Het onvermogen van de politiek

De Brusselse politiek heeft nog maar eens de grenzen van het surrealisme opgezocht. De regionale openbare huisvestingsmaatschappij heeft het proces gewonnen dat ze had aangespannen tegen haar eigen geldschieter: de gewestregering. Die heeft geen geld meer en is nu via juridische weg verplicht om een achterstallige som van maar liefst 66 miljoen euro te betalen.

De regering had voorgesteld dat de huisvestingsmaatschappij zelf geld zou zoeken door een deel van haar patrimonium te verkopen, maar minister Nawal Ben Hamou (PS) wou dat niet, steunde de demarche voor de rechtbank en zet zo de regering waar ze deel van uitmaakt voor het blok…

Ondertussen gaat het gevecht in de politieke zandbak ongestoord verder. Ahmed Laaouej, de voorzitter van de Brusselse PS, probeert een regering te vormen zonder de overwinnaar van de verkiezingen: MR. Daarvoor zijn Les Engagés nodig, die hij probeert te verleiden door aan voorzitter Yves Verougstraete het minister-presidentschap aan te bieden. Die heeft alvast voor op Laaouej dat hij tweetalig is.

Verougstraete, die samen met de MR in de regeringen van Wallonië en de Franse gemeenschap zit, wil de boot tien dagen lang afhouden. Zoveel tijd wil hij aan Georges-Louis Bouchez geven om zijn formatiepoging alsnog tot een goed einde te brengen. Bouchez, net bekomen van zijn jetlag na een citytrip naar Qatar, wil nu via het parlement een noodregering tevoorschijn toveren. Ahmed Laaouej kijkt tevreden toe hoe zijn strategie traag maar zeker vruchten afwerpt…

Meerderheid stemt niet

De commentatoren struikelen ondertussen over elkaar om verklaringen te zoeken over waarom er in Brussel nog altijd geen regering is. Een groep professoren denkt dat het kiessysteem met aparte colleges voor Nederlands- en Franstaligen op de schop moet.

Socioloog Jan Hertoghen berekende dan weer dat van de 977.647 inwoners ouder dan achttien jaar van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest slechts 48 procent een stem uitbracht bij de vorige regionale verkiezingen. Liefst 162.900 stemgerechtigden bleven thuis of stemden ongeldig. Tel daar de enorme groep van de 342.319 vreemdelingen zonder stemrecht bij, dan kom je aan meer dan de helft van de Brusselaars die niet vertegenwoordigd (willen) zijn…

Aan een meerderheid van de Brusselaars is de marathon van de onderhandelingen volledig voorbijgegaan. Niet echt verwonderlijk dus dat uit straatinterviews bleek dat heel wat gewone Brusselaars nauwelijks iets weten over de hoofdstedelijke politiek. De Brusselse minister-president Rudi Vervoort (PS) bleek totaal onbekend.

Cordon sanitaire

Maar diepgaande analyses gaan vaak veel te ver en vooral voorbij de essentie van het probleem. Professor Bart Maddens herhaalde wat de enige oorzaak is van de blokkering: het cordon sanitaire dat Ahmed Laaouej rond de N-VA heeft gezet.

De oude Brusselse coryfeeën Charles Picqué (PS) en Guy Van Hengel (Open Vld) geven in een dubbelinterview in De Standaard Maddens gelijk. Picqué vindt het onbegrijpelijk dat Laaouej zelfs niet wil spreken met de partij van de eerste minister. De eerste minister-president van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wijst op een elementaire regel van politiek onderhandelen: het is niet omdat je van mening verschilt dat je een partij moet uitsluiten.

Paul Magnette (PS), die ooit lang met De Wever onderhandelde, volgt gedwee het dictaat van Laaouej. Die is nog altijd beledigd door uitspraken van Theo Franken (N-VA). Jammer dat niet één Vlaamse partij Laaouej eraan herinnert hoe vaak de PS alle Vlamingen heeft beledigd…

Collaborateurs

Guy Van Hengel gaat nog verder. Door de N-VA als racistisch af te schilderen wil hij al of niet bewust alle Vlamingen in de rechtse hoek duwen. Een strategie die heel hard doet denken aan de donkere jaren van het hyperfranskiljonse FDF dat alle Nederlandstalige Brusselaars als collaborateurs afschilderde.

Picqué en Van Hengel vrezen dat het politieke systeem in elkaar dreigt te storten omdat de huidige generatie politici niet meer wil praten. Het eigen gelijk is het enige wat telt, elk compromis is een onaanvaardbare toegeving.

Shutdown

De aanslepende onmogelijkheid om de rampzalige financiële toestand aan te pakken is symbool geworden van het algemeen onvermogen van de politici om verder te kijken dan het behouden of uitbreiden van hun eigen macht.

Het begrotingstekort en de schulden zullen alleen maar toenemen en het ondenkbare zal gebeuren: het totale faillissement van de openbare dienstverlening door een niet te vermijden ‘shutdown’. Dan valt hopelijk het doek over de politieke zandbak van de Brusselse politiek.

Voor die dramatische situatie bestaat maar één oplossing: de politieke klasse moet haar eigen onmacht durven toegeven en boven zichzelf uitstijgen. En aan een raad van wijzen en experts vragen een grondige analyse te maken van wat er al die jaren fout is blijven lopen. Als een dergelijke demarche uitblijft, dan is er geen reden om te hopen dat het ooit beter zal gaan met het gewest.