Hoe het Westen zichzelf aanvalt

De recente verkiezing van Zohran Mamdani tot burgemeester van New York staat niet op zichzelf. Ze is een symptoom van een bredere ontwikkeling in de westerse wereld, waarin politieke elites en activistische stromingen steeds vaker ideologische allianties sluiten die haaks staan op het voortbestaan van de eigen democratische cultuur.

Ik noem dit fenomeen een maatschappelijke auto-immuunreactie. Zoals een lichaam in het geval van een auto-immuunziekte de eigen cellen en weefsels aanvalt in plaats van externe bedreigingen te bestrijden, zo keert een deel van onze politieke en culturele instellingen zich tegen de fundamenten die onze samenleving hebben opgebouwd: rechtsstaat, vrijheid van meningsuiting, culturele continuïteit en nationale gemeenschap.

Wie zich vandaag ‘progressief’ noemt, richt zijn pijlen niet langer op reële vormen van onderdrukking, maar op de structuren en waarden die het Westen doorheen de eeuwen draagkracht en stabiliteit hebben gegeven. In steden zoals New York zien we hoe woke-identiteitspolitiek, radicaal multiculturalisme en ideologische samenwerking met zowel post-marxistische bewegingen als islamistische organisaties samenkomen in een moreel universum waarin de westerse samenleving als inherent fout of schuldig wordt voorgesteld.

De tragiek is dat deze stromingen niet voortkomen uit externe vijandigheid, maar uit de samenleving zelf. Ze beroepen zich op morele superioriteit — ‘inclusie’, ‘rechtvaardigheid’, ‘solidariteit’ — maar in hun praktijk leiden ze tot culturele desintegratie.

Overleven

Het resultaat is zichtbaar: de afstand tussen burgers groeit, de gedeelde symbolen en historische referenties verdwijnen en de democratische ruimte verschuift van debat naar moralisering en uitsluiting. Wanneer een samenleving haar eigen fundamenten niet langer verdedigt, laat ze vanzelf ruimte aan ideologieën die wél weten wat ze willen, maar niet noodzakelijk de vrijheid en waardigheid van het individu centraal zetten.

De verkiezing van Zohran Mamdani is daarom niet zomaar een politieke gebeurtenis, maar een signaal. Een marker in de tijd. We zien wat er gebeurt wanneer een samenleving haar culturele kompas opgeeft: de stedelijke en politieke ruimte wordt overgenomen door identitaire activisten die hun positie niet zien als een verantwoordelijkheid voor het geheel, maar als een instrument voor ideologische herinrichting.

Een auto-immuunziekte geneest niet vanzelf. Zonder diagnose leidt ze tot zelfvernietiging. Hetzelfde geldt voor onze politieke cultuur. Als we blijven weigeren om deze dynamiek te benoemen, dan zullen steden zoals New York — en vele andere in het Westen — hun sociale samenhang en identiteit verliezen. Niet door externe verovering, maar doordat men van binnenuit ophoudt zichzelf te verdedigen.

Want de geschiedenis leert één ding: nooit eerder overleefde een beschaving die zichzelf had opgegeven.