De politieke tentakels van de islamisten in Franstalig België

De politieke islam maakt in ons land al jarenlang opgang, en daarbij spelen de Moslimbroeders een sleutelrol. In een recent rapport van de Franse inlichtingendiensten wordt België zelfs omschreven als ‘een kruispunt voor de activiteiten van de Moslimbroeders in Europa’. En binnen de Belgische politiek lijkt vooral Ecolo niet vies van de nodige hand- en spandiensten. 

Het is een vaststelling die zich, na het nodige onderzoek rond de Moslimbroeders in ons land, onvermijdelijk opdringt: de islamistische broederschap zit vooral in het Franstalige landsdeel diep verstrengeld in het politieke en sociale weefsel. En zowat alle Franstalige media in dit land houden zich opvallend ver van elke vorm van kritische berichtgeving. De angst om als racist of islamofoob weggezet te worden verstikt dan ook het broodnodige debat over het oprukkende islamisme in ons land.

Bijzonder opvallend op dat vlak is de nauwe verstrengeling tussen enerzijds de Franstalige ecologisten van Ecolo en anderzijds een aantal islamistische verenigingen die nauw aanleunen bij – of zelfs ontstaan zijn uit – de Moslimbroeders. Les frères vormen de schimmige spin in het web van tientallen streng religieuze en vaak ronduit islamistische verenigingen en lobbygroepen in België en bij uitbreiding in heel Europa.

De Moslimbroeders zagen bijna honderd jaar geleden het levenslicht in Egypte, maar intussen is de beweging daar verboden. De broederschap won sterk aan invloed dankzij financiële steun uit Qatar én bijzonder succesvol lobbywerk bij de Europese instellingen. Enkele jaren geleden deed de gereputeerde Franse onderzoekster Florence Bergeaud-Blackler – die als antropologe jarenlang verbonden was aan het Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS) – de Europese strategie van de Moslimbroeders al uit de doeken in een interview met Doorbraak Magazine (nr 3).

‘Ze werpen zich hier op als voortrekkers van de sociale en intellectuele emancipatie van de moslims in Europa, en zitten vaak diep vertakt in het verenigingsleven, de politiek en in het onderwijs. Tegelijk houden ze intern vast aan een onverbloemd fundamentalistische agenda en zijn ze voorstander van de invoering van de sharia.’

Volgens Bergeaud-Blackler spelen allerlei onderzoeksinstellingen en zelfs universiteiten – ook in West-Europa – een sleutelrol in de opgang van hun ideologie, het zogenaamde frérisme. ‘De Moslimbroeders maken daarbij dankbaar gebruik van de woke-agenda, en onder het mom van de strijd tegen racisme en discriminatie slagen ze er moeiteloos in om heel wat geld en subsidies los te weken, zogenaamd voor onderzoek of voor projecten die de “oprukkende islamofobie” moeten aanpakken.’

Steniging van vrouwen

Een van de duikboten van de Moslimbroeders in ons land – die zich altijd en overal in uiterste discretie en geheimzinnigheid hullen – is het Collectif contre l’Islamophobie en Belgique (CCIB, intussen omgedoopt tot CIIB). Dat CCIB werd in 2014 boven de doopvont gehouden, als een soort Belgische arm van het Franse Collectif contre l’Islamophobie en France (CCIF).

In Frankrijk werd die laatste organisatie eind 2020 door de regering verboden. De Fransen gingen daarbij niet bepaald over één nacht ijs. Zo had het CCIF een aantal antiterroristische maatregelen als ‘islamofoob’ voorgesteld. Het ging onder meer over de sluiting van een moskee die gebruikt werd als rekruteringscentrum voor jihadisten en het verbod op een steunbetoging voor een imam die het stenigen van vrouwen had gepredikt.

Volgens de Franse regering onderhield het CCIF ook nauwe banden met radicale islamisten en jihadisten die in Syrië voor Al-Qaida hadden gevochten, terwijl een aantal Franse CCIF-toplui ook hadden geweigerd de terroristische aanslagen van Mohammed Merah of Mehdi Nemmouche in Frankrijk te veroordelen.

Last but not least was het CCIF nauw betrokken bij de virulente haatcampagne tegen Samuel Paty, de Franse leerkracht die in oktober 2020 onthoofd werd door een islamist. Niet bepaald onschuldige lieverdjes dus, maar toch ontving het CCIB – de Belgische arm daarvan – de voorbije jaren in totaal voor 234.000 euro aan subsidies. Bijna de helft daarvan was afkomstig van de federale Cel Gelijke Kansen. Daarnaast kwamen ook de EU, de Brusselse regering en de Fédération Wallonie-Bruxelles met centen over de brug.

