Europa en Amerika moeten beschavingsbondgenoten zijn

De nauwe relatie tussen de Verenigde Staten en Europa overstijgt geografische nabijheid en transactionele politiek. Ze vertegenwoordigt een unieke band, gesmeed in een gemeenschappelijke cultuur, geloof, familiebanden, wederzijdse hulp in tijden van onrust en bovenal een gedeeld westers cultureel erfgoed.

Onze trans-Atlantische samenwerking wordt ondersteund door een rijke westerse traditie van natuurrecht, deugdethiek en nationale soevereiniteit. Deze traditie loopt van Athene en Rome via het middeleeuwse christendom naar het Engelse gewoonterecht en uiteindelijk naar de Amerikaanse stichtingsdocumenten.

De revolutionaire stelling in de onafhankelijkheidsverklaring dat mensen ‘door hun Schepper begiftigd zijn met bepaalde onvervreemdbare rechten’ weerspiegelt de gedachte van Aristoteles, Thomas van Aquino en andere Europese zwaargewichten dat alle mensen natuurlijke rechten bezitten die geen enkele regering arbitrair kan regelen of ontkennen. Amerika blijft Europa dankbaar voor deze intellectuele en culturele erfenis.

Noodklok in Europa

Deze band tussen Europa en de Verenigde Staten is ook de reden waarom we eerlijk spreken wanneer we het oneens zijn of zorgen hebben — en waarom de regering-Trump de noodklok luidt in Europa. Toen vicepresident J.D. Vance eerder dit jaar de Veiligheidsconferentie van München toesprak, maakte hij de reden duidelijk: ‘Waar ik me zorgen over maak, is de dreiging van binnenuit, de terugtrekking van Europa uit enkele van zijn meest fundamentele waarden – waarden die het deelt met de Verenigde Staten van Amerika.’

Na twee verwoestende wereldoorlogen probeerden Europese landen toekomstige catastrofes te voorkomen door supranationale structuren te creëren die deze naties nauwer zouden verbinden en substantiëlere diplomatieke en economische betrekkingen mogelijk zouden maken. Voorstanders van deze nieuwe orde, waaronder goedbedoelende christelijke en prodemocratische partijen, streefden naar een grootschalige transformatie — een wereld die de verdeeldheid tussen nationaliteit en geloof zou overstijgen en een tijdperk van ongekende vrede zou inluiden. Door de ankers van nationaliteit, cultuur en traditie te overwinnen, beloofde het wereldwijde liberalisme wat Francis Fukuyama het ‘einde van de geschiedenis’ noemde: de ultieme vernieuwing van het politieke leven.

Censuur en massamigratie

Vandaag de dag ligt deze belofte in duigen. Wat in plaats daarvan voortduurt, is een agressieve campagne tegen de westerse beschaving zelf. In heel Europa hebben regeringen politieke instellingen ingezet als wapen tegen hun eigen burgers en tegen ons gedeelde erfgoed. In plaats van de democratische principes te versterken, is Europa verworden tot een broeinest van digitale censuur, massamigratie, beperkingen van de godsdienstvrijheid en talloze andere aanvallen op democratisch zelfbestuur.

Deze zorgwekkende tendensen zijn de voorbije jaren alleen maar toegenomen. In het Verenigd Koninkrijk arresteert de politie christenen — zoals Adam Smith-Connor en Livia Tossici-Bolt — omdat ze in stilte bidden in de onmiddellijke omgeving van abortusklinieken. In 2023 werden meer dan 12.000 Britse burgers opgepakt voor online berichten, waaronder kritische opmerkingen over de Europese migratiecrisis, die door de autoriteiten als ‘zeer beledigend’ werden beschouwd.

In Duitsland heeft de overheid uitgebreide systemen opgezet om uitlatingen online te monitoren en te censureren onder het mom van het bestrijden van desinformatie en het voorkomen dat mensen aanstoot geven. Wanneer Duitse burgers terechte zorgen uiten over de economische en sociale gevolgen van globalisering of politici bekritiseren, riskeren ze een boete, worden ze als radicaal bestempeld of gebeurt het zelfs dat de politie bij hen binnenvalt.

