Actualiteit
Sprekershoek
Sprekershoek

Daar zijn de mystery calls weer

Hoe het anti-discriminatieprincipe ontaardt in Big Brother-achtige pococratie
mystery calls

‘Men beseft bijvoorbeeld niet dat een klant die expliciet om een oudere huishoudhulp vraagt voor zijn bejaarde moeder, toch onbewust discrimineert.’ Ik verslikte me zowaar in mijn ochtendkoffie bij dat DM-artikel. Via zogenaamde mystery calls hebben dienstenchequebedrijven laten vast stellen dat mensen geneigd zijn om voorkeuren aan te geven bij het vragen van poetshulpen en dergelijke. Maar dat mag allemaal niet, u mag geen geprefereerde afkomst of nationaliteit suggereren, maar ook geen geslacht, leeftijdscategorie en eigenlijk ook geen bekwaamheden die u op prijs stelt. Dat verbod druist zonder meer in tegen een paar gezonde commerciële principes (de klant is koning), het door Europa zo gekoesterde vrij verkeer van goederen, diensten en personen, én misschien zelfs tegen bepaalde grondwettelijk gewaarborgde vrijheden. Hendrik Vuye moet er misschien zijn licht eens over laten schijnen.

Effectief, het anti-discriminatiespook is nu zover doorgedrongen dat een normale klantenservice niet meer is toegestaan. Ik heb daar al eerder stevige artikels over geschreven, ik ga het niet opnieuw doen. Maar als het over moeders gaat, word ik emotioneel. Als mijn moeder in haar laatste dagen een jonge Italiaan wenst om haar ramen te poetsen, dan vind ik dat ze dat recht heeft. Als het woord ‘diversiteit’ echt zin heeft, dan mag dat ook aan de vraagzijde gelden, niet alleen aan de aanbodkant. Anders gezegd: over smaken valt niet te discussiëren.

Graag neem ik dan als voorbeeld een casting voor een operarol: wie gaat voor Salome, moet extreem goed kunnen zingen, dansen, uit de kleren willen gaan en er uit zien als een vijftienjarige puber. Sukkelachtige oma’s gelieven zich te onthouden. Of, pikanter nog: op de markt der betaalde liefde worden ook gerichte zoekertjes geplaatst, met duidelijke opgave van gewenste lengte, cupmaat, huidskleur en nog veel meer details die ik hier niet ga vermelden. Niemand protesteert hier, omdat de menselijke voorkeuren zó divers zijn en zelfs euh… extravagant, dat er werk volop is voor iedereen. Jong en oud, man en vrouw, wit en bruin. Mooi toch?

Verdriezing

VRT

Ach die mystery calls, het woord klinkt zo griezelig als het ding echt is: een Big Brother-achtige uitwas van politieke correctheid. Ik snap niet dat een overheid zich tot dit soort praktijken verlaagt, dat geniepig afluisteren, uitlokken en betrappen, eigen aan een fascistische klikmaatschappij.

‘De mysterycalls passen in het Actieplan dat minister van Werk Philippe Muyters (N-VA) in 2017 afsloot met de stakeholders ter bestrijding van discriminatie binnen de dienstenchequesector’, lees ik. ‘Stakeholders,’ nog zo’n kippenvelwoord dat altijd weer opduikt in een context van de wolligheid en de verhulling.

Om een volstrekt onduidelijke reden mengt ook ene Wim Dries, voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten, zich in het debat: ‘Een juiste houding bij de bedrijven zal ook leiden tot meer bewustwording bij de klanten’. Ik dacht eigenlijk dat bedrijven zich vooral dienden te richten naar de wensen van de klant in plaats van een politiek-correct bewustzijn in te lepelen. Want dat laatste ruikt dan weer naar Gramsci en het cultuurmarxisme, dat ervan uitgaat dat de gewone man en vrouw aan een ‘vals bewustzijn’ lijden. En dat een elitaire bureaucratie daar iets moet aan doen.

Of wacht, neen, Wim Dries: dat is de verdorie de CD&V-burgemeester van Genk, die zijn politieke rivaal Zuhal Demir eigenhandig in een soort cordon sloot en zijn stad in de etalage zet als toonbeeld van multiculturaliteit, dit vooral om zich van de Turkse stemmen te verzekeren. Die zijn allemaal pro Erdogan, Dries dus ook, en dat wil wel botsen met de Koerdische roots van Zuhal. Tja, het leven is nu eenmaal kiezen voor of tegen, discrimineren als het ware.

Naast zijn burgemeesterschap cumuleert stakeholder Wim Dries ook nog een rist andere betaalde mandaten zoals dus dat voorzitterschap van de VVSG, een bestuursfunctie in Fluvius én eentje in Infrax. Dat is allemaal wettelijk in orde, zij het wat graaierig. Maar het is dankzij zijn tussenkomst in dit verhaal dat de ware toedracht rond de mystery calls duidelijk wordt: achter de multiculturele softheid roffelt er een Turkse Mars, en vandaar zitten we snel in de AKP van president Erdogan, waarvan de Belgisch-Genkse tak alle Turken dringend aanraadde om… voor de CD&V van Wim Dries te stemmen.

De verdriezing van de samenleving: het neologisme van de dag is gevonden. Tsjevenpraat verkopen en ondertussen de speelruimte van de democratie versmallen. In naam van mijn oude moeder en haar Italiaanse ruitenwasser, dit is mijn boodschap aan de mysterieuze andere kant: al onze lijnen zijn bezet, onnodig terug te bellen.

Johan Sanctorum

steun doorbraak

Wil u graag meer lezen van Johan Sanctorum?

Doorbraak is een onafhankelijk medium zonder subsidies. We kunnen dit enkel doen dankzij uw financiële steun. Uw steun geeft onze auteurs de motivatie om meer en regelmatiger te schrijven. Steun ons met een kleine bijdrage of word vandaag nog Vriend van Doorbraak.

Ik help Doorbraak groeien.
Doorbraak.be is een uitgave van vzw Stem in het Kapittel i.s.m. Perruptio cvba Hoofdredacteur: Pieter Bauwens Webbeheer: Dirk Laeremans