De multiculturele dubbeldemocratie

Taal, overheid en media bepalen in grote mate het bestaan van een democratische eenheid. België, dat bestaat uit twee gemeenschappen met elk een eigen taal, overheid en medialandschap, bestaat dan ook uit twee verschillende democratieën: de Vlaamse en de Waalse. Maar binnen onze democratie bevindt zich nog een andere tweeledigheid. Minstens even ondemocratisch als de Belgische constructie is de multiculturele democratie. Het is bovendien België dat mee verantwoordelijk is voor de robuustheid van deze demografische sub-democratie.

Volgens Statbel telde België op 1 januari 2025 22 procent Belgen van allochtone afkomst. Dat zijn er zo’n 2.600.000. Inclusief de in België verblijvende niet-Belgen is meer dan één op drie inwoners van buitenlandse origine. Al moeten die cijfers met een grove korrel zout worden genomen. De herkomst van mensen van vreemde origine die hier geboren zijn én de Belgische nationaliteit hebben, wordt immers bepaald door de eerst geregistreerde nationaliteit van de ouders. Het in België geboren kind van een allochtone Belg telt dus als autochtoon in de statistieken.

Volgens de gegevens van Statbel zijn ongeveer 33 procent van de Belgen met allochtone roots afkomstig uit Afrika en het Midden-Oosten. Door de erg belangrijke nuance over de manier waarop Statbel de herkomst definieert, is dit percentage een enorme onderschatting. Sinds de jaren 50 van de vorige eeuw groeit de Marokkaanse, Tunesische en Turkse gemeenschap als kool. Deels door nieuwe immigratie, deels door geboorte. Hoeveel inwoners met de Belgische nationaliteit een allochtone afkomst hebben is onbekend, maar het zijn er gigantisch veel.

Linkse maakdemocratie

Naast de Belgische dubbelstaat holt ook de Europese links-liberale dominantie de soevereine volksdemocratie in snel tempo uit. Niet de volkswil, maar de rechterlijke macht dicteert meer en meer de wet. Verdragen en wetten worden stelselmatig onderworpen aan een progressieve rechterlijke interpretatie en vervangen de keuze van stemgerechtigde burgers. Deze interpretatieve juridisering heeft ook op het vlak van multiculturaliteit een ingrijpende impact op de samenleving. Demografie is hoe langer hoe minder het gevolg van een organische evolutie en wordt des te meer gestuurd door supranationale wetgeving en rechtspraak.

Maar de multiculturele transformatie van onze Vlaamse en Belgische democratie is al véél langer aan de gang. In de jaren 50 ongewild gestart uit economische overwegingen, is ze daarna gehandhaafd omwille van politiek opportunisme. Allochtone Belgen afkomstig uit verre culturen konden zonder extra inspanningen geen welvarend bestaan leiden in onze maatschappij. Tenzij middels een gulle uitkering. Gezien politiek links in uitkeringen handelde, richtte men zich naar deze nieuwe, groeiende doelgroep. Onze democratie wordt al decennialang op linkse leest herschapen.

In perspectief geplaatst

Over de multiculturele samenleving weten we één iets zeker: een overgrote meerderheid van alle autochtone Belgen is daar geen liefhebber van, integendeel. Dat 25 procent van onze huidige democratie desondanks ‘verkocht’ is aan andere culturen, is de politieke verantwoordelijkheid van links. Om de uitverkoop van ons burgerschap niet te ondermijnen, bleef een streng integratiebeleid uit den boze. Met als resultaat dat bijna één vierde van onze democratische stem in handen is van cultureel andersdenkenden.

Ervan uitgaande dat het aantal stemgerechtigden in elke culturele groep ongeveer even groot is, betekent dit dat de autochtone democratie 78 procent van het totaal uitmaakt. Wetende dat migratiekritische partijen bij de laatste verkiezingen erg hoge scores behaalden, is het relevant dat in perspectief te plaatsen. De kans is namelijk nogal groot dat een overgrote meerderheid van de allochtone kiezers niet op één van deze partijen stemde. Wat impliceert dat de autochtone bevolking dit massaal wél deed.

De autochtone democratie

Er bestaat, gelukkig maar, niet zoiets als een autochtone democratie. Het principe daarvan is intrinsiek discriminerend en in zekere mate racistisch. Desalniettemin verplichten de externe mechanismen die inwerken op de soevereine volkswil ons tot een nuancering van het huidige democratische resultaat. In de utopische veronderstelling dat Vlaanderen of België de zuiverst denkbare democratie zou zijn, telde de bevolking bijvoorbeeld nooit het actuele aantal allochtone burgers.

Het is daarom niet onlogisch om abstractie te maken van het bestaande en een beeld te vormen van het hypothetische. Landen die hoog scoren op de democratie-index hebben over het algemeen een moderne infrastructuur, een efficiënte overheid, een gezonde staatsschuld én een beperkte cultureel afwijkende allochtone bevolking. Het ene is onlosmakelijk gekoppeld aan het andere. Kijk naar Zwitserland en Nieuw-Zeeland. In een zuivere democratie wordt op verkiezingsdag de volkswil gepeild. In onze democratie slechts de opkomst.

De allochtone democratie

Met nu al 25 procent van de stemgerechtigden en vele duizenden kandidaat nieuwkomers zal het allochtone aandeel in de democratie alleen maar toenemen. Wetten, verdragen en rechtspraak ten gunste van immigratie verhinderen de democratische meerderheid deze ontwikkeling te stoppen. Laat staan om te keren. De links-liberale en progressieve overheersing in onze eigen maatschappelijke instellingen werkt als een extra katalysator op dit proces.

Gelukkig bestaat er ook geen aparte allochtone democratie. Deze zou mogelijk nog meer discriminerend en racistisch zijn dan de autochtone versie ervan. Maar de gesegregeerde werkelijkheid noopt ons om ook déze oefening te maken. Bij de vorige verkiezingen zagen we in Molenbeek en andere Brusselse gemeenten alvast de uitkomst van die oefening: een grote doorbraak voor islamitisch georiënteerde en geïnspireerde politiek. Al ging het niet om een oefening. De verraderlijke uitverkoop van onze democratie zal op termijn de autochtone cultuur wegvagen.

Democratisch herstel

Laat het duidelijk zijn dat we onze democratie dringend moeten redden van haar definitieve ondergang. De impact van multiculturele immigratie is destructief en mogelijk onomkeerbaar. De Europese en Belgische constructies zijn daarvan een belangrijke oorzaak. Zowel de politieke als juridische volkssoevereiniteit moet opnieuw worden versterkt.

Ongeacht het eventuele succes daarvan, blijft een enorm aandeel van de huidige democratie bestaan uit cultureel andersdenkenden. Enkel een doorgedreven integratietraject kan dit spanningsveld ontmijnen. Niet enkel voor nieuwkomers, maar voor elke allochtone Belg die onze belangrijkste culturele waarden, normen en tradities niet deelt. Indien we de democratie niet herstellen, zal er naast de Belgische ook een culturele dubbeldemocratie bestaan. Een autochtone Vlaamse stem is dan nog slechts één vierde waard.