fbpx


Multicultuur & samenleven

De ‘voorkeursbehandeling’ voor Oekraïense vluchtelingen is niet onredelijk

Over solidariteit en buikgevoelens



Oekraïense vluchtelingen krijgen een warm welkom, Syriërs die hier asiel vragen, moeten een lange procedure volgen. Oeps. Voor links zijn dat twee maten en twee gewichten, waarbij al snel het woord racisme valt en de woke-brigade in actie komt. Is ons medelijden selectief? Heeft zelfs staatsecretaris voor asiel en migratie Sammy Mahdi met zijn hashtag #PlekVrij de deur opengezet voor ongelijke behandeling? En vanwaar die spontane opflakkering van solidariteit tegenover vluchtelingen uit Oost-Europa? Allerlei experts, psychologen en filosofen, zelfs een…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Oekraïense vluchtelingen krijgen een warm welkom, Syriërs die hier asiel vragen, moeten een lange procedure volgen. Oeps. Voor links zijn dat twee maten en twee gewichten, waarbij al snel het woord racisme valt en de woke-brigade in actie komt. Is ons medelijden selectief? Heeft zelfs staatsecretaris voor asiel en migratie Sammy Mahdi met zijn hashtag #PlekVrij de deur opengezet voor ongelijke behandeling? En vanwaar die spontane opflakkering van solidariteit tegenover vluchtelingen uit Oost-Europa?

Allerlei experts, psychologen en filosofen, zelfs een neurowetenschapper (opletten voor deze lui) hebben er zich al mee gemoeid, vanuit dezelfde morele premissen. Verhalen over alleenstaande mannen die – misschien wel bij wijze van grap – te kennen gaven ‘een goed uitziende Oekraïense’ te willen opnemen, versterken de these van links dat we hier met verdachte voorkeuren en discriminatie te maken hebben. Rechtsdraaiende geilaards, zo wil het cliché, oude witte mannetjes op zoek naar een huishoudster met gratis kost, inwoon, en vul zelf verder in. Julien Borremans spreekt ietwat denigrerend over knuffelvluchtelingen, en citeert Theo Francken die zich afvraagt of de staatsveiligheid wel voldoende screent bij deze grote opstoot van menslievendheid.

Halflege Belgische bus

De vergelijking van Oekraïense vluchtelingen met Syrische asielzoekers houdt evenwel geen steek. Het gaat bij de eersten namelijk vooral om vrouwen en kinderen die halsoverkop het oorlogsgeweld ontvluchten. De vaders en zonen blijven thuis om te vechten. Ze worden daartoe zelfs aan de grens tegengehouden. Dat schept al sympathie, wij houden van mannen die het thuisland verdedigen in plaats van te gaan lopen.

Des te meer verbazing wekt het dat het bij vluchtelingen en asielzoekers uit de Maghreb en het Midden-Oosten in hoge mate om jonge mannen gaat die een permanent verblijf in Europa, het liefst nog in Groot-Brittannië, nastreven. Ze dragen bij tot de ontvolking van gebieden waar mankracht nodig is. Hun eerste bekommernis is economisch, de zoektocht naar een beter leven.

Dat is op zich een legitieme ambitie, maar die moet je in de weegschaal leggen tegenover onze draagkracht en de behoefte aan arbeidskrachten. En last but not least onze waarden. De Oekraïense vluchtelingen willen in de meeste gevallen helemaal geen asiel, ze beleven dit als een crisissituatie en geven in meerderheid aan terug te willen zodra de situatie het toelaat. En op voorwaarde dat de Russen er na het conflict geen terreurregime vestigen.

Dat is een wereld van verschil. Velen willen buurland Polen niet verlaten; een Belgische bus die ginder aankomt, raakt zelfs niet gevuld. De grote logistieke inspanningen – ook van de Duitse spoorwegen bijvoorbeeld – om opvanglanden als Polen en Roemenië te ontlasten, belet niet dat deze mensen West-Europa zien als een noodoplossing, geen doel op zich.

