fbpx


Actualiteit, Media

Uitspraken tussen neus en lippen19

Nog eens een bloemlezing van wat in onze pers verscheen


neus en lippen

Er bestaat al lang een (blijkbaar stilzwijgende) afspraak in de pers dat de origine van mogelijke wetsovertreders nadrukkelijk onvermeld moet blijven. Dat zou immers kunnen leiden tot ‘racistische’ opwerpingen. Helaas is nog nooit een problematiek in de wereld opgelost zonder dat ze mocht vernoemd worden. Het zou verstandig zijn, mocht men komaf maken met die manier van doen. Op deze manier zou de goegemeente (en dus ook de regelgevers) een beter zicht krijgen op de realiteit. Want de definitie van…

Plus artikel - gratis maandabonnement

U heeft een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U heeft reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement



Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.







Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder je email adres en je naam en we maken een nieuw wachtwoord (als je een account hebt) of we maken automatisch een account aan.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Er bestaat al lang een (blijkbaar stilzwijgende) afspraak in de pers dat de origine van mogelijke wetsovertreders nadrukkelijk onvermeld moet blijven. Dat zou immers kunnen leiden tot ‘racistische’ opwerpingen. Helaas is nog nooit een problematiek in de wereld opgelost zonder dat ze mocht vernoemd worden. Het zou verstandig zijn, mocht men komaf maken met die manier van doen. Op deze manier zou de goegemeente (en dus ook de regelgevers) een beter zicht krijgen op de realiteit. Want de definitie van het begrip ‘realiteit’ luidt volgens het internet: ‘het ware wezen, de ware toestand van iets’ – niet wat de politiek correcte wereld voorhoudt dat dit iets moèt zijn.

Totaal gebrek aan respect

Zo stond er op de website van Het Laatste Nieuws op 9 augustus te lezen over de voorbije rellen aan onze kust: ‘Politievakbond vraagt dat de term “jongeren” eindelijk benoemd wordt door de politiek’. Die opmerking werd behoorlijk geduid door de daarna volgende commentaar: ‘Onze politiemensen worden beschimpt, bekogeld en aangevallen door jongeren die er enkel op uit zijn om moeilijkheden te veroorzaken. Ze getuigen van een totaal gebrek aan respect voor de normen en waarden in onze rechtsstaat’, zegt politievakbond NSPV over de gebeurtenissen in Blankenberge van zaterdag.

VSOA doet een nieuwe oproep tot nultolerantie voor geweld tegen politie en hulpverleners. De daders maakten allen deel uit van een Afrikaanse jeugdbende uit Brussel en waren gekend bij het gerecht. Ook De Morgen, in al zijn politieke correctheid, bracht op diezelfde dag dat het ging om ‘gekenden uit Brussel’.

Vlaams Belang

Het was trouwens opvallend hoe gedetailleerd onze Franstalige kranten de kustproblemen bespraken. Misschien is dit omdat het merendeel van de jongeren Franstalig is (zo liet De Standaard weten op 11 augustus 2020). En ook wellicht omdat het voorspelbaar is dat het belangrijkste gevolg van deze kustrellen zich als volgt laat voorspellen: het Vlaams Belang wordt binnenkort politiek marktleider in deze regio.

Je zou voor minder op een partij stemmen die de aanwezigheid van een allochtone groep burgers op ons grondgebied steevast problematisch vindt. Op deze manier krijgt de partij natuurlijk overschot van gelijk… Misschien willen de Franstalige kranten hun lezerspubliek zo voorbereiden op de volgende verkiezingsuitslag?

Doorbijten en consequent zijn

Het is niet de gewoonte van deze rubriek om ook elektronische communicatie mee te nemen in zijn commentaar. Maar in verband met het jongerengeweld aan de kust, schreef Bart Somers in een tweet:Hopelijk worden de daders nu snel voor de rechtbank gebracht en kordaat gestraft’. Jawel, dat is de mening van minister Somers, die de reputatie heeft veel begrip te hebben voor het gedrag van minderheidsgroepen met een migratieachtergrond. Daarbij wordt doorgaans vergeten dat hij, kort nadat hij het burgemeesterschap had overgenomen van Mechelen, een stad die ernstig geplaagd werd door samenlevingsproblemen, een periode invoerde van harde nultolerantie.

