De zomertijd, weg ermee!

Sinds 1977 ondergaan we ze al, de grillen van de zomertijd. Toegegeven: ook eerder werd er al met de tijd geknoeid — tijdens de beide wereldoorlogen, bijvoorbeeld. Sinds 1980 mengt Europa zich evenwel in de materie en is er geen ontsnappen meer aan. Over een goede week is het weer zover.

De zomertijd heeft slechts één doel: beter gebruikmaken van het daglicht om energie te besparen. Een goed idee vonden we in 1977. Geen mens die een impact op zijn gezondheid vermoedde. Maar sinds het begin was al duidelijk dat het uurverschil vermoeidheid en een gevoel van ontregeling meebrengt. Wie daarover kloeg, was een melkmuil, een watje.

Uurtje langer

Een uurtje langer licht wordt immers geassocieerd met een uur langer ‘leven’. Men kan al wat later op een terrasje zitten, of buiten in het licht vertoeven. Wie kan daar nu tegen zijn?

Maar met het bioritme van de mens valt niet te sollen. Dat hebben wetenschappers in vele verschillende disciplines gaandeweg vastgesteld. Slaapproblemen, vermoeidheid, concentratiestoornissen, lager prestatievermogen, files… De ontregeling van het bioritme heeft gewoon flink wat negatieve gevolgen. Een studie van de University of Michigan (VS) komt zelfs tot de bevinding dat op de maandag na de ingang van de zomertijd er bijna een kwart meer hartaanvallen worden gemeld.

Autisme

Je kan er niet naast kijken, mensen lijden eronder. Denk bijvoorbeeld aan de toenemende groep hoogsensitieve mensen of mensen op het autismespectrum. Over de laatste groep kan ondergetekende alvast getuigen. Want als ervaringsdeskundige stoot ik elke zes maanden, en dan vooral in het voorjaar wanneer we ’t met een uur minder moeten stellen, tegen de realiteit aan. Alsof het nog niet volstaat dat ik dagelijks met mijn sociale tekortkomingen word geconfronteerd, komt er dan ook nog eens het gemorrel met mijn biologische klok bij. En dan te bedenken dat niet alleen ik, maar geen mens hier echt beter van wordt.

Zoals al eerder gezegd zijn het vooral economische redenen die tot de tijdsontwrichting genaamd zomeruur leiden. Meer daglicht zou gelijk staan met een lager energieverbruik. En dat is dan weer een argument waar de aanhangers van het tijdsgeknoei graag mee uitpakken. We hoeven minder snel de verwarming of het licht aan te steken. Een besparing van formaat! Niet dus, want deze claim werd intussen uitgebreid onderzocht en ontkracht. Er blijkt in de huidige maatschappij met de nieuwe technologieën zo goed als geen impact op ons energieverbruik te zijn.

De enige overweging die min of meer stand houdt is de sociale, zo zegt men. We blijven al eens later op, en zien al eens wat meer onze vrienden. Al lijkt me dat ook maar een drogreden. Terrasjes raken even vol bij kunstlicht.

Moed

De zomertijd heeft zijn wortels in een tijdperk dat fundamenteel verschilt van het onze. Het idee lijkt misschien aantrekkelijk, maar het is duidelijk dat de voordelen niet opwegen tegen de nadelen. Wordt het daarom niet eens tijd om ernstig na te denken over een tijdsregeling die écht aansluit bij onze moderne levensstijl? En om het rotzooien met de klok overboord te gooien?

In de huidige omstandigheden is het behoud van het zomeruur niet meer te verantwoorden. De tijden zijn veranderd en economie gaat niet meer boven welzijn; de economische voordelen zijn hoe dan ook nihil. De mens moet verzorgd worden. Het is een raadsel waarom we die halfjaarlijkse pijniging blijven ondergaan. Tijden veranderen, geesten rijpen en de tijd van gaan is nu stilaan gekomen. Een beetje politieke moed, beste leiders! Geef terug ons natuurlijk bioritme!