Brusselse regering van burgemeesters

Buiten de Brusselse microkosmos vraagt men zich ongetwijfeld af hoe het kan dat het meer dan 600 dagen duurde voor er sprake was van onderhandelingen en er dan plots op drie dagen tijd een regering werd gevormd.

Voor wie zich dergelijke ongemakkelijke vragen stelt, en voor het welzijn van de geschiedenis, is het goed om eraan te herinneren dat de enige verantwoordelijke voor dit enorm tijdverlies Ahmed Laaouej van de PS is. Ere wie ere toekomt!

Door zich met een veto tegen de N-VA een jaar lang openlijk te verzetten tegen de meerderheid die aan Vlaamse kant was voorgesteld, liet hij zich kennen als een principieel ondermijner van de Brusselwetten. De kostprijs van zijn verzet is eenvoudig te berekenen. Per maand zonder regering verhoogde de schuld van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest met 100 miljoen euro. Op een jaar is dat dus 1,2 miljard extra bij te tellen bij de 15 miljard Brusselse schulden.

En als beloning voor zoveel subversieve halsstarrigheid krijgt Ahmed Laaouej een ministerpost in de nieuwe Brusselse regering. Proficiat!

PS enige winnaar

Het is nog nooit gebeurd in de geschiedenis van het Brusselse Gewest, sinds zijn oprichting in 1989, dat de ene gemeenschap zich bemoeide met de coalitie van de andere. Laaouej wist dat hij er alles mee te winnen had zijn been stijf te houden, omdat er altijd een moment komt dat de Vlamingen toegeven. Nu ging in naam van het Brussels belang Anders als laatste overslag; N-VA werd gedumpt en cd&v vulde het gat. Laaouej had zijn slag thuisgehaald. Niet onterecht schreef Isolde Van den Eynde in HLN dat hij de enige winnaar is op het Brusselse slagveld…

Dat is een correcte analyse, want Laaouej mag tevreden zijn, en niet alleen met zijn ministerpost. Bij RTBF-radio La Première zei hij zonder ironie dat de partijen blijk hadden gegeven van ‘zin voor verantwoordelijkheid’ en het akkoord een teken was van ‘ambitie voor Brussel’. Hij had beter gezegd dat hij het was die zijn ambities had waargemaakt, want hij heeft zowat alles binnengehaald wat voor zijn partij belangrijk was.

Er komt geld voor noodlijdende socialistische bastions, zoals de Gewestelijke Huisvestingsmaatschappij en watermaatschappij Vivaqua, die beide grote lasten en noden hebben. Daar is natuurlijk geen geld voor, dus wordt die dure injectie met geleend geld betaald en als ‘investering’ buiten de begroting gehouden. Kanal, geleid door een voormalig socialistische kabinetschef, krijgt weliswaar minder geld dan dat het gevraagd had, maar het wordt toch het duurste en meest betoelaagde museum van België ooit. Het Brussels Gewest had eigenlijk gewoon het geld kunnen doorstorten naar het Parijse Centre Pompidou, waarmee Kanal ondoordacht een heel duur contract afsloot.

Philippe Close, PS-burgemeester van Brussel-stad, krijgt zijn megalomaan Neo-project op de Heizel, wat een ramp betekent voor wat nog rest aan zelfstandige winkels in de stad. En omdat geen politicus, ook geen socialist, bang is van enig populisme gaat de nieuwe regering voetbalclub Union Sint-Gillis steunen bij de bouw van een nieuw stadion in Vorst, geheel tegen de regels van het gewestelijke bestemmingsplan. Geen toeval natuurlijk dat de erevoorzitter van de club oud-minister president Charles Picqué (PS) is en dat zowel Sint-Gillis als Vorst socialistische burgemeesters hebben…

Lalieux, de wilde weldoener

De noodlijdende Brusselse gemeenten, met veel PS-burgemeesters, krijgen geld toegestopt, zonder dat er sprake is van enige aantasting van hun sacrosancte autonomie. Ze kunnen ook doorgaan met het opdrijven van de onroerende voorheffing; de liberalen hebben alleen verkregen dat dit deels zal gecompenseerd worden met een gewestelijke premie. Dat vat goed de socialistische logica samen: het gewest blijft het falende gemeentelijke beleid ondersteunen.

Van Brusselse ‘hervormingen’ die Anders had aangekondigd, zal op dat vlak niet veel komen. De nieuwe regering wordt geleid door Boris Dilliés, MR-burgemeester van Ukkel; Ahmed Laaouej, zelf ‘verhinderd’ burgemeester van Koekelberg, krijgt lokale besturen als bevoegdheid. En ook de burgemeester van Schaarbeek, Audry Henry (MR), mag meedoen! Het lijkt wel alsof de Conferentie van burgemeesters een vaste plek heeft gekregen binnen de regionale regering: drie van de vijf Franstalige regeringsleden zijn of waren burgemeester.

De gemeenten zullen bovendien ook op de onvoorwaardelijke steun van de socialistische staatssecretaris Karine Lalieux kunnen rekenen. Toen zij in de regering-De Croo het Brusselfonds Beliris beheerde, zei ze schaamteloos op een interne bijeenkomst van haar partij dat ze als wilde weldoener vooral ‘de socialistische gemeenten wou plezieren’.

Laat het maar meteen duidelijk zijn dat er niet snel een einde zal komen aan de verlammende politieke versnippering van Brussel en de geldverslindende dubbele machtsstructuur van gewest en gemeenten. Ahmed Laaouej zal er wel voor zorgen dat elke aanzet van hervorming in de kiem gesmoord wordt…