De Digital Services Act van de Europese Unie, bedoeld om kinderen te beschermen tegen schadelijke berichten online, wordt in plaats daarvan gebruikt om dissidente stemmen het zwijgen op te leggen door middel van orwelliaanse contentmoderatie. Onafhankelijke toezichthouders houden nu toezicht op socialemediabedrijven, waaronder prominente Amerikaanse platforms zoals X, en dreigen met immense boetes voor het niet naleven van hun strenge regels voor uitlatingen.

‘Extremistische’ organisatie

Deze aanpak legt ook de Europese verkiezingen aan banden. Zoals onlangs benadrukt door Marco Rubio, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, is de populaire partij Alternative für Deutschland kort geleden door de Duitse inlichtingendienst bestempeld als een ‘extremistische’ organisatie, wat kan leiden tot uitsluiting van de partij van het verkiezingsproces.

De vooraanstaande Franse presidentskandidaat Marine Le Pen werd beschuldigd van verduistering en, in afwijking van de standaardprocedure, onmiddellijk uitgesloten van deelname. Ook in Polen en Roemenië zijn er beperkingen opgelegd aan bepaalde politieke partijen of politici. Tegelijkertijd worden christelijke landen zoals Hongarije ten onrechte bestempeld als autoritaire staten waar de mensenrechten niet worden gerespecteerd.

Trump

Amerikanen kennen deze tactieken. Sterker nog, een vergelijkbare strategie van censuur, demonisering en het inzetten van de bureaucratie als wapen werd aangewend tegen president Donald Trump en zijn aanhangers. Wat dit aantoont, is dat het wereldwijde liberale project de bloei van de democratie niet bevordert. Het vertrapt de democratie en daarmee ook het westerse erfgoed, in naam van een decadente heersende klasse die bang is voor haar eigen volk.

Onze zorgen zijn niet partijdig, maar principieel. De onderdrukking van meningsuiting, het faciliteren van massamigratie, het aanvallen van religieuze uitingen en het ondermijnen van electorale keuzevrijheid bedreigen de basis van het trans-Atlantische partnerschap. Een Europa dat zijn spirituele en culturele wortels vervangt, dat traditionele waarden als gevaarlijke relikwieën behandelt en de macht centraliseert in instellingen die niet ter verantwoording kunnen worden geroepen, is een Europa dat minder goed in staat is zich te verzetten tegen externe bedreigingen en intern verval. Voor het sluiten van vrede in Europa en de rest van de wereld is het noodzakelijk om ons gedeelde culturele erfgoed te vernieuwen, in plaats van het te verwerpen.

Westers erfgoed

Marco Rubio heeft duidelijk gemaakt dat het ministerie van Buitenlandse Zaken altijd in het Amerikaanse nationale belang zal handelen. De terugval van de democratie in Europa heeft niet alleen gevolgen voor Europese burgers, maar ook in toenemende mate voor de Amerikaanse veiligheid en economische banden, evenals voor de vrijheid van meningsuiting van Amerikaanse burgers en bedrijven.

Onze hoop is dat zowel Europa als de Verenigde Staten zich weer kunnen toewijden aan ons westerse erfgoed en dat Europese landen een einde zullen maken aan het misbruik van de overheid als wapen tegen degenen die dat erfgoed willen verdedigen. We zullen het niet altijd eens zijn over de reikwijdte en tactieken, maar concrete acties van Europese regeringen om de bescherming van politieke en religieuze uitingen, veilige grenzen en eerlijke verkiezingen te garanderen, zouden een welkome stap voorwaarts zijn.

De Verenigde Staten blijven zich inzetten voor een krachtig partnerschap met Europa en samenwerking op het gebied van onze gezamenlijke buitenlandse belangen. Maar dit partnerschap moet gebaseerd zijn op ons gedeelde erfgoed en niet op globalistisch conformisme. Onze relatie is te belangrijk, onze geschiedenis te waardevol en de internationale inzet te hoog om dit partnerschap te laten ondermijnen. Daarom moeten we aan beide zijden van de Atlantische Oceaan de waarden van onze gemeenschappelijke cultuur behouden en ervoor zorgen dat de westerse beschaving ook voor toekomstige generaties een bron van deugdzaamheid, vrijheid en menselijke bloei blijft.