De Europese principes in het nieuwe Syrië, waar waren ze?

Annalena Baerbock, de Duitse minister van Buitenlandse Zaken, was de voorbije dagen op bezoek in Syrië. Ze wilde er de diplomatieke banden aanhalen met de vertegenwoordigers van de overgangsregering, gevormd nadat rebellen Bashar al–Assad van zijn troon stootten. Die nieuwe banden lijken evenwel niet zo stevig, als we zien hoe de Duitse minister werd behandeld door Ahmed al-Sharaa, de nieuwe sterke man in Syrië.

Wat een vernedering. Als vrouw en als lid van het Europees Parlement keek ik verschillende keren naar de video, gedeeld door een Duitse journalist. Ik kon mijn ogen niet geloven. Niet alleen het feit dat de nieuwe Syrische leider haar niet de hand wilde schudden, maar net zo goed háár houding, die volledige nederigheid namens ons allemaal. ‘Soumission’ op een wel heel erg proactieve manier.

Uitschot

Vrouwen zijn niets voor deze moslims. Ze wilden de hand van de Duitse minister van Buitenlandse Zaken niet schudden, enkel en alleen omdat zij een vrouw is. Dat zegt veel over het beleid dat ze zullen voeren. Een absurd voorproefje daarvan zien we vandaag al in sommige West-Europese wijken en in hoe de Taliban vrouwen behandelt in Afghanistan.

Ik walg van het idee van een Europese Unie die zich daaraan aanpast. Binnenkort gaat de EU-vertegenwoordiger Kaja Kallas naar Syrië, verwacht ik. Wat gaat zij daar dan doen? Zullen ze haar ook zoals Baerbock behandelen en is ze echt van plan om dat te accepteren? Ik zal haar daarover alvast een parlementaire vraag stellen.

Naïviteit

Deze overgangsregering heeft een dubbel gezicht. Ze zal daar één kant van gebruiken voor het Europese geld. Het zal niet de eerste keer zijn dat onze legendarische naïviteit wordt misbruikt door radicale moslims. Dat was bijvoorbeeld ook het geval in Gambia, toen de voormalige president daar wetten tegen genitale verminking invoerde, enkel en alleen voor pr-doeleinden. Waarna hij die wetgeving nooit liet toepassen en uiteindelijk alles in het werk stelde om ze terug te draaien.

Natuurlijk is het een goede zaak dat Bashar al-Assad weg is. Het betekent minder brandstof voor Hamas en Hezbollah, minder macht voor Iran, schaamte en schande voor Rusland en een kans voor iets anders. Maar laat ons niet naïef zijn. Wat voor Assad in de plaats kwam, namelijk een cocktail van islamitische jihadisten die bijzonder close zijn met de Islamitische Staat, is geen haar beter. Het is een overgang van de ene hel naar de andere. Als ik nu een vrouw, christen of jood was in Syrië, zou ik me in ieder geval niet gerustgesteld voelen.

Vernedering

We moeten waakzaam zijn. De internationale gemeenschap, inclusief de Europese Unie en dus ook Duitsland, moet daar een cruciale rol in spelen. Ze moet ervoor zorgen dat de machtswisseling in Syrië geen overwinning wordt voor de politieke islam, maar de start van een betere toekomst voor iedereen. Ook voor vrouwen.

Wanneer ik evenwel zie hoe wij nu al gezichtsverlies lijden tijdens een simpel bezoek, dan maak ik mij grote zorgen. Waar waren onze Europese principes? Schreeuwen dat er ruimte moet zijn voor vrouwen in Afghanistan om zich vervolgens te gedragen zoals Baerbock dat deed, getuigt van weinig geloofwaardigheid. Wie de plaats inneemt van Assad, mag niet onze baas worden.

Een minister van een EU-lidstaat mag zo’n vernedering nooit accepteren. Ze moet trots achter de Europese waarden en normen staan. Dat is wat ik zou doen. Respect is niet te veel gevraagd. Ook de islamitische man schudt mij de hand. Weigert hij dat, dan neem ik het geld opnieuw mee naar Europa.