’Onze identitaire strijd is een pan-Europese’

Ze willen boeken uitgeven die niemand anders uitgeeft. Een ambitie die uitgeverij De Drie Stromen met de Nederlandse vertaling van ‘Remigration: Ein Vorschlag’ van de identitaire activist Martin Sellner meteen kracht bij zet. ‘Wij willen de mensen de woorden en ideeën bieden waarmee ze zich kunnen verzetten tegen de “Grote Vervanging”, le “Grand Remplacement”’, vertelt Brent Van de Winckel, hoofdbestuurder van de nieuwe Vlaamse uitgeverij. Maar ze willen ook meer doen.

De Drie Stromen is gevestigd in Vlaams-Brabant en wordt bestuurd door vier jonge mannen. Over de politieke koers die de uitgeverij vaart kan voor wie de eerste publicatielijst bekijkt maar weinig twijfel bestaan: twee van de eerste drie boeken gaan namelijk over ‘remigratie’, het beleidsvoorstel gepopulariseerd door jonge(re) activisten in heel Europa. De Drie Stromen is onverbloemd identitair.

Vanwaar komt de naam ‘De Drie Stromen’?

Brent Van de Winckel: De Drie Stromen verwijst naar de drie stromen waarvan de Lage Landen de rivierdelta uitmaken: de Maas, Rijn en Schelde. Dat is het korte antwoord, maar er zit natuurlijk ook iets meer achter.

Het zijn deze drie rivieren die bijzonder belangrijk zijn geweest voor de politieke, militaire en economische geschiedenis van de Lage Landen. De rivieren en ook de zee waarin zij uitmonden zijn vormend geweest voor de identiteit van ons volk. Onze gewesten waren ook altijd onder andere via en dankzij deze rivieren een toegangspoort tot het Europese hinterland. Onze naam is dus ook een knipoog naar de verbondenheid van de Lage Landen en de rest van Europa.

Een van de moeilijkste zaken, althans bij de opstart van een organisatie, is de keuze rond een passende naam. Een naam die past bij de identiteit van het project dat je wil opbouwen. Ik denk dat we daarin geslaagd zijn.

Over die identiteit. Uw eerste uitgave is de Nederlandstalige versie van ‘Remigration: Ein Vorschlag’, ‘Remigratie: Een Voorstel’ van activist Martin Sellner. Daarmee zetten jullie wel meteen de toon.

Dat zou je kunnen zeggen, ja. Martin Sellner kennen we al enkele jaren. We ontmoetten hem de eerste keer tijdens een lezing van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV!) in Leuven, in 2023. Een lezing trouwens die de Leuvense universiteit, het baken van de vrije meningsuiting, probeerde te verbieden, maar die dankzij de rechtbank toch kon doorgaan. Twee jaar later was Sellner de hoofdspreker tijdens de tweede Remigratiemars van de NSV!. En toen zijn we de vertaalrechten van zijn boek overeengekomen.

Wij richten ons op identitaire kwesties, dat is zeker waar. Maar niet enkel op de grotere, metapolitieke thema’s. Later dit jaar publiceren we ook een boekje over de geschiedenis van een studentenvereniging. Niet van de NSV!, trouwens (glimlacht).

De drie boeken die vandaag op uw website staan zijn vertalingen uit andere landen. Vanwaar die blik op het buitenland?

De strijd die wij voeren is uiteraard een pan-Europese. De problemen rond onze identiteit bedreigen niet enkel Vlaanderen, maar heel Europa. Ik verwijs nu naar twee gevaren die in het Manifest van het Franse Institut Iliade staan, waarvan wij ook de vertaling verzorgen: le ‘Grand Remplacement’ (de ‘Grote Vervanging’) en le ‘Grand Effacement’ (de ‘Grote Uitwissing’), de ‘weg-met-ons’-cultuur, de aanval op identiteit, toch als hij inheems is, en de ontworteling die daaruit voortvloeit.

