fbpx


Communautair, Vlaamse Beweging
Identiteitsbesef

Werken aan een gezond Vlaams identiteitsbesef




In het kader van de Vlaamse feestdag werden tal van 11 juli-toespraken gehouden en opiniestukken gepubliceerd met diverse inzichten en oproepen. Hoewel kritiek rees met betrekking tot de al te gematigde toon van onze Vlaamse bestuurders, bleek duidelijk dat de meerderheid van hen zijn of haar plicht tegenover de Vlaamse volksgemeenschap heeft begrepen. De onderliggende boodschap was immers haast overal dezelfde: Vlaanderen moet een nieuw zelfbewustzijn ontwikkelen door een tandje bij te steken in de huidige cultuurstrijd. Het doel moet…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


In het kader van de Vlaamse feestdag werden tal van 11 juli-toespraken gehouden en opiniestukken gepubliceerd met diverse inzichten en oproepen. Hoewel kritiek rees met betrekking tot de al te gematigde toon van onze Vlaamse bestuurders, bleek duidelijk dat de meerderheid van hen zijn of haar plicht tegenover de Vlaamse volksgemeenschap heeft begrepen. De onderliggende boodschap was immers haast overal dezelfde: Vlaanderen moet een nieuw zelfbewustzijn ontwikkelen door een tandje bij te steken in de huidige cultuurstrijd. Het doel moet zijn zoveel mogelijk mensen te overtuigen van de nood aan meer autonomie om ons volk groot en erkend te zien.

Gebrek aan liefde

Eerder deze maand hebben we wederom de Guldensporenslag gevierd als een nationale hoogdag, omdat het onze overtuiging is dat in 1302 werd beslist over het leven of de dood van Vlaanderen. Niet alleen met betrekking tot de politieke zelfstandigheid ten opzichte van het middeleeuwse Frankrijk, maar ook aangaande het behoud van eigen cultuur en aard. De ‘Slag der Gulden Sporen’ was een strijd tegen een vreemde macht die werd opgedrongen en die het eigen wezen van de Vlamingen dreigde te vernietigen. Deze mensen namen ruim zevenhonderd jaar geleden de moedige beslissing om hiertegen in opstand te komen, steunend op een ideaal van persoonlijke liefde: ze beminden de materiële en immateriële nalatenschap van hun voorvaderen met heel hun hart, ziel én verstand.

Onze vooralsnog regionale overheid staat voor een grote uitdaging om het verlies aan dergelijk stamgevoel om te keren en presteert op dat gebied nog te weinig. Een groot deel van onze mensen is zich niet eens meer bewust van de schande van dit collectief verval, mogelijk omdat ze er gewoonweg in geboren zijn en er zodoende deel van uitmaken. Alle pogingen om een gezond identiteitsgevoel bij hen op te wekken, worden – door beïnvloeding vanwege de federale overheid en de hiermee samenwerkende media – afgedaan als te romantisch en uit de lucht gegrepen. De massa volgt dit oordeel gedwee. Zo zijn onze mensen er zelfs niet meer toe in staat de voordelen die voortvloeien uit vaste stamgehechtheid en onderlinge liefde te erkennen.

Wie zich hier toch een voorstander van durft te tonen, zonder als gevestigd politicus op een strak partijkader te kunnen rekenen voor bescherming, moet in ruil al snel dagelijks en publiek vernederingen ondergaan. Het maakt onze mensen benauwd. Elke beslissing, elke daad in het kader van de strijdende Vlaamse beweging maakt voor hen deel uit van een roekeloos waagspel dat schade kan berokkenen aan reputatie en carrière. Hiervoor deels verantwoordelijk zijn de reeds aangehaalde federale bestuurders, die zich gedragen als in-voorzichtigheid-ingeduffelde wijzen die door middel van grote sommen geld de kunstmatige Belgische natie promoten. Ze stikken liever langzaam in de besloten lucht van hun van de realiteit afgesloten partijsecretariaten dan een verse zwart-gele luchtstroom binnen te laten.