Wie regelmatig in Mechelen komt, kan getuigen dat deze maatregel effectief gewerkt heeft. Het is gewoon een kwestie van een korte tijd doorbijten en consequent zijn — de vruchten ervan worden pas later geplukt — maar dat die vruchten er zijn, staat wel buiten kijf .(Vergelijk ook de situatie met die van Lokeren).

In dit verband lijkt een terloopse opmerking van een jeugdrechter, openbaar gemaakt door De Standaard van 12 augustus ll., pertinent: ‘In plaats van elke twee jaar het jeugdrecht te hervormen, zou de overheid beter investeren in plaatsen en mensen’ (bedoeld werd: investeren in meer gesloten instellingen en opvoeders).

Hooligans

Nochtans ligt de oplossing voor onze kustgemeenten voor het grijpen: voor overlast op voetbalvelden hebben we een perfect legaal correcte en dus afdwingbare formule gevonden: het stadionverbod. Het lijkt weinig moeite om dit te copy/pasten naar de benden die naar de kust afgezakt komen vanuit een hooligan-mentaliteit: schade veroorzaken en hun baldadigheid ongestraft kunnen botvieren. Er lijkt evenwel één probleem: inzake hooliganisme gaat het voornamelijk over autochtonen, terwijl het hier vooral gaat om migranten van de x-te generatie.

In dit laatste geval krijg je bij de invoering van restrictieve maatregelen gegarandeerd tegenwind van heel politiek correct België, en dat wil zeggen. Ongeveer de hele geschreven pers is van mening dat allochtonen per definitie ‘slachtoffers’ zijn, en geen daders. De ware slachtoffers zijn de brave burger die met zijn huishouden van de zee wil genieten of naar het westen moet sporen voor zijn/haar werk.  Maar zijn gewettigde belangen tellen blijkbaar niet mee. Mochten migranten geen betrokken partij zijn, zou Unia wellicht voor één keer haar commentaar voor zich houden.

Een taboe op partnergeweld?

De Morgen kaartte op 10 augustus de kwestie van de gewelddadige dood van de Aalsterse Ilse Uyttersprot aan onder het hoofd: ‘Er rust nog steeds een taboe op partnergeweld’.

Van die uitspraak klopt niets: partnergeweld, mits behoorlijk gemeld en door feiten bewezen, leidt wel degelijk tot vervolgingen en bestraffing, gelukkig maar. Waarop wel nog steeds een taboe blijkt te rusten is de discussie over hoe je moet ingrijpen bij een kroniek van aangekondigde wetsovertredingen. Wie het parcours van de dader uit de krant leest, leidt alvast af dat het onvermijdelijk was dat er nog van dergelijke gewelddaden moesten volgen.

Het lijkt een beetje op het verhaal van de lustmoord op de Antwerpse Julie Van Espen aan het kanaal in Merksem. Ook daar mat de familie van de dader breed uit in de pers dat het ging om een accident waiting to happen. De dader vertoonde duidelijk psychopathische kenmerken, en dan weet je bij voorbaat bijna met zekerheid dat het ooit eens moet mislopen in dit leven.

Collocatie

Natuurlijk kan je geen mensen veroordelen voor misstappen die (nog) niet begaan werden, maar indertijd was onze maatschappij op dit vlak veel restrictiever. Mensen die een gevaar betekenden voor zichzelf en voor hun omgeving werden zonder veel commentaar ‘gecolloqueerd’, dit wil zeggen gedwongen opgenomen in een psychiatrische of vergelijkbare instelling – en daardoor uit de samenleving gehouden. Vroeger gebeurde dit eerder frequent. Thans is een gedwongen opname in eerste instantie slechts mogelijk voor maximum 40 dagen. Daarna kan de vrederechter of procureur beslissen tot verlenging van de opname.

Concreet wordt er dikwijls al na toen dagen een evaluatie gedaan door de vrederechter of procureur. De reglementering ter zake werd versoepeld omdat er in die tijden al eens misbruik werd vastgesteld. Om redenen van menslievendheid werd het regime van collocatie dan behoorlijk verstrengd, en daar was zeker reden toe. Een gedwongen opname is inderdaad niet niks: maar vermoord worden door iemand die de realiteit niet helder meer ziet is dat ook niet. Op gevaar af om in herhaling te vallen: doorgaans hebben we erg veel consideratie voor de overtreders van een rechtsnorm – maar ook de slachtoffers verdienen enig begrip.

