Alle zonden van Israël

Jean-Marie Dedecker en Johan Sanctorum vinden elkaar in hun afkeer van Israël, waarmee ze beiden bizar genoeg plots volledig het narratief omarmen van de mainstream media. Samen publiceerden ze een oproep aan de rechterzijde in Vlaanderen om ‘maximaal druk uit te oefenen op Israël, diplomatiek en economisch’. Daarnaast moet volgens hen ook de Vlaamse rechterzijde ‘Palestina’ snel erkennen.

Het is zeer opmerkelijk dat Dedecker en Sanctorum in hun opiniestuk de term ‘genocide’ niet één keer laten vallen. Dat doet vermoeden dat, na maandenlang Israël met die term te hebben belasterd, de bocht is ingezet.

Minder verrassend, maar compleet van de pot gerukt, is dat ook de term ‘gijzelaars’ er niet één keer in voorkomt. Alsof de brutaal ontvoerde en in Hamas-terreurtunnels wegrottende mensen simpelweg niet bestaan. Alsof ze geen cruciale factor in deze oorlog zijn. Dat Dedecker en Sanctorum Israël een gebrek aan ‘militair-strategische visie’ verwijten, klinkt dan ook potsierlijk, zeker omdat ze gemakshalve geen enkel alternatief aanreiken om de gijzelaars vrij te krijgen en Hamas volledig uit te schakelen. Een klassiek geval van ‘de beste stuurlui staan aan wal’.

Moslimterroristen elimineren

De gijzelaars proberen redden uit de klauwen van Hamas én deze moorddadige moslimterroristen volledig elimineren: het zijn twee logische en heldere, maar aartsmoeilijke militaire doelstellingen in een zéér complexe context van ‘urban warfare’. Toch wordt die oorlogsvoering afgeschilderd als ‘een bloedige etnische zuivering’ en ‘agressie tegen de burgerbevolking’. Tussendoor merk ik op dat de jarenlange bloedige, zuiverende agressie door Hamas, zeg maar de gewelddadige onderdrukking van de Gazaanse burgerbevolking, Dedecker en Sanctorum nooit in de pen deed kruipen.

Ze hebben het ook op geen enkel moment over de wijze waarop de Hamas-jihadisten oorlog voeren, namelijk met honderden kilometers aan terreurtunnels, het systematisch gebruik van menselijke schilden en het misbruiken van civiele infrastructuur, waarin ze vaak ook boobytraps verbergen.

Ook de inspanningen die het Israëlische leger doet om burgerslachtoffers te vermijden, zoals sms’en, telefoons en strooibriefjes, waarmee het IDF verder gaat dan welk leger ook en waardoor jonge Israëlische mannen en vrouwen een groter gevaar lopen, worden door Dedecker en Sanctorum genegeerd. Dat deze verschrikkelijke oorlog, ondanks Israëls fenomenale militaire capaciteiten, zo traag vordert en Israël ondertussen reeds meer dan 900 gesneuvelde soldaten en een veelvoud aan (zwaar)gewonden telt, is een belangrijke aanwijzing voor het feit dat Israël driest, noch meedogenloos oorlog voert.

Expert ‘urban warfare’ John Spencer wijst erop dat de Amerikanen en Irakezen in 2017 in Mosul, bij een gelijkaardige stadsoorlog tegen de gelijkaardige vijand Islamitische Staat, in verhouding een pak meer burgerslachtoffers maakten.

Ook laat Spencer cijfermatig zien dat er geen historisch precedent is voor een leger (het IDF) dat tijdens een oorlog op zo’n grote schaal voedsel en hulpgoederen voorziet voor de vijandelijke entiteit (Gaza). Dat Hamas massaal voedsel steelt, opslaat en voor woekerprijzen verkoopt om jihadisten te betalen, wordt door Dedecker en Sanctorum verzwegen. Net zoals het feit dat Hamas aanslagen probeert te plegen op de grootschalige voedselbedelingen die de VS en Israël met de Gaza Humanitarian Foundation organiseren.

Geen emotionele uitbarstingen

Overigens, terwijl Defensieminister Theo Francken (N-VA) voedseldroppings boven Gaza organiseert in een poging om de virulent anti-Israëlische coalitiepartners te sussen, lopen in Congo, Afghanistan, Soedan, Jemen, Nigeria, Ethiopië, Somalië, Zuid-Soedan, Mali en Haïti in totaal zo’n 22 miljoen kinderen het risico te verhongeren. Alleen al in Nigeria stierven de afgelopen maanden meer dan 600 kinderen (!) door ondervoeding. Daarin spelen nota bene moslimterroristen à la Hamas – denk aan Boko Haram, Islamitische Staat, de Taliban en Al-Shabaab – een grote rol.

