Een vlag voor die ene goede zaak

Nog tot zondagavond wappert de Palestijnse vlag boven op de Mechelse Sint-Romboutstoren. Als blijk van solidariteit met de slachtoffers in Gaza. Een eindje zuidelijker, in het Sardijnse Cagliari, wreven strandgangers zich deze week de ogen uit toen luid scanderende en met Palestijnse vlaggen zwaaiende demonstranten daar de rust langs de waterlijn verstoorden. En in Gent – de stad van licht en liefde kan uiteraard niet ontbreken in dit lijstje – breekt het stadbestuur zich tegenwoordig het hoofd over hoe de politiediensten zich zo snel mogelijk van hun Israëlische software kunnen ontdoen.

Pure symboliek, deugpronken voor de bühne? Misschien wel, maar dan wel selectief deugpronken. Neem nu de vlag op de Mechelse Sint-Romboutstoren. Zes jaar geleden besliste het stadsbestuur dat voortaan enkel nog de Mechelse vlag de toren zou sieren. ‘We hebben begrip voor de gevoeligheden, maar hebben gekozen voor de Mechelse vlag. Dat is de vlag die ons bindt’, verklaarde burgemeester Bart Somers toen.

De Vlaamse Leeuwenvlag was te controversieel en bindt de Vlamingen immers niet, dat is zonneklaar. Net zomin als de Belgische tricolore overigens. Maar zie, de Palestijnse vlag, die verenigt de Mechelaars nu blijkbaar wél. Benieuwd wat de joodse inwoners van de stad daarvan denken. En o ja: wapperde er na de slachtpartij van 7 oktober ook een Israëlische vlag in Mechelen? We vonden die beelden niet meteen terug.

Dubai

In een bijzonder scherp stuk hekelde Hendrik Vuye vorige week al de eenzijdige verontwaardiging over Gaza. ‘Waarom blijft het zo oorverdovend stil over pakweg Soedan, waar de voorbije jaren nochtans al minstens 150.000 burgerdoden te betreuren vielen?’, vroeg Vuye zich af. De gruwel daar valt met geen pen meer te beschrijven, terwijl de verantwoordelijkheid daarin van de Rapid Support Forces – een Arabsiche paramilitaire organisatie – wél bijzonder goed gedocumenteerd is.

Sterker nog; het is een publiek geheim dat onder meer de golfstaten hun islamitische broeders in Soedan al jarenlang financieel en militair ondersteunen. Protestbetogingen voor hun ambassades of oproepen om niet meer naar Dubai te vliegen, blijven opmerkelijk genoeg uit. In Syrië, dat andere eeuwige conflictgebied, vielen er de voorbije dagen dan weer vele honderden doden bij geweld tegen de Druzen. Tal van bronnen wijzen daarvoor met een beschuldigende vinger naar milities die aanleunen bij het regime van ex-islamist en ‘president’ Al-Sharaa. Het bloedbad kwam boven op verschillende andere slachtpartijen de voorbije maanden. Maar zie: Damascus mag zich de komende jaren in ruim 2,5 miljard Europese steun verheugen.

Windstilte

Minstens even opmerkelijk is het contrast tussen de haast geïnstitutionaliseerde Gaza-protesten in West-Europa enerzijds en de quasi totale windstilte rond Gaza in de meeste Arabische landen anderzijds. In theorie zouden net die landen nochtans de eerste en meest objectieve bondgenoten van de Palestijnen moeten zijn. Maar zie: toen begin juni enkele honderden pro-Palestijnse activisten uit de hele wereld – onder hen ook een forse Europese delegatie – vanuit de Egyptische kuststad Al-Arish naar Gaza wilden optrekken, werden ze al op de luchthaven van Caïro in de kraag gevat en stante pede het land uitgezet. Mogen we dat merkwaardig vinden?

En mogen we ons afvragen waarom de EU en de geloofsgenoten van de Palestijnen hier die ons Europeanen constant mee aan de schandpaal nagelen dáár blijkbaar geen vragen bij hebben? Op zich is er niets mis met de nodige solidariteit met de vaak ook onschuldige slachtoffers van het geweld in Gaza, maar de balans slaat vandaag toch wel heel nadrukkelijk in één welbepaalde richting door. Iets zegt ons dat die selectieve verontwaardiging en het deugpronken weleens het tegenovergestelde effect zouden kunnen hebben bij een stilzwijgend maar substantieel gedeelte van de Vlaamse bevolking. Alle vlagvertoon ten spijt.