm in Brussel, de laatste tijd. Alhoewel, het is al een hele tijd warm in Brussel. We bedoelen dan het klimaat op straat, maar ook de verhouding tussen de bestuurlijke overheden en de politie. Af en toe bereiken ons berichten van hoe heet het er aan toegaat: de rellen in Anderlecht naar aanleiding van de dood van de jonge Adil, een jeugdbende die de buurt terroriseert, een bendeoorlog die met vuurwapens lijkt te worden uitgevochten, een granaat in…

Plus artikel - gratis maandabonnement

U heeft een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U heeft reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement



Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.







Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Het is warm in Brussel, de laatste tijd. Alhoewel, het is al een hele tijd warm in Brussel. We bedoelen dan het klimaat op straat, maar ook de verhouding tussen de bestuurlijke overheden en de politie. Af en toe bereiken ons berichten van hoe heet het er aan toegaat: de rellen in Anderlecht naar aanleiding van de dood van de jonge Adil, een jeugdbende die de buurt terroriseert, een bendeoorlog die met vuurwapens lijkt te worden uitgevochten, een granaat in een Brusselse bar achter het parlement. Het is maar een greep uit de incidenten die zich de laatste maand in de hoofdstad voordeden.

‘Fascisten’, ‘racisten’ en ‘seksueel geperverteerden’

Bepaalde politieke actoren lijken er een gewoonte van te maken om het Brusselse korps zwart te maken. De beschuldigingen komen steeds uit linkse hoek. Meer bepaald het socialistische kamp houdt zich niet in. We hadden al de reactie van Pascal Smet (SP.a) op het overlijden van Adil, waar de politievakbonden bijzonder ontstemd over waren. Maar Cathérine François (PS) spant de kroon. Deze dame schuwt op Facebook termen als ‘fascisten’, ‘racisten’ en ‘seksueel geperverteerden’ voor de politie niet.

Op 7 mei smeet vakbondsman Vincent Houssin (VSOA) de knuppel in het hoenderhok in De Ochtend op Radio 1. Hij verraste presentator Xavier Taveirne toen hij gewag maakte van de dagelijkse incidenten in het Brusselse waar de pers slechts met mondjesmaat over bericht en de voortdurende beknotting en tegenwerking van de politie door de bestuurlijke overheden. Taveirne viel uit de lucht wanneer Houssin zonder verpinken incidenten opnoemde die de avond tevoren nog hadden plaatsgevonden.

Naar aanleiding van die opvallende en niets aan de verbeelding overlatende uitspraken staken we ons licht op bij de politievakbonden. Vincent Houssin was jammer genoeg de hele week niet bereikbaar voor commentaar, maar zijn collega’s Carlo Medo (Nationaal Voorzitter) en Mario Thys (Provinciaal Voorzitter Brussel) van het NSPV, de onafhankelijke politievakbond, stonden ons graag te woord. Het werd een gesprek over de taak van de politie, de frustraties op het terrein en de algemene toestand van de maatschappij.

Opvoeding, stoerdoenerij en politiebashing

Carlo Medo: ‘We zijn allemaal op de hoogte van de grootstedelijke problematiek. Die is al jaren gekend en daar zijn al talloze boeken over geschreven. In Brussel heb je een grote diversiteit, met veel verschillende bevolkingsgroepen en veel verschillende politieke meningen. De grootstedelijke problematiek is een sociologisch vraagstuk, maar je kan niet alles met sociologie blijven uitleggen. Er komt een punt waarop je moet zeggen: “mannekes, stop er nu mee, hé”.’

‘We zitten momenteel met de coronamaatregelen. Er is een lockdown. En toch zijn er groepen die vinden dat ze naar buiten moeten komen en zich interessant moeten maken. Dan kom je bij zo’n groepje jongeren die met z’n tienen op een bank zitten. Waag het niet te zeggen: “Allez jongens, er is Covid-19, ga naar huis, anders moeten we een boete uitschrijven”. Geheid zit er  eentje tussen die stoer begint te doen, je krijgt haantjesgedrag en de boel escaleert. Voor je het weet staat er een hele meute en loopt het uit de hand. En dat begint allemaal met een prul!’

Thuis met een depressie

‘Wanneer we dan optreden komen er allerlei instanties die zeggen: “de politie, dat zijn toch stouteriken!”. We moeten wel ernstig blijven, hé. We horen dat de politie zich moet beheersen, maar er scheelt toch iets aan die opvoeding? Waar zijn Pa en Ma? Waar is de sociale controle vanuit de omgeving? Hoe komt het dat er geen leerkrachten gevonden worden om in Brussel les te geven? Die mensen zijn amper dertig jaar en zitten thuis met een depressie. Dat is waarschijnlijk omdat ze allemaal zo braaf zijn in de klas. Sorry dat ik van de hak op de tak spring, maar dat mag ook wel gezegd worden. Is dit de maatschappij die we willen? Ik denk het niet. Ik denk dat de mensen gewoon naar hun werk willen kunnen gaan en naar huis willen komen zonder onderweg gemolesteerd te worden…’

Mario Thys: ‘De situatie in Brussel ís zeer complex. Er zijn verschillende bevolkingsgroepen en culturen. Daarbovenop zitten we op een zakdoek met 19 burgemeesters en gemeenteraden. Dat maakt het werk voor de politie moeilijk, maar ook voor de politici. Nu, dit gegeven is reeds lang bekend, daar zie ik in de toekomst niet snel verandering in komen. Maar dit vertaalt zich de laatste tijd steeds vaker in een vorm van politiebashing. De mensen op het terrein worden dit zo stilaan grondig beu.’

