Remigratie: feit en fictie

Elk jaar organiseert de Nationalistische Studentenvereniging (NSV!) een betoging, deze keer in Leuven. Het thema is hetzelfde als dat van vorig jaar, namelijk remigratie. En net als vorig jaar zult u ongetwijfeld worden doodgegooid met analyses van zogenaamde experts over hoe kwalijk en extreem de eis voor remigratie wel niet is. Daarom kan het baten de feiten en leugens hierover op een rijtje te zetten.

Remigratie is geen nieuw begrip. Er zijn verschillende staten die al remigratieregelingen gehad hebben, en het woord zelf betekent in feite niets meer dan de terugkeer van vreemdelingen naar hun land van herkomst.

Ook hebben er doorheen de geschiedenis verschillende, al dan niet vrijwillige, remigraties plaatsgevonden. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Operation Wetback, de massale uitwijzing van illegale Mexicanen uit de Verenigde Staten onder president Dwight Eisenhower, of de remigratie van de Indo-Fijiërs vanuit Fiji terug naar India, waardoor de Fijiërs weer opnieuw een meerderheid in hun eigen thuisland werden.

Martin Sellner

De hedendaagse populariteit van het begrip is te danken aan de Identitaire Beweging, die met spectaculaire acties remigratie tot kern van haar politieke doelstellingen maakte. Uiteindelijk was het identitair voorman Martin Sellner die in 2024 de remigratie-eis een concrete, uitgebouwde vorm gaf met zijn boek Remigration: Ein Vorschlag. Dit boek, dat overigens in het Nederlands vertaald is door Uitgeverij De Drie Stromen en binnenkort op de markt zal verschijnen, vormt de juridische, economische en morele rechtvaardiging voor de uitvoering van een remigratiebeleid.

In zijn boek maakt Sellner komaf met mythes die door de ‘experts’ worden verspreid over het begrip. Het is, bijvoorbeeld, niet waar dat remigratie gaat over het schrikbeeld van etnische zuivering. Zo bevat het voorgestelde remigratiebeleid nog altijd duidelijke en haalbare assimilatiedoelen die een recht op verblijf in het gastland verzekeren. Ook is remigratie geen immoreel beleid, maar juist een morele verplichting om onze Europese beschaving te behouden en door te geven.

Juridische bezwaren?

Op juridisch vlak bestaan er barrières voor remigratiebeleid. Daarbij komt ook nog eens dat rechters vanwege hun interpretaties van verschillende vluchtelingenverdragen steeds meer op de stoel van de wetgever gingen zitten. Een remigratiebeleid vereist een nieuwe visie op het recht: een visie waarin het recht de wil van het volk volgt.

Het sterk verouderde VN-Vluchtelingenverdrag en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens dienen herzien dan wel opgezegd te worden. In een EU-kader is het dan ook wenselijk dat er in de grote lidstaten rechtse regeringen aan de macht komen, zodat er kan worden overgegaan tot een herziening en dus beperking van het Europees asielrecht.

Tegenstanders van remigratie beweren vaak dat onze economieën niet meer zouden functioneren zonder het huidige aandeel migranten. In werkelijkheid zien we dat aanzienlijke delen van deze niet-westerse ‘dokters en ingenieurs’ in werkelijkheid ongeschoold zijn en daarbij ook nog eens werkloos blijven. Deze feiten zijn in Deense en Nederlandse studies aangetoond.

Zo concludeerde Nederlands deskundige Jan van de Beek in zijn boek Migratiemagneet Nederland dat vrijwel alle niet-westerse migranten in Nederland een economische last zijn voor de samenleving. Daarbij komt nog dat veel laaggeschoolde beroepen in de toekomst dreigen te verdwijnen vanwege robotisering. Het argument dat de massamigratie de Europese landen economische groei zou opleveren is dus onjuist: het economisch argument is juist een argument vóór remigratie.