Daar zijn echter geen Joden bij betrokken, dus daarover niet de vele columns van Johan Sanctorum, geen emotionele uitbarstingen van Jean-Marie Dedecker en geen demonstraties, campusbezettingen, open brieven, BV-acties of oproepen aan de regering.

En waarom zou er, zoals Dedecker en Sanctorum bepleiten, wel ‘maximaal druk’ moeten worden uitgeoefend op Israël, maar niet op Hamas, Islamitische Jihad, Qatar, Hezbollah en Iran? Die jihadistische actoren spelen stuk voor stuk een fundamentele rol in deze oorlog. Het is verder ook tekenend dat Dedecker en Sanctorum in hun stuk met geen woord reppen over de casus belli, die deze jihadistische actoren op hun geweten hebben, namelijk 7 oktober 2023, de grootste slachting (en gijzelneming) op Joden sinds de Holocaust. Hamas heeft nota bene gezworen 7 oktober 2023 te zullen blijven herhalen. Het is natuurlijk gemakkelijk om dat te vergeten en te negeren als je zelf op geen enkele manier betrokken partij of potentieel slachtoffer bent. Een klassiek geval van ‘no skin in the game’.

Dar al-harb

Waarom een ‘snelle erkenning van Palestina méér is dan een symbolische geste’, leggen Dedecker en Sanctorum niet uit, maar het klopt wel: het betekent dat een dodelijke jihadistische massaslachting – inclusief martelingen, verkrachtingen en gijzelnemingen – wordt beloond. Bovendien voldoen de ‘Palestijnen’ en ‘Palestijnse gebieden’ helemaal niet aan de voorwaarden die het internationaal recht stelt om als staat te worden erkend, zijnde de vier Montevideo-criteria en een vijfde criterium, namelijk de afwezigheid van onrechtmatige handelingen bij de totstandkoming van de staat.

Dedecker en Sanctorum geloven blijkbaar dat de Palestijnen ‘zelfbeschikking’ willen in de vorm van een eigen staat, terwijl ze nota bene reeds herhaalde malen een eigen staat hebben geweigerd. En terwijl uit zowel die weigering als hun islamitische ideologie blijkt dat ze Israël niet willen erkennen, maar van de kaart willen vegen. Daartoe ondernamen niet alleen de Palestijnen, maar ook verschillende Arabische landen reeds pogingen. Daarom wil het islamitische regime van Iran kernwapens. Het islamitische principe is immers dat héél die regio, inclusief Israël, ‘dar al-islam’ (huis van de islam) moet zijn, zo niet is het ‘dar al-harb’ (huis van de oorlog).

Maar de fundamentele factor islam/jihad wordt door Dedecker en Sanctorum compleet genegeerd. Wat bizar is, want in het Westen schatten zij de veroveringsgezinde islamitische jihad en de eeuwenoude islamiseringsdrang wél goed in.

Eigen staat

De Gazastrook wás overigens een eigen Palestijnse staat, en dat achttien jaar lang. In 2005 heeft Israël de Gazastrook immers volledig in handen gegeven van de Palestijnen aldaar. In plaats van er een tweede Singapore van te maken, opteerden Hamas en co voor terreurtunnels, wapenopslagplaatsen en raketlanceerplatformen.

Keer op keer werd de Gazastrook gebruikt als uitvalsbasis om jihadistische aanslagen te plegen in Israël of de bevolking met raketten te bestoken (vandaar de blokkade van zowel Israël als Egypte, die kennelijk zo lek was als een zeef). Jarenlang hersenspoelde en rekruteerde Hamas massaal (kind)jihadisten om een gigantisch terreurleger uit te bouwen. Virulent islamitisch antisemitisme en martelaarsdenken werd er voortdurend met de paplepel ingegeven via de school, de moskee en de media. Terroristen en zelfmoordterroristen en hun gezin werden er vereerd als helden en golden er als rolmodel.