Hoofddoekenverbod

In een artikel dat enkele jaren geleden in het Franstalige weekblad Le Vif verscheen, werd een Belgische inlichtingenbron opgevoerd die bevestigde dat tal van leidende figuren binnen het CCIB in ons land nauwe banden onderhouden met de Moslimbroederschap. Een aantal mensen die vroeger of tot vandaag het CCIB aansturen, waren ook actief in andere organisaties die achter de schermen beïnvloed worden door de Moslimbroeders.

En ook ideologisch vist het CCIB in dezelfde vijver, met onder meer de strijd tegen de ‘islamofobie’ en tegen een hoofddoekenverbod op school of in overheidsfuncties. Ook de Franse onderzoeker Hugo Micheron (Sciences PO, Princeton), die in 2020 een bijzonder lijvig boek uitbracht over het jihadisme in Frankrijk, linkt het Franse CCIF nadrukkelijk aan de intellectuele beweging van de Moslimbroeders.

Naar aanleiding van een recent gepubliceerd Frans rapport over de grote maatschappelijke invloed van de Moslimbroeders in Frankrijk, onderstreepte Micheron overigens nog eens dat het debat over het oprukkende islamisme in heel wat Europese landen ‘potdicht’ zat. Hij citeerde daarbij ook uitdrukkelijk België.

Brussels Parlement

Toen het Collectif contre l’Islamophobie en Belgique in ons land in 2014 het levenslicht zag, was min of meer de voltallige top van die ‘antiracistische vzw’ in het bezit van een Ecolo-lidkaart. De eerste voorzitter van het CCIB, Mustapha Chairi, was lid van de Brusselse Ecolo-afdeling en stond dat jaar ook op een Ecolo-lijst bij de federale verkiezingen. Op sociale media circuleren er tal van foto’s waarop Chairi fier het Rabia-handgebaar maakt. Dat teken – vier vingers opgestoken en de duim tegen de handpalm geklemd – symboliseert de verbondenheid met de Moslimbroeders.

De toenmalige vicevoorzitter van het CCIB, Hajib El-Hajjaji, startte zijn politieke carrière bij het christendemocratische CDH (vandaag Les Engagés) in Verviers, maar verliet de partij nadat die geweigerd had om de Belgisch-Marokkaanse Layla Azzouzi met een hoofddoek op een lijst te zetten. Hij maakte de overstap naar Ecolo, werd fractieleider van zijn partij in de gemeenteraad in Verviers en zetelt sinds vorig jaar in het Parlement van de Franstalige Gemeenschap.

El-Hajjaji, die carrière maakte bij Tractebel, werd door Ecolo vervolgens ook voorgedragen als lid van de raad van bestuur bij het federale migratiecentrum Myria én bij het gelijkekansencentrum Unia. Faut le faire, in de wetenschap dat de man – onder meer via zijn functie als bestuurder bij het Complexe éducatif et culturel Islamique de Verviers (CECIV) – ook nauw betrokken was bij de Ligue des Musulmans de Belgique. Een organisatie die je bezwaarlijk als een bastion van de strijd voor vrouwen- of homorechten kan bestempelen.

In een aantal publicaties – en recent ook nog eens door N-VA en MR – wordt hij nadrukkelijk gelinkt aan de Moslimbroederschap, iets wat hijzelf overigens altijd met klem ontkend heeft. Ook na een vernietigend artikel in Le Vif uit 2018, waarin zijn naam nadrukkelijk opdook. Datzelfde CCIB was in 2020 overigens betrokken bij een project waar ook Unia mee de schouders onder zette, ter gelegenheid van de Brusselse Week van de Acties tegen Haat en Islamofobie. Unia hield toen mee de pen vast bij de oplijsting van 25 aanbevelingen ter bestrijding van islamofobie tegenover moslimmeisjes en -vrouwen.

