Vlaming in de VS: ‘ICE doet wat het moet doen’

In de Verenigde Staten ligt de Immigration and Customs Enforcement (ICE) zwaar onder vuur. Na twee dodelijke schietpartijen twijfelen almaar meer Amerikanen aan het optreden van het Witte Huis en zijn deportatiedienst. Twijfels die worden gestuurd door media die partijdig berichten over de activiteiten van ICE, vindt Jan Pourquoi. ‘De agenten zoeken de confrontatie zeker niet op. En die demonstranten die u op die lelijke beelden ziet zijn geen demonstranten, maar relschoppers.’

Peilingen tonen aan dat de populariteit van ICE de voorbije maanden klappen kreeg. Volgens peilingbureau YouGov vindt maar 39 procent van de Amerikanen dat de federale migratiedienst goed werkt levert, 52 procent vindt van niet. Die netto negatieve approval rating van (afgerond) -14 is een opmerkelijke evolutie sinds de start van Trumps tweede ambtstermijn, toen de steun voor ICE op +16 stond: een swing van maar liefst 30 procentpunten.

De YouGov-peiling werd afgenomen op de dag dat activiste Renée Good gedood werd door een ICE-agent. Sindsdien boerde de reputatie van de migratiedienst verder achteruit. Een onderzoek besteld door The New York Times, enkele dagen na de dood van Good, schetst het beeld van een overheidsdienst die het vertrouwen van de Amerikaanse bevolking verliest: 34 procent pro, 63 contra. 55 van die 63 keurt het optreden overigens ‘sterk’ af (‘strongly disapprove’). Wie vandaag tegen ICE is, is érg tegen ICE.

‘Niet eerlijk’

Jan Pourquoi, een Vlaamse ondernemer die bijna 40 jaar geleden naar de Verenigde Staten verhuisde, slaat de betogingen tegen en verslaggeving over ICE met toenemende verbazing gade. ‘Die mensen die vandaag in aanvaring komen met ICE worden door de mainstreammedia voorgesteld als demonstranten. Maar dat zijn geen demonstranten. Zij staan daar niet vreedzaam vanop het voetpad slogans te scanderen. Neen, het zijn relschoppers. Geen terroristen, zoals uiterst rechts wel eens zegt, maar wel relschoppers; mensen die proberen om de wettige werkzaamheden van agenten te verhinderen. Dat is een belangrijk onderscheid, want de media creëren het beeld van de onschuldige betoger die door ICE geviseerd wordt. Dat is niet zo.’

De voorstelling van de ICE-incidenten vindt Pourquoi niet de enige tekortkoming van de media, zowel in Amerika als in Europa. ‘Er wordt ook onvoldoende onderscheid gemaakt tussen legale en illegale immigratie. Men heeft het nu bijna uitsluitend over de migrant population. Maar the migrantengemeenschap bestaat niet. Ik ben ook een migrant. Een legale migrant. En die mensen die legaal naar hier verhuizen – en dat zijn er jaarlijks toch zo’n 800.000 – nemen er aanstoot aan dat illegalen door sommige politici dezelfde rechten worden toegekend als mensen die wel de wet volgen. Dat is niet eerlijk.’

Buren, kennissen, vrienden

Een deel van de tegenkanting die het Witte Huis vandaag moet verwerken, heeft te maken met de vermeende meedogenloosheid waarmee ICE te werk gaat. Niet alleen zware misdadigers worden opgepakt, ook ‘gewone’ illegalen. ‘ICE gaat vooral criminelen achterna, maar het klopt dat ook illegalen die geen nieuw misdrijf pleegden – nieuw, want illegaal migreren is op zich een misdrijf – opgepakt worden’, beaamt Pourquoi.

‘Maar dat is toch logisch? Als ICE een crimineel oppakt, zijn er vaak andere mensen in de buurt die ook illegaal zijn maar niet crimineel. Arresteer je die niet, dan stuur je het signaal naar de hele wereld dat je illegaal naar Amerika kan verhuizen zolang je je daarna maar gedraagt. Als ICE illegalen aantreft, moet ICE hen arresteren, ongeacht hun strafblad. Het tegenovergestelde is totaal onwerkbaar.’

‘Dat gezegd zijnde: de politieke situatie van illegale immigranten is uiterst complex’, gaat Pourquoi verder. ‘De overgrote meerderheid van de Amerikanen wil criminelen buiten. Maar wat doen we met de rest? Veel dan die migranten wonen hier al vele jaren, sommigen decennia. Zij hebben zich onder de radar cultureel geassimileerd, werken meestal. Het gaat vaak om christenen uit Latijns-Amerika, geen moslims uit Afghanistan. Illegale immigratie naar Amerika heeft inderdaad een heel ander karakter dan illegale immigratie naar Europa. Ook dat is relevant voor Europeanen die misschien hun eigen problemen projecteren op de Amerikaanse situatie.’

‘En, niet onbelangrijk, zij zijn nodig voor de Amerikaanse industrie. Als je die mensen wegneemt, neem je vaak ook arbeidskrachten weg. Tegelijk is het waar dat veel van die mensen armere Amerikanen de pas hebben afgesneden om zich op te werken. Mensen die hun overuren kwijtspeelden door concurrentie van illegalen, bijvoorbeeld. Zo hebben illegale immigranten een niet te onderschatten druk uitgeoefend op de lonen van de armste Amerikanen. Maar vandaag zijn heel wat bedrijven afhankelijk van hun arbeid. En niet voor alle jobs vindt men werkwillige Amerikanen. Zoals ik zei: een complexe situatie.’

‘Er heerst wrijving tussen de rationele wil van de burger om de wet te handhaven en de menselijke neiging om illegalen – buren, kennissen, vrienden – die niet profiteren, die zich gedragen, te ontzien. Veel Amerikanen willen beide, maar beide doen is niet mogelijk.’

Boemerang

De Democraten hopen electoraal garen te spinnen bij de boosheid over de excessen – echt of gepercipieerd – van het presidentiële deportatiebeleid. Volgens Pourquoi riskeren ze zich te vergrijpen aan hetzelfde kortetermijndenken dat hen recent stemmen kostte.

‘Vandaag moeten ICE en Trump inboeten aan populariteit, dat is waar. Maar ik waarschuw ook voor een boemerang voor de Democratische Partij. U herinnert zich op het hoogtepunt van de Black Lives Matter-betogingen en -rellen dat het bon ton was om de politie aan te vallen. ‘Defund the police’ en dat soort zaken. Dat heeft de Democraten, nadat iedereen wat tot zijn zinnen was gekomen, veel stemmen gekost. Nu is het ‘Abolish ICE’. Maar Abolish ICE betekent feitelijk geen migratiewet, zeker niet in de Democratische steden die illegalen beschermen. Ook dat willen de meeste mensen niet.’

Het is inderdaad opvallend dat de peiling van The New York Times die ICE slechte punten geeft, ook bevestigt dat Amerikanen voorstander zijn van een streng migratie- en deportatiebeleid. 50 procent van de bevraagden geeft aan Trumps ‘deportaties van illegalen’ te steunen, 47 procent is tegen. Dat lijkt contradictorisch, maar geeft vooral aan dat een belangrijk segment van de bevolking (±20 procent) deportaties wil, zolang ze niet gepaard gaan met lelijke beelden (huilende kinderen, dode betogers/relschoppers) op hun televisie. Politiek is perceptie, en voor emotionele, heel menselijke thema’s zoals migratie is dat nog meer het geval dan anders.