Tegelijk tonen zowel videobeelden als cijfers aan dat de Gazastrook voor 7 oktober 2023 niet significant slechter was om te leven dan heel wat steden in Arabische (buur)landen, vooral dankzij massaal veel geld en steun van de EU, de VN en de VS. Toch hebben ook sommige Gazanen die in Israël een baan hadden meegeholpen aan de genocidale massaslachting van 7 oktober 2023

In het licht daarvan is het nogal wat dat Dedecker en Sanctorum doen alsof jongeren in Gaza nu zullen radicaliseren door een ‘gebrek aan perspectief’. Ook hier geldt: wat België betreft, gaan de heren niet mee in dat linksige narratief, maar wijten ze radicalisering aan cultuur, opvoeding en ideologie – ze zeggen terecht: ‘It’s Islam, stupid!’ Maar zodra Israël betrokken partij is, geldt plots niet meer wat in de Koran of het handvest van Hamas staat en is de oorzaak zeker niet de dodelijke, jihadistische terreur waartoe Hamas-leiders en imams in Gaza hartstochtelijk oproepen.

Dedecker en Sanctorum geven ook aan dat ze niet geloven dat Hamas kan of zal worden geëlimineerd. Zijn ze de Tweede Wereldoorlog vergeten? Bestaat nazi-Duitsland nog? Naast een militaire overwinning zal er inderdaad ook een soort ‘denazificatie’ van Gaza nodig zijn.

Vluchtelingenstromen

Tot slot waarschuwen de auteurs dat ‘de huidige noodsituatie alleen maar nieuwe vluchtelingenstromen richting Europa zal opleveren’. Dat horen we nu al meer dan 22 maanden. In de jaren voor deze oorlog stond ‘Palestina’ reeds in de top 3 à top 5 van de herkomstlanden. Bovendien is het onze eigen verantwoordelijkheid om asielzoekers of migranten buiten de deur te houden.

Wel moet ik Dedecker en Sanctorum op één punt bijtreden: de huidige noodsituatie moet zo snel mogelijk achter de rug zijn, zodat de Gazastrook een vredelievende, stabiele plek kan worden. Dus zonder terreurinfrastructuur en zonder terreurorganisaties, met een bevolking die niet wordt geïndoctrineerd en geterroriseerd door het antisemitische, jihadistische Hamas of een soortgelijke islamitische organisatie. Zo niet, dan zal er over enkele jaren opnieuw oorlog zijn, ad infinitum.

Níémand vraagt om kritiekloos te zijn voor de Israëlische regering en het IDF. Maar het papegaaien van de propaganda van Hamas en Al Jazeera, de zender van jihadstaat en Hamas-financier Qatar, en het afgeven op en stigmatiseren van Israël (het overladen van Israël met alle zonden van Israël), is naast moreel verwerpelijk ook pervers en inhumaan. Het versterkt en motiveert immers Hamas en co, waardoor de oorlog alleen maar langer duurt en dus meer slachtoffers eist.

Een oorlog die er nota bene nooit was geweest als de duizenden moslimterroristen de gruwelijkheden van 7 oktober 2023 niet hadden gepleegd; een oorlog die ook direct voorbij kan zijn, had kúnnen zijn, als Hamas de gijzelaars vrijlaat en zich overgeeft.

Israël van de kaart geveegd

Tenslotte blijft de weerbarstige realiteit in het Midden-Oosten de volgende: als Hamas, Hezbollah, Iran en Qatar de wapens neerleggen en Israël erkennen, zal er vrede en stabiliteit zijn. Schakelt Israël het geavanceerde rakettenschild uit en legt het de wapens neer, dan wordt het door die jihadistische actoren van de kaart geveegd. Die schreeuwen dat al zovele decennia letterlijk van de daken, met de koran en Hadith in de hand, en zetten ook voortdurend stappen in die richting, maar net zoals in de jaren 30 van de vorige eeuw willen velen daar kennelijk de ogen voor sluiten. Of ze leggen de schuld bij Israël, dat vandaag meer dan ooit wordt behandeld als de Jood onder de naties.

‘Na Jeruzalem veroveren we Rome’, aldus het jihadistische credo. Daar zijn jihadisten nu reeds mee bezig, denk bijvoorbeeld aan de jihadistische aanslagen en de Moslimbroederschap in Europa. Maar men moet geen Einstein zijn om te begrijpen dat mocht het Joodse staatje – niet perfect maar wel een vrije, democratische samenleving – volledig ten prooi vallen aan de jihad, jihadisten wereldwijd een enorme extra boost zouden krijgen om andere landen en continenten te islamiseren, inclusief Europa.