fbpx


Multicultuur & samenleven

De lelijke gezichten van onze samenleving




Iedereen overleeft op zijn eigen manier. Ik mijmerde in stilte achter mijn computer nadat ik de column van Hilde Van Mieghem had gelezen. Het was nadat ik met mijn moeder het artikel over de lege brooddozen had besproken en we samen hadden besloten de organisatie te steunen die zorgt voor maaltijden en gezonde tussendoortjes voor schoolgaande kinderen. Hoe, dat moeten we nog uitzoeken. Maar armoede, en zeker bij kinderen, is een veel te pijnlijke herinnering voor mijn moeder die als kind vaak met…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Iedereen overleeft op zijn eigen manier. Ik mijmerde in stilte achter mijn computer nadat ik de column van Hilde Van Mieghem had gelezen. Het was nadat ik met mijn moeder het artikel over de lege brooddozen had besproken en we samen hadden besloten de organisatie te steunen die zorgt voor maaltijden en gezonde tussendoortjes voor schoolgaande kinderen. Hoe, dat moeten we nog uitzoeken. Maar armoede, en zeker bij kinderen, is een veel te pijnlijke herinnering voor mijn moeder die als kind vaak met honger naar bed ging. En mijn armoede is vrij recent, toen ik na een vechtscheiding met veel te dure advocaten terug grip op mijn leven probeerde te krijgen. 

Armoede camoufleren

Ik heb heel vaak mijn armoede moeten camoufleren. Niemand begreep mijn stilte. Er werd van mij verwacht dat ik iedereen zou bijbenen als alleenstaande vrouw met een financiële krater op haar bankrekening. Elk weekend werden er plannen gemaakt om te gaan eten in een restaurant, te gaan dansen en dure cocktails te gaan drinken. Toen ik mijn vrienden eerlijk vertelde over mijn leven en hen confronteerde met hun eigen bubbel, toen ik hen uitlegde dat het financieel onmogelijk was voor mij om elk weekend ergens naartoe te gaan, overheerste de stilte, maar het was nu langs hun kant.

Ik kon onmogelijk elk weekend geld spenderen aan zaken die minder prioritair waren dan mijn facturen die mij maar geen ademruimte gaven. Maar ik schaamde me niet. Zeker niet als ik per ongeluk met mijn goedkope schoenen met flinterdunne zolen in een regenplas stapte. Natte en pijnlijke voeten herinnerden mij er telkens aan dat het zou beteren. 

Compenseren

Het werd ook beter. Ik compenseer nu vooral veel met lekker eten en boeken. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik geen verre reizen ga maken maar dat ik vooral mijn geld ga uitgeven aan het comfort van mijn eigen leven in mijn eigen appartement. Ik loop op blote voeten rond in mijn snikhete appartement en open de koelkast die volgestouwd is met vijf verschillende kazen en verschillende charcuteriesoorten. Ik kijk naar de groenten en fruit in de koelkastlade en denk aan de tijd dat ik ‘toevallig’ bij mijn ouders langsging als ze naar de wekelijkse markt waren geweest. En zij hadden ‘toevallig’ altijd mijn lievelingsfruit gekocht. 

Ik kan nu naar een kledingzaak gaan en outfits kopen voor een heel seizoen. Ik koop boeken en ga niet meer naar de bibliotheek. Ik heb in mijn hoofd de rust en sereniteit die een stabiel maandloon brengt. Mijn bankrekening bekijk ik nog altijd elke maand. Om mezelf gerust te stellen en om dagelijks mijn inkomsten en uitgaven te berekenen, ook al heb ik niets uitgegeven die dag. Het is niet obsessief, het is een gecontroleerde handeling om de ziel haar rust te gunnen na turbulente tijden. 

Gekrijs en gejouw

Ik liep een aantal weken geleden, aan het begin van de avondschemering, over het Kolonel Dusartplein van Hasselt, de uitgaansbuurt van de Limburgse hoofdstad. Een jonge vrouw hield me tegen. Helblauwe ogen zochten oogcontact en ze stotterde iets dat ik niet verstond. Haar accent verraadde dat ze geen stadsgenoot was. Haar smeekbede was voor haar baby’tjes, zoals ze aangaf. Ze bedelde om geld voor eten te kopen voor haar kinderen. Op dat moment had ik geen cash geld op zak. Er is nergens op het plein een bankautomaat ter beschikking. En ik verontschuldigde mij en stuurde haar weg.

Het besef dat ik een jonge moeder niet had geholpen had mijn wereld doen instorten op dat moment. Maar het schouwspel dat daarop volgde deed mij nog meer walgen van de kille tijdsgeest waarin wij ons bevinden. Sinds wanneer zijn we een volk geworden dat mensen in nood uitjouwt, uitscheldt en uitlacht? Een jonge vrouw riep achter haar aan dat ze maar moest gaan werken ‘zoals alle normale mensen’. Iemand anders riep dat ze een profiteur was. Een andere man sprak mij aan, zei dat ik er niet van wakker moest liggen want ze zou het geld toch alleen maar aan drugs uitgeven.

Assumpties zonder empathie, zonder medeleven, zonder een greintje menselijkheid sneden door mijn ziel toen ik de jonge moeder zag wegvluchten. Met op de achtergrond het gekrijs en gejouw van een ongeduldige minimensenmassa die één vrouw wilde lynchen, aangemoedigd door een vrouw die haar achterna riep dat ze haar benen gesloten moest houden als ze niet kon instaan voor de zorg van kinderen. Platvloers populisme door een vrouw die een andere vrouw marginaliseerde. Ik zag het lelijke gezicht van onze samenleving. Geen enkele Warmste Week-evenement kan dit gezicht ooit zachter maken. 

Overleven

Ik had mij na dat voorval voorgenomen om altijd cash geld in mijn portemonnee te voorzien om nooit meer een persoon in nood weg te sturen met lege handen. Een week later liep ik op de parking van de Albert Heijn richting de winkelkarren die in chaotische, scheve rijen voor de ingang stonden waar daklozen wachten tot iemand met een beetje mededogen hen een stuk brood of een warme soep aanbiedt. Zij stond daar ook, alweer met diezelfde radeloosheid die een jonge moeder met hongerige baby’s kan uitstralen.

Ik vermoed dat ze dezelfde leeftijd heeft als ik had na mijn scheiding, 24 jaar. Ik had een bevoorrecht leven, ondanks al de miserie. Mijn trots primeerde, ik wilde in die tijd geen hulp zoeken bij mijn ouders. Dus at ik in stilte mijn toastjes en dronk ik een tas flauwe oploskoffie. Met de verstikkende angst in mijn hart voor onvoorziene facturen. Vandaag, na al die stabiele jaren, bekruipt mij soms nog altijd die angst om te hervallen in de onzichtbare, verdoken armoede en de isolatie. Maar ik weet hoe ik nu moet overleven. 

 

Pinar Akbas

Pinar Akbas (1980) uit Hasselt is een verpleegkundige van opleiding. Een Vlaamse Turkse, actief in de politiek en met een mening over integratie, participatie, gelijke kansen en gender.