Ik word lid van de Open Vld

Ik word lid van Open Vld. Omdat het moet. Op een moment in de geschiedenis waarin het etatisme hoogtij viert. Een etatisme waartegen alleen een echte liberale partij een vuist kan maken. En Open Vld is nu klein genoeg om overgenomen te worden door het liberalisme.

Na de val van het IJzeren Gordijn vergaten velen hoe mislukt de staat als ultieme, alomvattende regulator wel is. Nooit was ons leven zo verregaand geregeld door de staat als vandaag. Op sommige vlakken hebben we de Sovjets zelfs links en rechts voorbijgestoken. In ons land, en bij uitbreiding in zowat de ganse EU, kan er geen probleem zijn of er wordt een wet, een besluit of een reglement voor gemaakt. Bij voorkeur gekoppeld aan straffen en een hele administratie om dat te controleren. De dikke vette staat groeit in een niet te stoppen spiraal van regeldrift.

Frankfurter

Die spiraal bedreigt de vooruitgang van onze bedrijven en erger: de menselijke ontwikkeling. De steeds verdergaande staatscontrole reduceert iedereen tot een eenheidsworst. Voor ons eigen goed, naar het schijnt. Een frankfurter, geprepareerd door de overheid. Maar mensen willen geen frankfurter zijn. Ze willen een zo groot mogelijke vrijheid die hen toelaat om mens te zijn. Om te leren uit fouten. Om onszelf en het systeem te overstijgen. Om ons goed te voelen zoals we dat zelf bepalen. Om, met andere woorden, onze eigen keuzes te maken.

In de huidige complexe wereld faalt die te vette, te complexe staat keer op keer. Migratie, kerncentrales, energiebeleid, arbeidsmarkt, justitie… Het lijstje is intussen ellenlang. En toch blijven de etatisten, tegen beter weten in, therapeutisch geloven in dé overheid als dé oplossing. Dat een behoorlijk deel van die etatisten hun boterhammen eet dankzij die overheid is daar niet vreemd aan.

Mexicaans leger

Ziedaar meteen de twee eerste strijdpunten bij Open Vld. Want u dacht toch niet dat ik lid word om hun frankfurters met zuurkool, slechte pannenkoeken, mosselen en obligaat stoofvlees te verorberen?

Het liberalisme en het etatisme zijn antagonisten. Ik wil de Vlaamse liberalen daarom helpen consequent te kiezen voor het onontkoombare: de reductie van alle overheden tot hun kerntaken. Een veel kleinere, veel efficiëntere overheid. Een overheid die de mensen met rust laat. Dat houdt noodzakelijk in dat de organisatie ‘Open Vld’ niet meer mag afhangen van de postjes. Want wie zich verbindt aan overheidspostjes, zal de overheid niet afbouwen.

De neuzen in dezelfde richting zetten is een behoorlijk moeilijke taak. Iets dat bovendien niet moet gebeuren vanuit één of andere autoriteit, maar uit overtuiging. Op de Staten-Generaal van het Liberaal Vlaams Verbond (LVV) stemden de daar aanwezige partijkopstukken niet één keer unisono. Zelfs de mini-rij voor mij was het over fundamentele punten oneens. Een mini-rij die, mocht u nieuwsgiering zijn, bestond uit Alexander De Croo, Patrick Dewael en Dirk Sterckx. Een serieuze partij is geen Mexicaans leger.

Zeggen wat we gaan doen

Een krachtig, door iedereen gedragen toekomstproject is de eerste stap. Duidelijkheid, transparantie en zeggen wat je gaat doen. En dan komt die volgende cruciale stap: doen wat je zegt.

Op dat vlak heeft Open Vld keiharde lessen getrokken. Niet genoeg, denk ik, voor de huidige leiding. Maar de rest van de partij, en vooral de mensen die eruit zijn gestapt, hebben het wel begrepen. Het zijn die mensen die teruggehaald moeten worden door hun terugkeer te verdienen. Zij moeten de bewakers worden van de verloren gegane geloofwaardigheid.

Hoewel de terugkeer van wie de partij had opgegeven, een tweesnijdend zwaard is. Dat is immers meteen een warme oproep aan alle oprechte liberalen die het níét eens zijn met Open Vld. Laat ons van die formatie samen het politieke vernieuwingsproject van de volgende jaren maken. Kom de mensen van goede wil helpen om nog meer mensen van goede wil terug te verdienen. De VLD is laag genoeg gezakt om door het liberalisme te worden overgenomen.

Maar niet laag genoeg om alle hoop op te geven. Mensen als Frédéric De Gucht zijn bereid om door het stof te kruipen. Om toe te geven welke fouten er zijn gemaakt. Om in te zien dat geloofwaardigheid belangrijker is dan een ‘moment de gloire’. Je kan je kiezers 20 jaar bedriegen, maar uiteindelijk volgt de rekening. Dat geldt voor alle partijen.