Samuel Paty, vermoord door Tsjetsjeense islamisten.

Migratie en jihad-dreiging

Aan de andere kant is er, bijvoorbeeld bij Syrische asielzoekers, de levensgrote religieus bepaalde mentaliteitskloof. Dat de Arabische vluchtelingenpopulatie er een is van jonge mannen met een andere culturele achtergrond, waar wij als westerlingen grote moeite mee hebben, dàt is de echte reden van wat links ziet als een ‘dubbele moraal’.

Het gààt ook om twee werelden, de clash is onvermijdelijk. Moslims die hier asiel zoeken, doen dat vanuit een suprematisme dat de koran boven elke wereldlijke wet stelt. Het gastland wordt veroveringsgebied, zoals Mohammed dat altijd uitdrukkelijk heeft gesteld. Wij moeten ons dus aanpassen, niet omgekeerd. Wie is zo masochistisch om deze vluchtelingen of asielzoekers een blijvend onderkomen te geven, inclusief de voordelen van ons sociaal zekerheidsstelsel?

De islam en de jihad-dreiging blijven een struikelblok die heel het abstracte mensenrechtenverhaal, waaraan de migratiewetgeving wordt opgehangen, doorsnijdt. Hoe moeten wij als gastheer/vrouw omgaan met een cultuurdie onze waarden niet aanvaardt, zelfs wil vernietigen? Afbeeldingen van de profeet kunnen niet, humor die de islam ‘beledigt’ vraagt om dodelijke vergelding. De link met het terrorisme, en de realiteit dat er onder de migranten effectief vermomde Jihadisten zitten, maakt dat wij Syrische en Irakese asielzoekers inderdaad wantrouwiger bejegenen. Dat heeft niets met racisme te maken, wel met een politieke realiteit die bij de staatsveiligheid zeer bekend is.

Oudejaarsavond 2015 in Keulen: massale aanrandingen werden eerst in de doofpot gestopt.

Seksuele moraal

Tenslotte zorgt een totaal verschillende seksuele moraal voor enorme spanningen, die ook weer met een onoverbrugbare cultuurkloof te maken hebben. De aanrandingen en verkrachtingen in Keulen op oudejaarsavond in 2015 spreken het meest tot de verbeelding, maar in Brussel worden vrouwen dagelijks lastig gevallen door hitsige allochtone jongeren. Asielzoekers vinden zo een sociale basis die de indruk wekt dat dit vrouwbeeld ook bij ons tot het ‘normaal’ behoort.

Gelet op de afnemende interesse voor releigie in onze maatschappij, speelt de christelijk-orthodoxe achtergrond van de Oekraïense vluchtelingen nauwelijks een rol. De huidskleur evenmin. Het gaat om cultuur en traditie, en de verwantschapsgevoelens daar rond, de gedeelde waarden, hoe vaag die ook omschreven worden. In die zin moet men de Oekraïne-sympathie van de gewone man/vrouw ook zien als een spontaan protest tegen de ‘normale’ migratiepolitiek die ons land erop nahoudt. De solidariteitsgolf zet de kernwaarden van het vluchtelingenwerk terug op scherp: het gaat om menselijkheid, mededogen, én culturele affiniteit, niet om charters, protocollen of quota.

Dat rijke moslimstaten zoals Quatar en Saoedi-Arabië nauwelijks of geen moslimvluchtelingen opnemen (Saoedi-Arabië en de Golfstaten hebben nooit het VN-Vluchtelingenverdrag ondertekend) is een bijkomend argument om de Europese solidariteit een speciale belevingswaarde toe te kennen. Er zit dus best wel wat redelijkheid in deze solidariteitsgolf. Een intelligent politicus als Sammy Mahdi had dat al van dag één door.

Johan Sanctorum

Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.