Vlaanderen is geen regio, maar een natie

De Vlaamse feestdag is meer dan een protocolmoment voor toespraken, recepties en leeuwenvlaggen die daarna weer in de kast verdwijnen. 11 juli is de dag waarop Vlaanderen zich meer dan ooit bewust moet zijn dat het meer is dan een gewest, meer dan een bestuurlijke indeling, meer dan een regio. Vlaanderen is een idee, een natie, een toekomstvisie. Voor mij blijft die toekomstvisie glashelder: een Vlaamse republiek waar Vlamingen zelf beslissen over hun grenzen en hun welvaart.

11 juli is dan ook een ongemakkelijke dag voor wie ‘meer Vlaanderen’ beloofde, maar voor meer België zorgt in zijn beleid. De regering-De Wever produceert aan de lopende band méér lelijke kamelen, méér Belgische constructies die Vlaanderen geld kosten, en méér Belgische belastingen.

De geschiedenis herhaalt zich niet, maar rijmt wel. We hebben soortgelijke situaties al eerder gezien. Verhofstadt verraadde zijn eigen Burgermanifesten, Leterme zijn eigen visie voor meer Vlaamse autonomie, en nu verraadt De Wever zijn eigen confederalisme. Telkens werd aan Vlaanderen gezegd dat er ‘van binnenuit’ iets zou veranderen en dat er eindelijk naar de Vlamingen geluisterd zou worden. Maar telkens eindigde het met meer Belgische schuld, meer Belgische lasten en minder Vlaamse hefbomen.

Meer bijdragen

‘Iedereen moet toch zijn steentje bijdragen.’ Dat is een dubbele leugen. De eerste leugen is de Vlamingen méér zouden moeten bijdragen. Maar Vlaanderen doet al meer dan zijn deel. Onze werkzaamheidsgraad gaat richting 80 procent. Als het om de betaalbaarheid van de pensioenen gaat, is dát net de sleutel: meer mensen aan het werk. Vlaanderen is al massaal aan het werk, in tegenstelling tot Wallonië en Brussel.

De tweede leugen is dat iedereen bijdraagt, want in werkelijkheid wordt vooral Vlaanderen getroffen door de maatregelen: via belastingen, btw-verhogingen en ingrepen die zwaarder doorwegen voor mensen die werken, sparen en ondernemen.

Grenzen trekken

België is niet meer te redden. De begroting rechttrekken binnen het huidige institutionele kader is onmogelijk. Dat is niet alleen de visie van het Vlaams Belang, maar ook van het internationale ratingbureau Moody’s. We horen intussen dezelfde geluiden bij Standard&Poor’s, bij de Nationale Bank, en bij tal van experten. Het Monitoringcomité stelt dat er alweer 7,7 miljard euro extra gezocht moeten worden.

De vraag is niet óf deze regering opnieuw naar de Vlaming zal kijken, maar of Vlaanderen eindelijk een grens trekt. Mijn antwoord is duidelijk: geen euro meer voor deze staat zonder harde Vlaamse minimumeisen. Idealiter: geen euro meer voor deze staat tout court.

Vlaams eisenpakket

Vlaanderen heeft nood aan Vlaamse Resoluties 2.0. Het Vlaams Parlement onder Luc Van den Brande formuleerde in 1999 een eigen eisenpakket over financiële en fiscale autonomie, Brussel en coherente bevoegdheidspakketten. Dat moet vandaag opnieuw gebeuren. Wie zijn eisen niet vooraf vastlegt, krijgt achteraf niets.

Een nieuw Vlaams eisenpakket moet minstens drie zaken bevatten. Fiscale autonomie, zodat Vlaanderen kan beslissen over de belastingen die Vlamingen betalen. De splitsing van de sociale zekerheid, zodat Vlaamse bijdragen ten goede komen aan Vlaams beleid. En de uitbouw van een eigen Vlaamse sociale zekerheid, gebaseerd op verantwoordelijkheid, nabijheid en rechtvaardigheid, zodat er eindelijk een einde komt een scheefgetrokken systeem waarbij 86 procent van de leeflonen niét naar Vlamingen gaat.

Het Belgische fort

De grootste hinderpaal daarvoor zit vandaag niet aan Franstalige kant. De grootste rem op de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte en op de Vlaamse welvaart is vandaag de N-VA. Zij spraken jarenlang over het bezetten van het fort. Maar ze zijn gewoon de nieuwe cipiers geworden van het gevangenisfort waarin de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte wordt opgesloten. Ze hebben de sleutels niet gebruikt om de gevangenen te bevrijden, maar om ervoor te zorgen dat niemand nog ontsnapt.

Bart De Wever bagatelliseert, minimaliseert en ridiculiseert de Vlaamse onafhankelijkheid. Dan moet men niet verbaasd zijn dat hij graag gezien wordt op het Paleis. Met zulke vrienden heeft Vlaanderen geen vijanden meer nodig. Van het confederalisme van de N-VA schiet vandaag evenveel over als destijds van het confederalisme van de VLD: niets.

Daarom moet 11 juli opnieuw een dag van keuze worden. Tussen een failliet België en een welvarend Vlaanderen. Tussen achteruitgang en zelfbestuur. Tussen de factuur van een failliete staat en de vrijheid van een volk dat zijn toekomst in eigen handen neemt.

Vlaanderen is geen regio. Vlaanderen is een natie. Een natie die zichzelf respecteert, blijft niet eeuwig bedelen bij de poort, maar eist de vrijheid op die haar deel is.