‘Libanese regering bezwijkt onder volksprotest’

De Tijd schreef op 11 augustus dat de Libanese regering gevallen is omdat een groot deel van de bevolking haar beschuldigt van wanbeleid en corruptie. Onmogelijk om hierop inhoudelijk in te gaan zonder dat details van de feiten bekend zijn.

Wat wèl een feit is, is dat geen enkele regering (en ook geen ondernemingsbeleid) succesvol kan zijn indien de organisatie van het land (resp. de onderneming) niet steunt op solide beginselen. Wel staat het vast dat de Libanese staatsorganisatie niet onmiddellijk een voorbeeld is dat de rest van de wereld in alle gemoedsrust kan overnemen.

De gevolgen van een krakkemikkige organisatie van de overheid

Maar dat Libanon geen monument van degelijk bestuur is, lijkt wel duidelijk. Het land kent een enorme diaspora: er leven (heel wat) meer Libanezen buiten hun geboorteland dan binnen de landsgrenzen. De redenen voor deze massale emigratie zullen allicht uiteenlopend zijn, maar het eerste wat de buitenlandse bezoeker opvalt is dat het hier gaat om een erg klein land met relatief veel inwoners waarvan de ruimtelijke ordening veel te wensen overlaat. Toen ik er vorig jaar als toerist rondreed, vertelde de gids dat de hele maatschappij volgens geloofsovertuiging opgedeeld is in autonoom functionerende groupuscules, duidelijk van elkaar onderscheiden.

Al deze etnisch-religieuze groepen worden erkend en in een Nationaal Pact werd vastgelegd dat:

  • de president een Maronitisch christen moet zijn;
  • de premier een soennitische moslim moet zijn;
  • de parlementsvoorzitter tot de groep van de sjiitische moslims moet behoren;
  • de opperbevelhebber van het leger een Maronitische christen is.

 

Religieuze segregatie

Daarmee komt natuurlijk niet elke confessionele fractie tot haar recht, want naast de bovengenoemde vier bestaan er nogal wat andere minderheidsgodsdiensten die alle evenzeer een beschermd statuut genieten (om het bij de islam te houden: er bestaat ook nog een belangrijke Druzische gemeenschap (die grotendeels bezuiden Beiroet samenwoont) en een kleine minderheid Alawieten.

De segregatie geldt voor alle domeinen van het maatschappelijke leven. Dat merk je als toerist onmiddellijk op: elk dorpje, ook in het dunbevolkte achterland, heeft een duidelijke religieuze identiteit. Het is onmiddellijk duidelijk of het gaat om een Joodse gemeenschap, of een Grieks orthodox-christelijke dan wel een Armeens orthodox-christelijke. Eertijds waren deze dorpen ‘gemengd’, maar andersgelovigen werden er al dan niet met zachte hand toe gebracht om hun woning te vestigen binnen de eigen geloofsgemeenschap.

Vergelijkbare redenen

En jawel: ook Libanon heeft een gevestigd ‘middenveld’ dat, net als in België, van mening is dat alle beslissingen eerst door hen moeten worden goedgekeurd. Het bestaat grotendeels uit deze machtige religieuze fracties en de hiermee verbonden organisaties. Het is dit middenveld dat, logischerwijs, een beleid ondersteunt dat de eigen organisatie (en alleen die) ten goede komt.

Indien België komt te verlijden, zal dit gebeuren om vergelijkbare redenen. Vooreerst omdat de basisvormgeving van ons land (een de facto unitaire staat bestaande uit twee afzonderlijke democratieën, waarbij de gedefederaliseerde bevoegdheden nogal lukraak verspreid zijn en een minderheid zowat welke beslissing kan blokkeren) door zowat iedereen beschouwd wordt als onwerkzaam.

In zo’n omgeving kan zelfs de beste politicus niet meer functioneren. Bovendien hebben we een staat gecreëerd waar het middenveld (bij ons zijn dit de sociale partners en hun aanhorigheden zoals mutualiteiten) in de praktijk de lijnen trekt en noodzakelijke hervormingen (zoals de flexibilisering van de arbeidsmarkt of het beperken van de duur van de werkloosheidsuitkeringen) afblokt. Hoe kan je in zo’n omgeving als beleidsman/vrouw degelijk werk leveren?

Jan Van Peteghem

Jan Van Peteghem is emeritus-gasthoogleraar aan de Faculteit Ingenieurswetenschappen van de KU Leuven