Mediawatcher (juni 2011)

Het Grote Mediadebat toonde echter vooral een kleine inteeltvijver waarin de spelers elkaar voortdurend tegen het lijf lopen. En voorts dat een mediagedachtewisseling onder uitsluitend betrokken partijen, eenzelfde inzicht oplevert dan wanneer je medewerkers van het Paleis rond de tafel zet om te filosoferen over de toekomst van de monarchie.

Ingrid Lieten, minister bij de gratie van Steve Stevaert om redenen die voor de buitenwereld blijkbaar zorgvuldig verborgen moeten blijven, mocht er aanschuiven naast Sandra De Preter, Peter Vandermeersch en Christian Van Thillo.

Nadat ze bij Sanoma was weggezet om er plaats te maken voor ex-algemeen directeur televisie VRT, Aimé Van Hecke, draagt De Preter tegenwoordig de titel van gedelegeerd bestuurder van de VRT. Peter Vandermeersch was ondertussen van Corelio naar de Nederlandse investeringsmaatschappij Egeria overgestapt. Van De Preter en Vandermeersch kon je dus moeilijk verwachten dat ze namens de nieuwe eigenaars van de zendermerken zouden spreken. En omdat ex-VRT’er en Woestijnvis-eigenaar Wouter Vandenhaute verstek liet gaan, maar die andere grote vis, Persgroepbaas Christian Van Thillo, wel was komen opdagen, zat er voor gastvrouw Phara de Aguirre blijkbaar niets anders op dan het debat vooral op te hangen aan de allesverbloemende mediahoffelijkheid.

De afgeborstelde televisieverschijning van Van Thillo op zich volstond trouwens als evenement, want de eigenaar van De Persgroep opereert bij voorkeur in het geborgene. Behalve Arnon Grunberg, die Van Thillo ooit typeerde als ‘doortrapte handelsreiziger’, was nog nooit bij iemand op de gedachte opgekomen om hem het vuur aan de schenen te leggen. De idee alleen al om Van Thillo met één netelige vraag te confronteren, klinkt voor de meeste Vlaamse journalisten blijkbaar als een nachtmerrie.

De gezapige, navelstaarderige mediabubbel-babbel speelde bijgevolg de ene na de andere Vlaamse mediamythe naar de verlengingen. Meest storende daarbij was dat een thema waarvan de krijtlijnen hoofdzakelijk worden bepaald door commerciële belangen, machtsconcentratie en concurrentie, werd verdronken in een bad dat overliep van fletse mijmeringen over creativiteit, talent en responsabilisering. Mediamythes dienen in Vlaanderen vooral om in stand te worden gehouden en ja, het zou nog ‘spannend’ worden aldus Van Thillo: ‘Als de iPad op A4-formaat uitkomt, past het beter voor tijdschriften’.