Bart De Wever offert Israël én de Vlamingen op om premier te blijven

De federale en Vlaamse regeringen sloten een akkoord over Gaza. Onder druk van socialisten, christendemocraten en groenen kiest premier Bart De Wever (N-VA) ervoor om mee te stappen in een pakket maatregelen dat neerkomt op sancties tegen Israël en de voorbereiding van de erkenning van Palestina.

Het gaat onder meer om een importverbod van producten uit Judea en Samaria (de Westelijke Jordaanoever, nvdr), een inreisverbod voor ministers Itamar Ben Gvir en Bezalel Smotrich, en het opschorten van handelsrelaties met Israël.

Dat is geen klein bier. Ons land neemt hiermee niet alleen standpunten in die de Vlaamse economie schaden, maar schaart zich ook in de rij van landen die Israël systematisch criminaliseren. Het ironische is dat Bart De Wever dit allemaal doet niet uit overtuiging, maar om zijn regering overeind te houden.

Geen genocide

Laat er geen twijfel over bestaan: Bart De Wever weet heel goed dat Israël geen genocide pleegt. Hij is historicus en kent de juridische definitie van genocide: een volk bewust willen uitroeien. Dat is hier niet het geval. Integendeel: in de statuten van Hamas staat zwart op wit dat Israël van de kaart moet verdwijnen. In de Palestijnse wet is verankerd dat families van terroristen levenslange uitkeringen krijgen, die stijgen naarmate er meer slachtoffers vallen. Dat is geen mythe, maar een realiteit die door internationale rapporten meermaals is bevestigd.

En toch: in de Belgische media en politiek wordt Israël afgeschilderd als de agressor, terwijl Hamas — een terreurorganisatie die vrouwen verkracht, kinderen vermoordt en burgers gijzelt — vaak nauwelijks bij naam wordt genoemd. Dat is de perverse omkering van dader en slachtoffer die vandaag de toon zet in het publieke debat.

Opportunisme boven principes

Bart De Wever is geen nuttige idioot en ook geen antisemiet. Hij is erger: een opportunist. Hij buigt voor de druk van zijn linkse coalitiepartners, niet om morele redenen, maar omdat hij koste wat het kost zijn premierschap wil redden.

Zelfs toen Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken een realistisch compromis aanbood — stemmen tegen de anti-Israëlresolutie in ruil voor een wisselmeerderheid om sociale woningen voor te behouden aan Vlamingen — weigerde De Wever. Voor hem was het belangrijker om zijn coalitiepartners te plezieren dan de noden van Vlaamse gezinnen op te lossen die recht hebben op een sociale woning.

Dit is een pijnlijk contrast: Palestijnse gezinnen die terrorisme belonen, krijgen financiële steun. Vlaamse gezinnen die al jaren wachten op een sociale woning, worden door Bart De Wever en zijn partij in de steek gelaten.

De hypocrisie van de resolutie

Wie de resolutie leest, merkt dat ze doordrongen is van dubbele standaarden. Waar blijft het Belgische importverbod op producten uit Turkse bezette gebieden in Cyprus? Waar is het inreisverbod voor Turkse ministers die dagelijks mensenrechten schenden? Waar zijn de sancties tegen China dat Oeigoeren opsluit in concentratiekampen, of tegen Iran dat openlijk oproept tot de vernietiging van Israël en vrouwen onderdrukt?

Die sancties bestaan niet. Israël is het enige democratische land in het Midden-Oosten, maar net Israël wordt geviseerd. Waarom? Omdat het politiek makkelijker is om Israël te demoniseren dan om echte mensenrechtenschenders aan te pakken.

En er is nog een wrange historische dimensie. Bart De Wever verontschuldigde zich ooit voor het collaboratieverleden van zijn vader. Dat was moedig. Maar vandaag dreigt hij zelf de collaborateur van een ander front te worden: dat van antisemieten, islamisten, socialisten en communisten die Israël willen criminaliseren en Vlaanderen internationaal willen laten meehuilen met de wolven.

Het echte morele kompas

De echte overwinning ligt niet in verklaringen van politici of resoluties vol hypocrisie. De echte overwinning is dat Israël blijft bestaan ondanks alles, dat kinderen na 7 oktober weer naar school gaan, dat families hun leven heropbouwen.

Ons land zou zich moeten richten op de essentie: alle gegijzelden moeten worden teruggebracht, Hamas moet ontwapend worden, en er moet ruimte zijn voor vrede gebaseerd op veiligheid en wederzijds respect. Maar dat kan nooit gebeuren zolang Europese landen, België voorop, Hamas en de Palestijnse Autoriteit blijven belonen en Israël straffen voor het simpelweg verdedigen van zijn bestaan.

Vlaanderen in de steek gelaten

Tot slot: ook de Vlamingen worden hier vergeten. Terwijl de regering miljoenen vrijmaakt voor humanitaire hulp in Gaza, wachten tienduizenden Vlaamse gezinnen op een sociale woning. Terwijl er embargo’s komen tegen Israëlische producten, worden Vlaamse bedrijven en universiteiten opnieuw in een slecht daglicht gezet. Terwijl Bart De Wever in het buitenland wil scoren als ‘gematigde premier’, laat hij de noden van zijn eigen volk links liggen.

Dat is het echte drama van dit akkoord: Bart De Wever offert zowel Israël als de Vlamingen op — enkel om premier te kunnen blijven.