Sint-Gillis: antifa’s en dealers één front tegen de politie

Als Brussel een eiland is, zoals sommigen daar graag denken, dan is mijn buurgemeente Sint-Gillis dat in de overtreffende trap. Een zelfverklaarde radicale enclave, waar het wel lijkt alsof iedereen links of uiterst links stemt. 

Als er dan eens andersdenkenden opduiken, dan worden die meteen stevig tot de orde geroepen. Het overkwam de lokale afdeling van de MR, die het onzalige idee had om een publieke vergadering te organiseren. Meteen stond de antifascisten — de antifa’s — paraat en werd de bijeenkomst met jihadistische ijver belegerd. Zonder massale politionele aanwezigheid had geen liberaal Sint-Gillis levend verlaten.

Tegen kapitaal, fascisme en oorlog

In deze gemeente geen lantaarnpaal die niet volledig overplakt is met stickers en flyers van obscure groupuscules die tot actie tegen het vermaledijde kapitalistische systeem oproepen, of aanzetten tot het bijwonen van marxistische vormingsavonden.

Nu wordt er volop gemobiliseerd voor een ‘Revolutionaire 1 mei’ : ‘Met alle middelen tegen kapitaal, fascisme en oorlog!’ Geen muur is veilig voor geëngageerde graffiti. Ik denk dat je alleen in Sint-Gillis omvergelopen kan worden door een militant die al wandelend een tekst van Lenin leest, zoals mij overkwam vorige week. En op een zonnig terras zag ik iemand een boek van Antonio Gramsci lezen, stichtend lid van de Italiaanse communistische partij, bijna honderd jaar dood maar niet vergeten in Sint-Gillis.

Die linkse overtuiging gaat gepaard met een diep geworteld principieel wantrouwen tegenover politie, die zonder enige nuance met repressie en onderdrukking wordt geïdentificeerd. Bij het minste incident met de politie is er altijd wel een wakkere Saint-Gillois die klacht indient.

Dat was al jaren geleden te merken toen de gemeente tegenover het toenemend geweld van drugsbendes een nabijheidspolitie creëerde. Omdat de agenten ook jongeren aanpakten die werkten voor dealers, werden die meteen van racisme beschuldigd. Onder aanhoudende druk van actiegroepen werd de politiebrigade ontbonden.

Omerta

Het onvermijdelijk collateraal gevolg van die ondoordachte en overhaaste beslissing was dat de drugscriminaliteit nauwelijks gehinderd werd en kon uitbreiden. Ik kon met mijn eigen ogen zien hoe een verkoper een standje had opgezet in een stille straat en zijn geestverruimende waren ongestoord aan de man kon brengen. Wat verder ligt het gezellige Bethlehemplein, met Griekse restaurants en een nieuw aangelegde speeltuin. Hier filmde iemand hoe een lange rij klanten bij klaarlichte dag geduldig stond aan te schuiven bij een dealer.

Het filmpje werd een hit op de sociale media, maar het versterkte vooral het gevoel bij de buurtbewoners dat het zo niet verder kon. Er werd een actie met spandoeken opgestart, die zich vooral richtte naar de gebruikers met de slogan : ‘Koop uw shit elders. Geef het Bethlehemplein terug aan de kinderen!’

Die actie was niet evident, want in andere wijken is de bevolking te zeer betrokken bij de handel om zich daadkrachtig te verzetten. Het initiatief kreeg dan ook veel aandacht en felicitaties van politiek en politie. Maar merkwaardig genoeg was het net die laatste steun die ervoor zorgde dat bijna geen andere bewoners zich aansloten.

Aan een journalist van De Morgen verklaarde een van de initiatiefneemsters dat ze snel negatieve druk voelde om er mee te stoppen. Druk die niet kwam van de dealers, maar van linkse militanten die de politie als vijand zien. ‘Er heerst hier omerta’, zei de vrouw in de krant. Voor de antifa’s zijn de drugdealers een minder groot gevaar dan de politie.

Moinil

Ze zijn ook gekant tegen veiligheidscamera’s die ze als instrumenten van repressie zien. Net zo goed steunen ze de ‘Veertig Comités’ niet, een zeer actieve burgervereniging, omdat die het ook over onveiligheid durft te hebben. Dat is voor de antifa’s een rechts thema, zeker als er wordt geijverd voor meer politionele interventies.

Sinds de komst van de nieuwe procureur Julien Moinil zijn die nu gelukkig veel talrijker geworden rond het Bethlehemplein; de politie pakte een grote groep dealers op. Veel lost dat helaas niet op, want de drughandel is soepel en verplaatst zich gemakkelijk. De procureur ergerde er zich ook publiek aan dat gearresteerden meteen op vrije voeten komen door een gebrek aan plaatsen om ze vast te houden. Dweilen met de kraan open…

Vorige vrijdag waren er weer enkele ontploffingen in Sint-Gillis, hoogstwaarschijnlijk bij afrekeningen tussen ‘drugsfamilies’. De burgemeester, ooit zelf gekant tegen een te ijverige nabijheidspolitie, is nu ten einde raad en roept de hulp in van het federaal niveau. (Sint-Gillis wordt bestuurd door een coalitie van socialisten en groenen.)

Het reservoir hulpjes voor de malafide handelaars is er quasi onuitputtelijk. Zonder een sterk engagement van de buurtbewoners en zonder samenwerking met de politie is er geen oplossing mogelijk. Dat linkse activisten zich daartegen verzetten is onbegrijpelijk, tenzij voor wie zijn eigen groot gelijk vindt in Sint-Gillis.