fbpx


Europa

Socialisten bliezen klimaatpakket EU op omwille van geld

Klimaatpakket sneuvelt niet door extremisme



Het Europees Parlement in Straatsburg was afgelopen woensdag het strijdtoneel van een aantal dramatische stemmingen, geëxalteerde speeches, scheldtirades, verdachtmakingen en een nederlaag voor een zeer onrealistisch pakket klimaatresoluties (die moeten doorgaan voor Europese klimaatwetten). Het klimaatpakket sneuvelde omdat naast tegenstanders, die het pakket als economische zelfmoord afschilderen, ook alle linkse en groene partijen tegen stemden omdat er nooit genoeg klimaatambitie kan zijn. Correctie: omdat er nooit genoeg geld voor klimaatambitie kan zijn. De Spaanse socialistische fractieleidster Iratxe García gaf zogezegd…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Het Europees Parlement in Straatsburg was afgelopen woensdag het strijdtoneel van een aantal dramatische stemmingen, geëxalteerde speeches, scheldtirades, verdachtmakingen en een nederlaag voor een zeer onrealistisch pakket klimaatresoluties (die moeten doorgaan voor Europese klimaatwetten). Het klimaatpakket sneuvelde omdat naast tegenstanders, die het pakket als economische zelfmoord afschilderen, ook alle linkse en groene partijen tegen stemden omdat er nooit genoeg klimaatambitie kan zijn. Correctie: omdat er nooit genoeg geld voor klimaatambitie kan zijn.

De Spaanse socialistische fractieleidster Iratxe García gaf zogezegd de echte reden van het debacle: ‘Je kan niet rekenen op de stemmen van extreemrechts om de ambitie af te zwakken en dan verwachten dat wij stemmen voor het geheel’. Dus stemden de socialisten en groenen zelf met extreemrechts tegen het klimaatpakket. Voor de Europese Volkspartij van de christendemocraten het bewijs dat les extrêmes se touchent. Niets is echter wat het lijkt.

De Europarlementairen zien zichzelf graag als wetgevers. Iets wat natuurlijk niet klopt. Ten eerste hebben ze niet het minste initiatiefrecht (dat ligt uitsluitend bij de Europese Commissie waarvan de socialistische eurocommissaris Frans Timmermans aanwezig was en een bizarre rol speelde in het halfrond). Ten tweede zijn de amendementen en resoluties van het Europees Parlement niet bindend en kan de Europese Commissie ze overigens compleet negeren, net als de Europese Raad (van regeringsleiders) die het laatste woord heeft bij de invoering.

Btw-tarieven

Een overtuigende meerderheid maakt het negeren van de stemming natuurlijk ontzettend moeilijk, maar er bestaan voorbeelden genoeg waar de Raad van de EU (met de vakministers en hun administratie) of de Europese Raad de ‘wetgeving’ zo verwrongen dat de essentie verloren ging. Bijvoorbeeld zoals ooit bij de invoering van twee maximum btw-tarieven (om een panoplie van btw-tarieven te harmoniseren en btw-concurrentie tussen lidstaten te bestrijden) die na bevestiging door de lidstaten plots twee minimum btw-tarieven werden die vooral tot gevolg hadden dat alle lidstaten meer btw inden over de rug van hun bevolking.

In aanloop naar de stemming had Eurocommissaris Frans Timmermans bizarre toespraken gehouden die bol stonden van desinformatie over kernenergie, olie en hernieuwbare energie. Timmermans smeet die onwaarheden, zoals de CO2-footprint van kernenergie (klinkklare nonsens want kerncentrales stoten geen CO2 uit), ook nog eens op Twitter en sociale media met een draai dat geld voor ‘hernieuwbare energie’ geld is voor Europa en geld voor fossiele brandstof geld voor Poetin. Qua populisme kon dat tellen. Het illustreerde ook de primair protectionistische insteek van veel zogezegd ‘groen’ beleid.