Een rechtmatig streven

Het is een buitenkans voor bepaalde Vlaamse regeerders om hiertegenover een democratische formule te stellen, die erin bestaat het volk bewust te maken van zijn verleden. Als de in dit bewustzijn verscholen kracht kan worden omgevormd tot een spontane bloei van het eigen identiteitsgevoel, evolueert Vlaanderen mogelijk definitief tot de verpersoonlijking van een volk dat zich na een lange periode van verstrooidheid herpakt en streeft naar een betekenisvol leven. Opdat het woord ‘Vlaanderen’ weer iets losweekt in de ziel van onze mensen, het in zich willen zien groeien en het willen opbouwen tot een toren van sterkte: Vlaanderen zoals het was en wezen moet, omdat wij het zo willen.

Het streven van VOS is het rechtmatig streven van heel het Vlaamse volk, dat in de eerste plaats strijdt voor zelfbehoud. Dit met respect voor de eigenheid van elk individu. Pas dán kan een volk immers streven naar hogere doeleinden, wanneer het drager is van een nationale eensgezindheid. Actief zijn binnen onze vereniging en de algemene Vlaamse beweging moet bijgevolg meer zijn dan jaren aan een stuk het Vlaams volkslied te zingen zonder daadwerkelijk iets voor Vlaanderen te doen. Het moet meer zijn dan vanop afstand toe te kijken hoe de Vlaamse strijd in de Kamer en de Senaat wordt gestreden en onszelf tevreden te stemmen wanneer er om de zoveel tijd communautair onweer dreigt los te barsten. De innerlijke overtuiging dat ze ‘de leeuw niet zullen temmen’, mag geen oorzaak zijn van inactiviteit, maar juist van taaie volhardingsgeest die wordt gevoed door een nationale (lees Vlaamse) fierheid.

Identiteitsgevoel

Deze trots kenmerkt zich door zorg te dragen voor alles wat ons identiteitsgevoel vorm geeft. Zo dient fierheid op de eigen taal zich te vertalen in de kunde om deftig Nederlands te spreken en te schrijven. Gelukkig is het onderwijs een Vlaamse bevoegdheid en kan er hopelijk spoedig werk van worden gemaakt om de steeds gebrekkigere talenkennis onder de jeugd aan te pakken. Hetzelfde geldt voor de fierheid op onze kunst, letterkunde en cultuur. Onze Vlaamse beleidsmakers handelen tijdens publieke optredens maar wat graag over waardevolle persoonlijkheden uit het verleden.

Zo kunnen ze de mond vol hebben over Rubens en Daens, zonder ook maar iets over hen te weten. Als onze regeerders zich al onverschillig tonen ten aanzien van belangrijke historische personen, plannen voor een beloofd ‘Museum voor Vlaanderen’ definitief opbergen en verenigingen die de vorming van een Vlaams identiteitsgevoel willen stimuleren financieel droogleggen, hoe zou ons volk dan zijn kunstenaars, schrijvers, dichters en vroegere voormannen leren kennen?

Bewustzijn van het eigene

Het is geen verrassing dat fierheid op de eigen volksaard als gevolg van een dergelijk beleid wegsmelt als sneeuw voor de zon. Er is niets verkeerds mee om zichzelf trouw te blijven en gewoonten te behouden, hoewel hier vandaag misprijzend op wordt neergekeken. Onze gewoonten zijn niet versleten, maar we kennen simpelweg de betekenis en de waarde ervan niet meer. Zelfs spontane eerbied voor degenen die in de strijd voor hun volk alles hebben gegeven bestaat nauwelijks nog. Hoeveel Dendermondenaren kennen bijvoorbeeld Lodewijk Dosfel, die leefde in hun stad? Door deze algemene neergang staat ten slotte ook onze nationale samenhorigheid onder druk.

De politieke Vlaamse beweging trok vaak aan één zeel om het bestaande af te keuren en te bekritiseren, maar op het ogenblik dat we samen iets positiefs trachten op te bouwen, gaan we aan het twisten. Toen onze jongens in 1914-1918 aan de IJzer samenkwamen, kenden ze elkaar niet. Door een gemeenschappelijke nood zijn ze echter kameraden geworden en van die kameraadschap is tot vandaag een kostbaar relikwie overgebleven in VOS. Laten wij naar hun voorbeeld permanent eendrachtig optreden in het belang van ons volk.

[ARForms id=103]

Nick Peeters