Ecolo-fractieleidster

El-Hajjaji’s protegee Layla Azzouzi zou later overigens lid worden van het CCIB. Voor zover bekend is zij geen lid van Ecolo. Op professioneel vlak schopte ze het tot partner bij Ascentis Consulting, maar haar Linkedin-pagina – waarop ze onder meer boodschappen deelt van gewezen Ecolo-minister Zakia Khattabi – toont aan dat haar militante islamisme in al die jaren niet is afgezwakt. In haar jonge jaren was Azzouzi als vrijwilliger ook actief bij FEMYSO (The Forum of European Muslim and Student Organisations), een organisatie die beschouwd wordt als de jongerenafdeling van de Moslimbroeders en die een dertigtal verenigingen in twintig Europese landen groepeert.

Last but not least is er Farida Tahar, mede-oprichtster en van 2014 tot 2020 ook ondervoorzitter van het CCIB. Zij had aanvankelijk een PS-lidkaart in Molenbeek, maar stapte op haar beurt eveneens over naar Ecolo. Voor die partij zetelt ze nu in de Schaarbeekse gemeenteraad, en ze schopte het tot Ecolo-fractieleidster in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Vorig jaar spande ze een rechtszaak aan tegen het Brusselse Observatoire Européen des Fondamentalismes, dat onder meer onderzoek doet naar de Moslimbroeders in ons land en dat Tahar ervan beschuldigd had lid te zijn van de Moslimbroeders. In november vorig jaar oordeelde de rechter dat het niet mogelijk was om die verdachtmakingen zwart op wit aan te tonen, maar dat er ‘inderdaad voldoende feiten waren die dat lidmaatschap wel aannemelijk maakten’.

Armeense genocide

Niet enkel Ecolo-politici worden in één adem genoemd met de Moslimbroederschap in ons land. Een andere bekende naam was Mahinur Özdemir, een Belgische-Turkse politica die faam én stemmen vergaarde toen ze als eerste Belgisch parlementslid ooit gesluierd haar opwachting maakte in het Brussels Hoofdstedelijk Parlement. Ze was tot 2015 lid van het cdH (nu Les Engagés), maar werd uit die partij gezet nadat ze als uitgesproken Erdogan-fan voor de camera weigerde om de Armeense genocide door de Turken te erkennen.

In 2010 was president Recep Erdogan in hoogsteigen persoon aanwezig op haar huwelijk in Istanboel, en na haar verhuis naar Turkije werd ze in 2023 opgenomen in de nieuwe Turkse regering, waar ze nu minister van Gezin is.

Ook zij militeerde jarenlang voor het CCIB en lag in 2013 mee aan de basis van EmBem (Empowering Belgian Muslims). De vicevoorzitter daarvan, Michel Privot, was een bekeerde Belgische islamoloog uit Verviers. Hij bracht in 2017 het boek Quand j’étais frère musulman uit, waarin hij bekende jarenlang deel te hebben uitgemaakt van de Moslimbroederschap in ons land.

Wolf in schaapsvacht

De Brusselse antropologe Fadila Maaroufi – mede-oprichtster van Observatoire Européen des Fondamentalismes – wijst er dan ook op dat de Moslimbroeders intussen ook met succes in andere Franstalige partijen geïnfiltreerd zijn.

‘In tegenstelling tot wat je wellicht zou verwachten, duiken ze niet enkel bij de linkse partijen op. Iemand als Amin El Boujdaini – die sinds vorig jaar voor de MR in het Brussels parlement zetelt – is ongetwijfeld iemand die de ideologie van de Moslimbroeders aanhangt. Hij is opgegroeid in Anderlecht – ik ken hem al decennialang – is bijzonder intelligent, heeft gestudeerd en is geleidelijk in de politiek gerold. Hij is het perfecte voorbeeld van de wolf in schaapsvacht: altijd mooi in pak, perfect getrimde baard, heel voorkomend.’

‘Het zijn mensen die ogenschijnlijk inzetten op allerlei onschuldig ogende solidariteitsprojecten en de strijd aanbinden tegen discriminatie en racisme. Maar intussen houden ze er naar de eigen gemeenschap toe wel een radicale agenda op na. De Brusselse politieke partijen trappen met beide voeten tegelijk in die val. Hun prioriteit is immers zoveel mogelijk stemmen van moslimkiezers weg te kapen, en dus gaan ze in zee met dergelijke, ogenschijnlijk bijzonder gematigde figuren. Ze zijn daarin hopeloos naïef, en beseffen niet dat de Moslimbroederschap een bijzonder machtige, gehaaide organisatie is, die het spel heel strategisch speelt.’

Morgen, deel 2: ‘Ze willen onze maatschappij zo snel mogelijk sharia-compatibel maken’