Koolstoftaks en sociaal klimaatfonds

Waar gingen die mislukte stemmingen nu eigenlijk over? Ten eerste een ‘carbon border tax’ of een CO2-heffing aan de grenzen van de EU op goederen van buiten de EU. Ten tweede een ‘Sociaal Klimaatfonds’. Het eerste zorgde afgelopen week al voor bijzonder veel irritatie bij de Verenigde Staten. Volgens de Europese Commissie en bijna alle fracties van Europarlementariërs moeten alle landen ‘zonder fatsoenlijk klimaatbeleid’ gesanctioneerd worden met die ‘koolstoftaks’. Voor de Europese Commissie is die koolstoftaks noodzakelijk om eigen inkomsten te genereren via EU-belastingen. Een deel van die beoogde belastingen gaat naar de lidstaten om de EU-belasting verteerbaar te maken voor de lidstaten. Maar in essentie is het een antidumpingheffing tegen China (en in mindere mate India) enerzijds en een invoerheffing voor producten uit de Verenigde Staten.

Dat de consument als laatste in de keten uiteindelijk die koolstoftaks zal betalen lijkt niemand in de EU-instellingen te interesseren. Want de invoerder die aan de grenzen van de EU deze belastingen moet betalen zal zijn producten uiteraard duurder verkopen om die aderlating te compenseren. De hoop van de EU is dan dat goederen van binnen de EU een prijsvoordeel krijgen en de EU minder goederen importeert uit landen met een ander klimaatbeleid dan de EU. Eigenlijk is dat natuurlijk protectionisme, maar de EU verkoopt het als ‘normative power’ voor een beter klimaat. Normative power is de doctrine van de EU waarbij via EU-subsidies of EU-heffingen niet-EU-landen financieel gedwongen worden om dezelfde regels en belastingen in te voeren als de EU.

Normative power doctrine

Bij kandidaat-lidstaten geeft de EU zelfs geld aan landen om de ideologie en wetgeving van de EU in te voeren. Die financiële omkoping of afpersing – want dat is het eigenlijk – groeide stilaan uit van modus operandi tot een heel systeem en zelfs een doctrine. Een doctrine die ook intern in de EU toegepast wordt zoals bij het achterhouden van EU-fondsen voor regeringen die een beleid voeren dat de Europese Commissie niet zint. De doctrine maakt echter geen onderscheid tussen mensenrechten, normen en waarden of gewoon ideologie. Wie betaalt bepaalt.

De koolstoftaks is niets anders dan het willen dwingen van andere landen (ook democratieën) om tegen de wil van hun burgers en bedrijven toch hetzelfde beleid van de EU ook bij hen in te voeren omwille van financiële redenen. Qua klimaatwetgeving is dat vaak zeer doctrinair beleid maar de missie om ‘de wereld te redden’ rechtvaardigt dan het normatieve karakter of de dwang.

Geldmachine van de EU

De stemming over het hele klimaatpakket ontspoorde helemaal door de stemming over één controversieel rapport. De Europarlementariërs verwierpen een rapport van de Duitse rapporteur Peter Liese (CDU) om het beruchte Emissions Trading System uit te breiden en te herzien. Dat ETS is de geldmachine van de Europese Commissie die via dat systeem uitstootrechten verkoopt aan de industrie. Het is de hoeksteen van het Fit for 55 klimaatpakket. 340 stemmen tegen, 265 voor en 34 onthoudingen in een rumoerige plenaire zitting.

De amendementen voor het minder drastisch terugschroeven van emissies en het minder snel uitfaseren van gratis emissierechten (iets dat trouwens enkel bestaat voor de industrie als betrokken fabriek tot de best of class hoort in zijn sector qua emissie) door de christendemocraten werden immers tot grote verbazing van socialisten en groenlinks goedgekeurd met steun van rechtse Europarlementsleden en dit ontstak de lont aan het kruitvat.

