Cubaanse pelgrimage: de vuile spiegel van Comac

Deze zomer trok de jongerenbeweging van de PVDA, Comac, op solidariteitsreis naar Cuba. Waar anderen op vakantie willen ontsnappen aan de dagelijkse sleur van werk of studie, kozen de PVDA-jongeren voor een pelgrimage naar een dictatuur.

Comac-voorzitter Jan Thys Van den Audenaerde stelde in studentenblad Veto dat ze naar Cuba reisden om de ‘Europese bubbel’ te verlaten en het land beter te leren kennen. Een zielige poging om het ideologische karakter van deze trip te verdoezelen. De PVDA, en a fortiori haar jongerenbeweging, flirt, sinds haar ontstaan, openlijk met het communisme. Cuba is een van de weinige landen waar dit systeem nog overeind staat. ‘De blinde die de blinde leidt’, zoekend naar bevestiging van hun utopie.

Verblinding en ontkenning

De naïviteit waarmee de jonge communisten de Cubaanse dictatuur goedpraten spreekt boekdelen: ‘Wat wij gezien hebben, is zeker geen dictatuur’, aldus Thys Van den Audenaerde. Een frappante uitspraak gezien de repressie, de beperking van mensenrechten en de afwezigheid van vrije verkiezingen in het land.

Het Europees Parlement stelde nog in februari 2024 vast dat het aantal politieke gevangenen sinds 2018 meer dan acht keer zo hoog lag. De Comac’ers zijn zo overtuigd van hun eigen gelijk dat ze niet meer stilstaan bij de gevolgen van communistisch schrikbewind. De neiging om een dictatuur te beschouwen als een ‘land dat zijn ding doet’ toont een gevaarlijke weigering om de werkelijkheid onder ogen te zien.

De ontkenning van de Cubaanse realiteit past in een breder patroon. De drang van Comac om het communistische gedachtegoed te verdedigen dwingt hen ertoe de basisprincipes van vrijheid en mensenrechten systematisch te negeren. Dit gedachtegoed werd recent nog uitgedrukt door autoritaire leiders als Xi Jinping, Vladimir Poetin en Kim Jong-Un. Xi benadrukte in zijn recente toespraak, tijdens de militaire parade voor het 80-jarig jubileum van het einde van de Tweede Chinees-Japanse oorlog op 3 september 2025, dat de ‘hoogtijden van westerse dominantie achter ons liggen’.

De aangehaalde ‘westerse dominantie’ was mee de aanleiding voor deze basisprincipes, dankzij de verlichting en het erkennen van haar fouten uit het verleden. Nog aanwezig bij de parade: Miguel Diaz-Canel, de president-dictator van Cuba.

Medicijnen naar Cuba

Dat ze naar Cuba reisden en ‘veel geneesmiddelen’ meenamen, is evenzeer veelzeggend. Terwijl de jongeren het succes van de Cubaanse gezondheidszorg, een veelgeprezen stokpaardje van linkse partijen, bejubelt, onthult hun smokkel een schrijnende werkelijkheid. Het meenemen van medicijnen is immers een stilzwijgende erkenning dat het systeem dat ze zo prijzen niet in staat is om in de meest elementaire behoeften van zijn eigen bevolking te voorzien.

Het is algemeen bekend dat de Cubaanse economie worstelt met ernstige tekorten, een direct gevolg van het communistisch model. Rapporten van internationale organisaties en nieuwsbronnen bevestigden de afgelopen jaren het gebrek aan voedsel, brandstof en cruciale medicijnen. Zelfs basismedicatie, denk aan paracetamol en antibiotica, zijn vaak onverkrijgbaar. In deze context is de actie van de jonge communisten een pijnlijk voorbeeld van hoe ideologie zelfs de realiteit overstijgt. De PVDA-jongeren bezoeken Cuba om de verdiensten van het communisme te benadrukken, maar hun acties ondermijnen hun eigen geloof.

Hypocrisie en Ideologie

Comac en haar moederpartij zien zichzelf als de partij van de mens; het contrast met de realiteit kan niet groter zijn. De PvdA trekt bij de minste gelegenheid de mensenrechtenkaart, terwijl haar jongeren openlijk een buitenlands model steunen dat de basisrechten van haar  bevolking met voeten treedt. Dit is ideologische verblinding die alle realiteitszin te boven gaat. De jonge communisten zijn niet bezig met solidariteit, maar met politieke marketing en het versterken van hun eigen, radicale overtuiging.

De jongeren bewijzen met deze en eerdere reizen, dat ze niet bezig zijn met een realistische visie voor onze samenleving. Ze houden vast aan een verouderde ideologie die in elke hoek van de wereld voor ellende heeft gezorgd. Enkel de naakte waarheid blijft over: het communisme faalt. Overal. Altijd. Een waarheid die in Comac-kringen nog altijd in dovemans oren valt.