De interne keuken van Arizona

Overal waar Bart De Wever komt, eet hij de tegenstand op. Dat is zeer leuk en aardig als je in verkiezingsmodus zit, maar eens zo vervelend als het om je coalitiepartners gaat. En je kan er niet omheen. De Wever is daar zelf niet schuldig aan. Het zijn vooral zijn coalitiegenoten die zichzelf met man en macht een weg banen door zijn slokdarm. En daar krijg je een serieuze indigestie van.

Het was onze premier zelf die ooit liet optekenen: ‘Ik heb 144 kilo gewogen. Ergens in mijn hoofd schuilt nog altijd die pathologisch gulzige mens.’ Niettegenstaande die waarschuwing vond Tom Van Grieken het een goed idee om in een debat over de Vlaamse onafhankelijkheid over ‘het kookwekkertje van de bomma’ te beginnen. Dat had hij dus beter niet gedaan. De gulzige man in BDW kwam naar boven en slokte een zekere verkiezingsoverwinning van Vlaams Belang naar binnen. Inclusief kookwekkertje en bomma. Van ‘borrelnootjes’ tot ‘vette vis’, de man beheerst elke keukenmetafoor tot in de puntjes. Een wijze politicus weet dat hij daarmee niet in de buurt moet komen van de gulzige man.

Soepkieken

En toen kwam Sammy Mahdi – niet zo’n wijs man – aanzetten met een ‘soepkieken dat dringend in de soep moest worden verdronken’. Sammy had het over de ‘centenindex’ (zeg maar ‘indexsprong’ voor mensen in de ontkenningsfase) die hij zelf mee had onderhandeld. De gulzige man snoof even aan de metafoor en liet ze ijskoud staan. Geen woord, geen reactie. Twee weken later keurde cd&v de centenindex goed en zag de hele wereld hoe Mahdi zijn soepkip levend en wel naar binnen werkte, met het beetje geloofwaardigheid dat hem restte als bittere saus.

Conner Rousseau, de trotse haan achter de voornoemde soepkip (m/v/x), genoot met volle teugen van Sammy zo door het stof te zien gaan na een mislukte poging tot sabotage. ‘De rekening komt altijd op tafel’, snoof hij naar de onfortuinlijke cd&v. En opnieuw reageerde de gulzige man. Deze keer met een geniepige glimlach. Meteen legde hij de rekening op tafel. Daar stond een pousse-cafeetje bij van zo’n 7 miljard euro meer dan Conner voorzien had. Zijn knullig verpakte indexsprong om mee te nemen was geenszins het zurige dessertje, maar eerder een amuse-gueule voor de besparingen die komen.

En toen kwam de peiling

Bij de VRT hadden ze ondertussen niet stilgezeten. Na het onvolprezen, edoch onwetenschappelijke onderzoek in De Foto van Vlaanderen was het tijd voor De Stemming. Een peiling met kapsones, zeg maar. En een samenwerking met De Standaard, waardoor elke wetenschappelijke invalshoek bij voorbaat overbodig was. Dagenlang hadden Conner en Sammy met dichtgeknepen billen naar de resultaten uitgekeken. Na de rekening van de begroting, kwam die van de kiezer. De meest liefdevolle omschrijving hiervan? ‘Oh, daar zijn de elfjes weer!’ Conner en Sammy staan opnieuw waar ze hun voorzitterschap begonnen waren: om en bij de 11 procent.

Aan de andere kant van de taalgrens zijn de klappen ook al voor de Arizona-partijen. Les Engagés en vooral MR zien hun verkiezingsoverwinning wegsmelten. De karige winst die Arizona wist te verzamelen, belandde allemaal op het bord van de gulzige man, die in de poppoll met kop, schouders en een dwerg daarbovenop boven de concurrentie uittorent.

En dat hebben Conner en co vooral aan zichzelf te danken. De Wever beloofde vanaf dag één kommer en kwel voor een periode van tien jaar. Niks in de handen, niks in de mouwen. Conner loog dat hij de schade wel zou beperken voor de kleine man. Bouchez reed voor Bouchez. En Mahdi? Ja, die deed wat Mahdi doet. Moeilijk zonder precies te weten waarom, koortsachtig op zoek naar een plan. Rebel without a clue. Maar hij is toch in beeld geweest.

Rantsoenering

Terug naar de keukenmetaforen. Met uitzondering van de N-VA zit iedereen in Arizona op een electoraal rantsoen. De Arizona-stoofpot koelt serieus af en de premier brengt ongewild zijn eigen doctrine in de praktijk: ‘Als je niet aan tafel zit, sta je op het menu.’

Dat laatste dreigt absoluut voor zijn disgenoten. Arizona is zichzelf aan het opvreten.

De volgende die komt tafelen, is Magnette. Samen met een kookwekkertje dat heel Vlaanderen moet wakker houden.