Dat zijn problemen die zich ook voordoen in Duitsland, Italië en Frankrijk… Drie landen waar wij niet toevallig ook al partnerorganisaties vonden. Onze strijd tegen de vervanging van de Europese naties via Afrikaanse en Aziatische migratie is daarom per definitie een Europese. Het heeft geen zin om die elk vanop onze spreekwoordelijke eilandjes te voeren, want dan is hij bij voorbaat al verloren.

Dit ‘Europa’ is bijzonder en helemaal niet vanzelfsprekend. Op verschillende momenten had het allemaal gedaan kunnen zijn. Al in 480 voor Christus, met de Slagen van Salamis en Thermopylae, had de Europese geschiedenis een heel andere kant kunnen opgaan. En ik gebruik natuurlijk niet toevallig de Oude Grieken als voorbeeld. De strijd die toen gevoerd werd door de Griekse stadsstaten, die hun verschillen even aan de kant zetten om de Perzische inval te weerstaan. Ook nu moeten Europeanen elkaar de hand reiken om hun Europa te redden.

U weet dat er discussie bestaat over wat wel en wat geen deel uitmaakt van de ‘Europese identiteit’. Eén discussiepunt, zeker in West- en Zuid-Europa, is de positie van de katholieke Kerk.

Ik ken die discussie. Het christendom, of het nu de katholieke, orthodoxe of een protestantse variant is, is natuurlijk heel lang heel belangrijk geweest. En zeker in het zuiden en oosten van Europa is dat nog altijd het geval. Tezelfdertijd is het christendom een latere toevoeging. Een kenmerk van Europa, maar niet hét kenmerk. Laten we én onze christelijke én onze voorchristelijke traditie niet uit het oog verliezen.

Ik ken de discussie, maar ik vind ze eigenlijk niet zo belangrijk. Omdat ik niet denk dat we het altijd eens moeten zijn over wie we wél zijn om te weten wie we níet willen zijn. Ik ken atheïsten en katholieken die zij aan zij de remigratie van niet-Europese volkeren bepleiten. Zij zullen dus over bepaalde zaken met elkaar van mening verschillen, maar ze zijn het erover eens dat het niet de bedoeling kan zijn dat Europa een nieuw Arabië of Afrika wordt. Over de positie van bijvoorbeeld de katholieke Kerk in Europa kunnen Europeanen later nog genoeg ruziemaken. Maar nu hebben we andere prioriteiten.

Heeft uw uitgeverij banden met een politieke partij? Op basis van uw eerste uitgave vermoed ik dat het alvast niet N-VA is.

(Glimlacht) Neen, wij zijn niet verbonden aan een politieke partij. Wij houden ons ook niet bezig met de partijpolitiek. Natuurlijk willen wij politieke partijen wel indirect beïnvloeden door de ideeën die wij promoten ruimere ingang te laten vinden. En wij hopen natuurlijk om ook de kiezers van N-VA in contact te brengen met ideeën die sowieso niet zo ver van de hunne staan.

Maar ik weet natuurlijk waarom u N-VA vernoemt. Ik denk dan aan een recente statistiek: onder de regering-De Wever kregen in 2025 alleen al meer dan 69.000 niet-Belgen het Belgische staatsburgerschap. Mensen die geen Belg waren, die dat nu wel zijn. Hun kinderen zullen dat dus ook zijn. En dan moet ik denken aan een bericht van uzelf dat op sociale media viraal ging, over dat het niet relevant is of de vervanging van de Europese volkeren ‘illegaal’ of ‘legaal’ gebeurt. Dat is iets waarmee wij het eens zijn en een stevig segment van de N-VA-kiezers ook.

Binnen de ruimere identitaire beweging heeft elke organisatie haar rol te spelen. Wij zien onszelf dan ook als één schakeltje in een veel grotere machine. Wij willen de mensen de ideeën, maar ook de woorden aanreiken waarmee ze de gevoelens en instincten die ze al hebben kunnen omzetten in taal en theorie. En hopelijk ook in actie.

Willen jullie ook meer doen dan enkel boeken uitgeven?

Alles op zijn tijd, natuurlijk. Maar wie onze statuten erop naleest, zal zien dat we ook de organisatie van lezingen en congressen als doel hebben. Dat is iets voor in de toekomst, misschien al dit najaar. We willen de mensen ook samenbrengen.