‘Ons’ is binnenkort definitief verleden tijd

Om de zoveel jaar kleurt de westerse migratiekritische, anti-globalistische meerderheid het juiste bolletje rood. Blind van euforie over de schijnoverwinning brengt diezelfde meerderheid haar tijd tot de volgende verkiezing onterecht zorgeloos door.

Het beleid dat men daarna voert, respecteert de stembusoverwinning niet. Een deel van de rechtse meerderheid ziet haar politieke vertegenwoordigers categorisch uitgesloten worden van de macht. Het ander deel kijkt toe hoe de overige rechtse partijen hun politieke overtuigingen inruilen voor die macht. ‘Ondemocratisch!’ klinkt de online ophef tijdens ieder verkiezingsinterbellum.

Maar sociale media doen vooralsnog het omgekeerde van wat men ervan zegt: ze laten ons stoom afblazen en houden ons telkens lang genoeg koest tot we ons opgebouwd ongenoegen mogen botvieren in het stemhokje. Met opnieuw een democratische triomf voor rechts en een pyrrusoverwinning in haar verder lege trofeeënkast.

Ondertussen

Terwijl het plebs op maandag de overwinningskater wegspoelt en het alledaagse leventje hervat, pakt ook het systeem de draad weer op. Die had het voor één dag neergelegd uit geveinsd respect voor de periodieke hoogmis van de democratie. Geveinsd, want dit links-liberale systeem is ondertussen goed bestand tegen welke verkiezingsuitslag dan ook. Met enkele schijnaanpassingen bij een ongewenste uitslag kan het liberale plan ongestoord verder uitgevoerd worden.

De ooit logische en breedgedragen reflex om de samenleving liberaler te maken is uitgegroeid tot een radicale progressieve globalisering van onze maatschappij ter verheerlijking van een ongebreideld kapitalisme. Met mensenrechten als rechtvaardiging, verdedigd en opgelegd door links-liberale rechtssystemen.

Ongewenst maar ongenaakbaar

Dit brengt mij tot de reden van dit stuk: de steeds snellere vervanging van onze cultuur door ongewenste vreemde culturen. De culturen die massaal naar Europa immigreren zijn op erg belangrijke maatschappelijke domeinen niet compatibel met onze traditionele westerse cultuur. Culturen met een islamitische achtergrond zijn hiervan het belangrijkste voorbeeld.

Dit fenomeen is al decennia aan het verergeren. Dat komt enerzijds door de inspiratieloze links-liberale strategie voor marktgroei en productiviteitswinst en anderzijds het radicale vrijheidsstreven van het liberalisme. Door het juridisch verheffen van persoonlijke vrijheden boven het gemeenschappelijke belang werden precedenten geschapen die ook door immigrerende culturen kunnen worden misbruikt om in onze samenleving rechten op te eisen.

De middenstand regeert het land

Dit proces bracht ons in deze onomkeerbare multiculturele noodtoestand. Het aantal mensen uit vreemde culturen is zo talrijk dat zij democratisch niet meer kunnen worden genegeerd. Nog geen vijftien jaar geleden leefde de allochtone bevolking voornamelijk in klein- en grootstedelijke context. Intussen heeft zij zich over heel het land verspreid en wonen in veel gemeenten aanzienlijke populaties immigranten.

Die verankering is ook duidelijk te zien bij de middenstand. Steeds meer handelszaken worden overgenomen of opgestart door allochtone inwoners. Voornamelijk krantenwinkels, telefoniewinkels, nachtwinkels, shoarmazaken, halal bakkerijen en snackbars. Maar ook kleine supermarkten en horecazaken worden tegenwoordig uitgebaat door nieuwkomers. Wijlen Luc De Vos zong het toen al: de middenstand regeert het land. Over de kwaliteit van product en service zong hij gelukkig niet.

Te laat

Niet enkel op straat of bij de middenstand is de culturele revolutie merkbaar. Stilaan is er een doorstroom van allochtone burgers richting politiek. Nu deze onvermijdelijke stap is gezet, zal de politieke participatie van immigranten alleen maar toenemen. Met de vreemde voeten stevig in onze steden en dorpen, onze economie én onze politiek is ‘ons’ binnenkort definitief verleden tijd.

Natuurlijk moeten immigranten in onze samenleving leven en daar worden opgenomen ín en dóór alle geledingen. Maar tussen de immigratie en de opname in de samenleving situeert zich een onontbeerlijk onderdeel: integratie. Deze cruciale schakel in het immigratieproces belemmert het links-liberale project waardoor het tot nu toe bijna integraal werd overgeslagen, met de multiculturele apartleving als resultaat.

Assimilatie

Echte integratie is inmiddels achterhaald door de progressieve invulling ervan. Af en toe naar school gaan, Frans spreken en een vader die halftijds werkt wijzen voor ideologisch links op een succesvolle integratie. In het licht van de huidige zorgwekkende situatie moeten we duidelijke taal spreken: assimilatie, geen flauwe integratie, is de enige weg naar duurzame immigratie.

Aanpassen gaat verder dan integreren. Het is mogelijk om met behoud van culturele waarden, normen, principes en tradities te integreren in een nieuwe samenleving: door deel te nemen waar de verschillende culturen dat toelaten en te segregeren waar ze botsen. Een conflictenvrije integratie staat evenwel niet garant voor een succesvolle immigratie.

Beter laat dan nooit

Een volwaardige aanpassing aan de autochtone cultuur is geen exclusieve 0f racistische houding jegens de allochtone cultuur. Integendeel: de verwachting om de maatschappelijk relevante waarden, normen en tradities integraal over te nemen is een genereus welkomstgeschenk aan de nieuwkomers. Het is een expliciete uitnodiging om deel te nemen aan de samenleving.

Hoewel ik eerder schreef dat het te laat is om het multicultureel fiasco terug te draaien, is het eveneens geen optie om de huidige ontwikkeling ongemoeid te laten doorgaan. Wanneer de meerderheid de links-liberale ondemocratische dominantie de rug toekeert en werk maakt van een grootschalig assimilatieproject is er hoop. Er zijn voldoende hefbomen in handen van de autochtone gemeenschap om de westerse cultuur te redden, maar men moet ze dringend bedienen. Beter laat dan nooit!