Utopie

De Europese Volkspartij (EVP) van Liese wou nochtans de regels verscherpen, de inkomsten (lees kosten voor de industrie en energiebedrijven) aanzienlijk optrekken en vroeg daarvoor in ruil slechts een iets trager tempo om tegen 2055 ‘klimaatneutraal’ te worden. Iedereen weet dat zelfs de versie van Liese ontzettend duur zal zijn en economisch ontwrichtend. Iedereen weet dat ‘net zero’ of ‘klimaatneutraal’ een utopie blijkt, maar toch wou de EVP doorzetten als trouwe EU-soldaten. Dat was buiten de veel extremere klimaatutopisten van de socialistische fractie en de groenlinkse fractie gerekend. In hun drang naar maximalisatie en profilering kelderden ze het na een jaar onderhandelen verkregen compromis.

Dat de Vlaamse socialistische Europarlementariër Kathleen Van Brempt meteen zonder het minste bewijs ArcelorMittal beschuldigde van ‘lobbying’ en aankondigde hen via telefoon eens duchtig de waarheid te zeggen, sprak boekdelen. Met ongefundeerde beschuldigingen één van de grootste werkgevers van het land de schuld geven dat het aangeboden compromis niet extreem genoeg bleek om voor te stemmen, illustreert perfect in wat voor een polarisatie annex profileringsdrang het onderwerp terechtgekomen is.

Dus vloog de tekst terug naar de milieucommissie waar ie vandaan kwam. Het Sociaal Klimaatfonds vloog ook terug naar de commissie omdat alle rapporten waar tegen gestemd werd onderling aan elkaar vasthangen. Die verstrengeling van al die rapporten door ideologische en fiscale inhoud maakt dat er pas een akkoord kan zijn als er een akkoord over alles uit de bus komt.

Rode lijn

Ter illustratie. De milieucommissie (ENVI) wou de emissies verminderen met 67% tegen 2030, terwijl de Europese Commissie in haar voorstel maar 61% vroeg. Lang leek met 63% een compromis mogelijk. Hoe onrealistisch ook, over die paar procent van een by all standards onhaalbaar doel ging het dus. Een scholastische discussie over het geslacht van de engelen waar de Europese industrie en bij uitbreiding economie niks mee is.

Verzameld links sprak plots over een ‘rode lijn’ omdat dit reduceren van de emissierechten meer uitstoot tot gevolg zou hebben op korte termijn. Een rode lijn die later in het debat leek te gaan over de stemmen van ‘extreemrechts’ om de amendementen van de christendemocraten om trager en voorzichtiger te gaan goed te keuren.

Resultaat: de socialisten eisten een pauze van drie minuten en nadien besloten ze het hele klimaatpakket dan maar te kelderen. Wat dan weer tot grote woede bij de christendemocraten leidde. De echte rode lijn bleek ondanks de retoriek echter iets geheel anders.

Green deal

De vraag die zich stelt is: waarom de socialisten echt tegen stemden? Was het om enkele prullerige amendementen om te temporiseren en de daarbij aangenomen marginale steun van rechts? Of was het omdat de socialisten de agenda van de Europese Commissie en ‘hun’ eurocommissaris Frans Timmermans en zijn socialistische acoliet Diederik Samsom (ex-Greenpeace) verdedigden? Woede over amendementen die de handel in steeds duurdere en schaarse emissierechten zou afremmen en voor minder inkomsten voor de Europese Commissie zou zorgen. Temeer omdat die agenda de ‘gratis’ emissierechten voor de gezondste en minst vervuilende industriële bedrijven zou vervangen door betalende emissierechten om de Green Deal te financieren.

De hele vertoning ging dus niet over het klimaatpakket, het ging zelfs niet over een wisselmeerderheid met rechts. Het ging over de klimaatportefeuille van Timmermans. Letterlijk en figuurlijk over zijn portefeuille. Kortom, de uitbarsting en de blokkering kwam er omdat de amendementen in de portemonnee voor het favoriete speeltje van een socialist zaten. Een duur speeltje om een groenlinkse klimaatindustrie te subsidiëren met geld dat de klassieke industrie zal doorrekenen aan de eindgebruiker. De burger in de EU.

Lode Goukens

Lode Goukens is master in de journalistiek en docent 'Europese en wereldinstellingen' aan de Thomas More Hogeschool.