Femicide en links: woorden, geen daden

In de Nederlandse politiek is de strijd tegen femicide en eergerelateerd geweld weer onderwerp van debat. Partijen en politici uiten hun verontwaardiging, publiceren statements en benadrukken hun inzet voor vrouwenrechten. Maar wanneer het aankomt op concrete maatregelen is de daadkracht ver zoek.

Het meest recente voorbeeld is de motie van Joost Eerdmans (JA21), die opriep tot de onmiddellijke uitzetting van migranten die veroordeeld zijn voor eergerelateerd geweld. De motie werd verworpen door een brede coalitie van linkse partijen; een groep die zich in andere contexten profileert als voorvechter van vrouwenrechten, maar nu kiest voor de weg van de minste weerstand. Het resultaat is een schrijnende contradictie: publieke verontwaardiging, maar politieke stilstand.

Preventiefiasco

Dat is schandalig, gelet op de grote gevaren waarmee vrouwen te maken krijgen doordat – soms illegale – migranten in Nederland vaak niet de juiste ondersteuning krijgen en Nederland maar blijft wegkijken of laffe straffen uitdeelt wanneer weer iemand vermoord wordt. Ook eerder zagen we dat moties gericht tegen vrouwelijke genitale verminking, strenger optreden bij huiselijk geweld of het beschermen van kwetsbare vrouwen werden verworpen.

De retoriek blijft wel krachtig: ‘nultolerantie’, ‘nooit meer femicide’ en ‘vrouwenrechten zijn mensenrechten’. Maar zodra een voorstel ook maar raakt aan migratie, culturele gevoeligheden of integratie, verdwijnt de bereidheid tot actie. Dit terwijl handelen juist nú moet, niet alleen reactief, maar proactief. Nederland is een fiasco als het gaat om preventie. Altijd zo geweest. Dat moet een keer ophouden.

Politici verschuilen zich vaak achter juridische argumenten, proportionaliteit of bezorgdheden om diplomatieke relaties. In de praktijk lijkt er vooral angst te zijn om als ‘xenofoob’ of ‘racist’ te worden bestempeld. Slachtoffers blijven intussen onzichtbaar, terwijl de politieke elite zichzelf geruststelt met symbolische statements.

Tumor

Wie eergerelateerd geweld en de aanval op vrouwen echt wil bestrijden, moet verder kijken dan symboliek. Samenlevingen zijn collectief verantwoordelijk voor het voorkomen van structureel geweld. Eergerelateerd geweld, inclusief eerwraak en femicide, zijn patronen die geworteld zijn in culturele normen en machtsstructuren.

Een overheid die nalaat om consequent op te treden, onderschrijft dat deze tumor sociaal getolereerd wordt. Om dan, voor het imago, in campagnetijd verontwaardigd naar voren te treden als het volgende lijk gevallen is. Burgers pikken dit soort onzin niet langer. Vrouwen riskeren geweld én zien dat de samenleving hen onvoldoende beschermt.

Uiteraard moet de rechtsstaat altijd worden gerespecteerd. Willekeurige uitzettingen zijn onmenselijk. Maar uitzetting van veroordeelde daders van ernstig geweld is niks anders dan een logisch vervolg op een gerechtelijke uitspraak. Net ontzettend menselijk in het kader van zorg en bescherming.

Andere landen, zoals Denemarken en Oostenrijk, hanteren vergelijkbare maatregelen zonder dat hun democratische rechtsstaat wordt aangetast. Het probleem in Nederland is dus niet juridisch. Er ontbreekt alleen politieke ruggengraat bij partijen die retorisch wel voor vrouwenrechten pleiten maar in de praktijk maatregelen blokkeren die slachtoffers daadwerkelijk beschermen.

Verschuilen

GroenLinks en PvdA, zogenaamde kampioenen emancipatie en gelijke rechten, stemden tegen de motie van Eerdmans. D66 en Volt, zogenaamde progressieve krachten, volgden hetzelfde pad. BIJ1 en de SP, zogenaamd voor sociale rechtvaardigheid en intersectionaliteit, stemden ook tegen. De Partij voor de Dieren sloot zich aan, ondanks haar publieke statements over gendergelijkheid. Het rot zit diep.

Kiezers hebben recht op oplossingen. Politieke partijen kunnen zich niet eeuwig verschuilen achter symbolische verontwaardiging en politieke lafheid. Het stemgedrag bij moties is transparant en controleerbaar. De verkiezingen op 29 oktober 2025 zijn een kans voor kiezers om partijen af te rekenen op inconsistentie en het gebrek aan oplossingen.

Willen we vertegenwoordigers die eindeloos onzin uitkramen of eisen we beleid dat daadwerkelijk slachtoffers beschermt en geweld afremt? Electorale druk kan de enige manier zijn om politieke hypocrisie te corrigeren. De discussie over uitzetting van veroordeelden raakt ook aan een fundamentele vraag. Wat betekenen burgerschap en integratie in een democratische rechtsstaat?

Gezond verstand heet dat

Daders die vrouwen mishandelen of vermoorden uit ‘eer’ of uit wat voor motivatie dan ook, weigeren de plichten van vrijheid, bescherming en gelijkheid te erkennen. Logisch dat een samenleving dan optreedt, inclusief toegang tot het land ontzeggen wanneer dat moet. Een beschaving verdedigt zichzelf, niet door weg te kijken maar door grenzen te stellen en consequent op te treden.

Daarnaast is er een cultureel en educatief aspect. Door consequent op te treden zendt de samenleving een signaal dat geweld tegen vrouwen nooit acceptabel is. Het drukt normen en waarden door die helpen patronen van onderdrukking te doorbreken. Linkse partijen die dit niet ondersteunen, ondermijnen niet alleen hun geloofwaardigheid, maar ook de veiligheid en rechten van de meest kwetsbaren.

Politici die vandaag kiezen voor politieke correctheid boven bescherming van slachtoffers, dragen mee verantwoordelijkheid voor het geweld van morgen. Gezond verstand heet dat. Mijn land moet niet alleen rechtgetrokken worden, het moet ook normaal worden. Als Nederlandse die dit over de grens als waarschuwing meldt, schaam ik me diep. Ik hoop dat het in België niet zo ver komt.