Één politiezone geen mirakeloplossing

MT: ‘Wij doen dagelijks honderden interventies in de zes politiezones. 98% daarvan lopen goed, 2% verlopen minder goed tot problematisch. Zijn er de laatste tijd meer incidenten? Wat zijn incidenten? Dat is moeilijk te definiëren… Je hebt natuurlijk de vechtpartijen, waarbij met van alles wordt gesmeten, waarbij zaken in brand worden gestoken. Dat zijn echt zware feiten. Het is dus niet zo dat het systeem niet werkt, maar er zijn inderdaad problemen allerhande, en dat ligt niet enkel aan de structuur van de politie. Je moet dat bekijken in een groter geheel.’

‘Er wordt nogal vaak verwezen naar een eengemaakte politiezone, maar dat op zich gaat geen mirakeloplossing zijn. Je kan dit niet los zien van politieke hervormingen, en daar wringt het schoentje. Het is een groot socialistisch bastion, je moet dat niet onder stoelen of banken steken. Kijk maar naar de zwaargewichten van PS signatuur: Picqué, Close,… dat zijn geen kleine jongens binnen de PS. Ik volg ook de pers, ik zie de commentaren van de Vlaamse politici en dan de antwoorden langs Franstalige kant. Ik heb vaak de indruk dat het een communautair en géén structureel debat is.’

‘In een aantal wijken zitten we met grote problemen, maar concrete oplossingen aanreiken?… Men is destijds begonnen met straathoekwerking. Een mooi initiatief, die mensen doen goed werk, maar na al die jaren zie je dat er niets veranderd is en stel je vast dat het niet werkt. Dan moet er naar een alternatief gezocht worden.’

Grote verscheidenheid aan incidenten

MT: ‘De incidenten zijn van verschillende aard. Wanneer je kijkt naar de rellen na de dood van Adil, dan zie je dat er in bepaalde wijken een algemeen misnoegen heerst. Dat kan ik ook begrijpen. Wanneer zoiets gebeurt, is dat choquerend voor iedereen, in Vlaanderen, in Wallonië en in Brussel, dat staat als een paal boven water. Maar de manier waarop men daar mee omgaat is totaal verschillend. Is dat eigen aan bepaalde culturen en wijken? Ik weet het niet, dat is moeilijk te definiëren…’

‘Een aantal dagen geleden had je dan de zware vechtpartij in Anderlecht waarbij twee bendes elkaar te lijf gaan met vuurwapens en op elkaar inrijden. Dat is van een totaal andere aard. Maar moet je dat tolereren? Mag dat? Nee, hier in België mag dat niet. En dan moet je ook niet afkomen met “ja, maar dat is een andere cultuur…”  De wet verbiedt zo’n zaken. En dat is soms wel een probleem, wanneer je zegt dat zo’n zaken niet thuishoren in onze maatschappij. Dan moet men niet afkomen met “maar ze hebben weinig toekomst”…

‘Kijk, die kinderen kunnen allemaal naar school gaan, of vergis ik mij? Hun toekomst hebben ze zelf in handen. Alle middelen, alle sleutels zijn voorhanden. Ze kunnen begeleiding krijgen. Je hebt de straathoekwerkers, waar ik overigens mijn hoed voor afdoe, die leveren goed werk. Het gaat uiteindelijk over het hebben van respect voor de maatschappij waarin je leeft. Als je dat bij die mensen niet kunt wakker maken, blijf je die problemen hebben.’

Problemen en hoe ze aan te pakken

CM: ‘Ik ben een mijnwerkerskind. Ik ben opgegroeid in de Cité. Ik ken dus de problemen. Krappe behuizing enzovoort. Maar dat mag geen excuus zijn om de boel af te breken. Luister als politicus ook eens naar de mensen en kom dan met oplossingen, in plaats van de zaken te verbloemen. Een voorbeeld waar het wel blijkt te lukken is Mechelen. De stad werd verfraaid, de politie werd versterkt en is bij de pinken. Alhoewel ook deze stad haar demonen kent…’

MT: ‘Veel hangt af van hoe je de problemen als agent aanpakt. Ik geef een voorbeeld. Ik ben lid van de politie te paard. Sinds de coronacrisis worden we vaak ingezet in Brussel. De dieren wekken sowieso meer sympathie op. Momenteel, tijdens de ramadan, krijgen we de instructie om in bepaalde wijken niet of veel minder te patrouilleren, omdat dat zou provoceren. Ik stel dan voor om ons daar te paard te laten postvatten. We staan gewoon op de hoek van de straat, de mensen komen vanzelf naar ons. We slaan een praatje. Dat verloopt heel goed en gemoedelijk. Ondertussen is er toezicht en aanwezigheid.’