De enige morele oplossing

Hoewel er door tegenstanders ook geschermd wordt met verwijten dat remigratie immoreel zou zijn, is het net de enige morele oplossing voor de huidige migratieproblematiek. Immers, de migranten die door een remigratiebeleid zouden worden getroffen – en dat zijn dus zoals gezegd, niet alle migranten – vormen een last voor ons land vanwege het ontstaan van parallelle samenlevingen, gewelddadige criminaliteit, economische nadelen en de verdringing van onze culturele en nationale identiteit.

Deze situatie laten voortbestaan en overdragen aan de volgende generaties is op geen enkele wijze ‘moreel’ te noemen. Een remigratiebeleid dat op ordentelijke en eerlijke wijze verloopt, en dus zij die wensen te assimileren in de leidcultuur een weg naar permanente vestiging biedt, treft geen enkele morele blaam.

Sellner maakt in zijn boek het onderscheid tussen drie verschillende doelgroepen voor een remigratiebeleid. Bij doelgroep A betreft het de asielzoekers, die via het kapotte asielrecht misbruik kunnen maken van gerekte procedures om vervolgens in de illegaliteit te belanden. Het ontspoorde asielrecht vereist een grondige hervorming en dient terug te worden gebracht tot een recht op asiel voor vervolgde individuen uit buurlanden.

Bij doelgroep B gaat het over vreemdelingen, niet-staatsburgers, die al dan niet een verblijfsvergunning bezitten. Voor hen geldt dat verblijfsvergunningen direct moeten worden ingetrokken bij overtredingen van de wet. Ook moet er streng worden opgetreden tegen schijnhuwelijken die dienen om staatsburgerschap te verkrijgen. Indien vreemdelingen geen recht op verblijf hebben, dienen zij uiteraard per direct uitgezet te worden. Bij doelgroep C, ongetwijfeld de meest ingewikkelde groep, gaat het om niet-geassimileerde staatsburgers.

Staatsburgers

Hoewel de laatste groep, groep C, zeker een ingewikkeld geval is en voor velen als een brug te ver zal worden gezien, mogen we niet vergeten dat er wel degelijk een grote problematiek bestaat vanuit niet-geassimileerde staatsburgers. Grote groepen van vreemde origine, zelfs tot derde generatie allochtonen, zijn simpelweg niet-geassimileerd en identificeren zich nog altijd meer met hun bijvoorbeeld Marokkaanse of Turkse cultuur. Dit gegeven is niet geheel onbegrijpelijk: zij leven voornamelijk in etnische enclaves en komen dus nauwelijks in aanraking met onze leidcultuur. Toch blijft het bestaan van parallelle samenlevingen die zich niet schikken aan de heersende, Vlaamse cultuur een oorzaak voor onrust, etnische fricties en criminaliteit. Het helpt daarbij ook niet dat de Belgische nationaliteit in het verleden als het ware bij twee pakjes boter werd weggegeven.

Voor de moeilijke doelgroep van de niet-geassimileerde staatsburgers pleit Sellner daarom voor de invoering van een assimilatiemonitor, die ons een inzicht zal geven over de demografische status quo. Op basis van de gegevens van deze assimilatiemonitor kan er duidelijk worden vastgesteld welke herkomstgroepen beter of minder goed functioneren in onze samenleving, en kunnen er duidelijke boven- en ondergrenzen worden gesteld aan remigratiequota. Niet-geassimileerde staatsburgers die zich meer thuis zouden voelen in het eigen herkomstland, dienen daarin geassisteerd te worden door het gastland, bijvoorbeeld door te helpen met taalcursussen en remigratiepremies.

Dus neen, remigratie is geen ‘codewoord’ voor een etnische zuivering of andere snode plannen. Het is een noodzaak; de enige manier om onze beschaving te behouden en door te geven aan de volgende generaties. Hoewel er voor een remigratiebeleid enkele ingewikkelde stappen moeten worden gezet, zijn deze nauwelijks zo ingewikkeld als de gevolgen van het behouden van de huidige gang van zaken. Om die reden trekt de NSV! op 26 maart door de Leuvense straten, en wij hopen u daar te zien!