Dialoog

‘Een ander voorbeeld, meer specifiek gericht op de aanpak naar de jongeren. Er was destijds een probleem in Evere met jongeren die buiten de schoolpoort rondhingen op momenten dat ze eigenlijk op school moesten zitten. We zijn daar met de politie te paard gaan controleren. We hebben de jongeren aangesproken, de agenda opgevraagd. Wanneer ze op school moesten zijn, leverden we ze af bij de directie, met een nota in de agenda.’

‘We hebben dat twee, drie maanden gedaan. We kregen op een bepaald moment een straathoekwerker bij ons die ons vroeg wat we aan het doen waren. We hebben dat dan uitgelegd. Na drie maand had je niemand meer die daar rondhing en overlast veroorzaakte. Er zijn manieren van aanpak die werken, maar dan moet iedereen samenwerken, dan moet er dialoog zijn. Ik heb de indruk dat iedereen te veel naast elkaar werkt, zonder overleg.’

Geen gebrek aan wijkwerking

MT: ‘Ik hoor ook veel praten over wijkwerking en wijkagenten. Men doet alsof er geen wijkwerking bestaat in Brussel, maar die is er wel degelijk. De wijkagenten zijn er, ze doen hun rondes en kennen de buurtbewoners. Maar als jongeren over de schreef gaan, moet je daar ook wel een gevolg aan geven. Daar stokt het. In 2014 ben  ik eens stevig uitgevaren tegen het gerechtelijk apparaat in Brussel. Procureur des Konings Bulthé heeft me toen uitgenodigd voor een vriendelijk gesprek en me uitgelegd dat zij met een tekort van 120 mensen zaten bij het parket.

‘We zijn nu 2020 en we staan nog geen stap verder. Daar moet ook dringend een oplossing voor komen. Ik zeg het, alles hangt samen, wij zijn als politie maar een schakel in de ketting. De politie is een instrument om de maatschappij in goede banen te leiden. Maar je zit met een groot maatschappelijk debat waarbij je van alle strekkingen hoort dat de mensen te weinig kansen krijgen, dat ze geen werk hebben…. Ik kan daar begrip voor opbrengen, maar dat kan de politie niet oplossen. Daarvoor is er politieke wil nodig, en je mag niet vergeten dat deze probleemjongeren voor sommigen ook gewoon hun kiespubliek zijn … (stilte)’

Politieke tegenwerking en politiebashing

MT: ‘Ik kan collega Vincent alleen maar bijtreden in zijn uitspraken. Sommigen doen de laatste tijd wel heel erg aan politiebashing  Momenteel wringt het vooral met de PS. We voelen ons geviseerd, en niet omdat we ons werk niet goed doen. Het gaat over zaken waarin halve waarheden verteld worden, die men dan uitvergroot.

Het meest tot de verbeelding sprekend is het laatste incident met Cathérine François (PS, gemeenteraadslid voor Vorst en tot voor kort lid van de Politieraad). Naar aanleiding van de aanhouding van haar zoon vond zij het nodig om een inspecteur, mét naam en toenaam, publiekelijk op facebook aan de schandpaal te nagelen (zie afbeelding).’

‘Ze gebruikt dan termen als racist, fascist, homofoob en seksueel geperverteerde. Dat terwijl alles er op wijst dat haar zoon terecht werd aangehouden tijdens een coronacontrole waarbij hij ook nog eens drugs op zak bleek te hebben. Wij hebben daartegen geprotesteerd. Ze kreeg de kans klacht in te dienen, maar daar ging ze niet op in. We hebben tegen haar proces verbaal opgesteld. De desbetreffende Facebookpost werd verwijderd, maar ze gaat gewoon door met de zwartmakerij.’ (Screenshots hiervan zijn in het bezit van de redactie).

Doodsbedreigingen

‘Ik kreeg net nog berichten doorgestuurd van collega’s… Dit alles gebeurt in een sfeer waarin verschillende collega’s van de Zone Zuid doodsbedreigingen krijgen. Dit kan niet meer door de beugel. Een week na het incident heeft ze, waarschijnlijk onder lichte dwang, ontslag genomen uit de Politieraad. Wij als vakbond kunnen dit niet blijven tolereren en we werken dan ook hard achter de schermen om hier paal en perk aan te stellen.’

De inspanningen van de vakbond lijken hun vruchten af te werpen. Pascal Smet kreeg na zijn opmerkingen de wind van voren en verwijderde zijn Facebookpost. Hetzelfde gebeurde met Cathérine François. Zij is momenteel ook het onderwerp van een tuchtonderzoek binnen de PS. Misschien wordt het tijd om constructief samen te werken aan oplossingen in plaats van in het wilde weg -excusez-moi le mot- op de politie te schieten.

Winny Matheeussen

Enige tijd geleden geboren, in de herfst. Momenteel levend.