Jonge generatie moet opnieuw strijden voor autonoom Vlaanderen

Journalist Christophe Deborsu berichtte onlangs op Radio 1 over een politieke rel in Franstalig België. Georges-Louis Bouchez (MR) had controversiële uitspraken over Gaza gedaan tijdens een debat onder partijvoorzitters, en dat stootte tegen de borst van Paul Magnette (PS) en zowat alle andere aanwezigen. Ik haal het aan, niet om over Gaza te spreken of over wat Bouchez had gezegd, maar over iets dat Deborsu in een beschouwing eraan toevoegde.

De MR en de PS zijn zeer openlijk in onmin, vindt Deborsu. Sinds de PS in een recente peiling opnieuw het leiderschap kon overnemen, zijn beide partijen in een nek-aan-nekrace gewikkeld over het overwicht in Franstalig België. En, zo vervolgt Deborsu, een dusdanig vertroebelde relatie tussen Georges-Louis Bouchez en Paul Magnette is niet goed voor Wallonië want er is ‘nationale eenheid’ nodig. Wallonië is er wat de begrotingen betreft niet goed aan toe en in Wallonië verwachten de mensen niet veel goeds van een veel te op Vlaanderen gerichte Belgische regering.

Daaraan zie je maar: alles is perceptie. In Vlaanderen leeft zeker niet de indruk dat de regering-De Wever Vlaamse verzuchtingen inwilligt, behalve dan de persoonlijke ambities van de topbenoemingen die momenteel in achterkamertjes worden verdeeld tussen N-VA, socialisten en CD&V’ers. De indruk die wel domineert is er een van een N-VA die het momentum om Vlaamse verzuchtingen na te streven heeft laten voorbijgaan, ingetoomd of geketend als de partij was door zowel de Franstalige vleugel (MR en Les Engagés) van de regering-De Wever als door de Vlaamse linkerzijde (Vooruit).

Dat momentum om deze keer iets te veranderen aan de gang van zaken in België was sterk aanwezig doordat de financiële en budgettaire situatie van alle Franstalige instellingen desastreus is. Dat had normaal moeten resulteren in een verdere evolutie naar meer eigen verantwoordelijkheid voor de deelgebieden in België. Daarover had een historisch groot deel van de Vlamingen een duidelijke uitspraak gedaan door zowel N-VA als Vlaams Belang een helder mandaat te geven.

Macht en benoemingen

Maar de zucht naar macht en benoemingen heeft er anders over beslist. Eerst in functie van de Vlaamse regeringsvorming en daarna de naderende gemeenteraadsverkiezingen hadden Bart De Wever (N-VA) en Conner Rousseau (Vooruit) een nagenoeg publiek voorakkoord gesloten en op basis daarvan de macht in Vlaanderen en in veel steden en gemeenten onder elkaar verdeeld.

Daaruit vloeide de coalitie van de federale regering naar verluidt ‘onvermijdelijk’ voort. Het resultaat is bekend. Het ‘het wordt confederalisme of niets’ van Bart De Wever werd niets. De voorgevel werd hertimmerd tot ‘hervormingen’, maar elke analist zal toegeven dat het Belgische probleem niét zal worden opgelost.

De financiële puinhopen in het zuiden zijn niet miraculeus in lucht opgegaan. De snelheid waarmee de Waalse regering werd gevormd en het feit dat de Brusselse financiële kraters nu moeten worden bestudeerd door godbetert Sven Gatz (Open Vld) behoren tot de kolderrubriek van de Belgische satire.

Zonder terughoudendheid

Dat alles werpt een helder licht op de toekomst. De ontgoocheling grijpt in Vlaanderen snel om zich heen. Na enkele dagen kreeg de ‘état de grace’ waarin zo’n beginnende nieuwe regering zich doorgaans kan wentelen een ferme knauw. Deze regering verdient een Vlaamse oppositie zonder terughoudendheid. Aangezien Bart De Wever voor zichzelf heeft beslist dat hij tot elke prijs aan de macht wil blijven, moet de Vlaamse grondstroom ergens anders heen…

Een Vlaming die de Wetstraat 16 binnenstapt moet zijn partij en de grondslagen van haar succes blijkbaar nog altijd kapot regeren. De gedachte dat het premierschap van Bart De Wever een soort eindpunt, toppunt of summum van de Vlaamse autonomiegeschiedenis is is niets meer dan een waanidee. Het is het persoonlijke eindpunt van een man met een fanclub. Meer niet. Maar Vlaanderen gaat verder, Vlaanderen moét verder.

Vlaamse autonomie

Het moet de ambitie van de Vlaamse oppositie zijn om, naar het woord van Deborsu, een ‘nationale eenheid’ tot stand te brengen rond het idee van een verdere Vlaamse autonomie. Als een groot deel van de Vlaamse Beweging wil slabakken omdat hij te veel een onderdeel van de fanclub is of omdat hij relatief tevreden is met een ‘Belgisch hervormingsbeleid’, dan is dat zijn goed recht, maar een jonge en nieuwe generatie moet de Vlaamse actie voortzetten.

Die actie moet meer Vlaamse autonomie centraal plaatsen. Opnieuw. Nationale eenheid, Vlaamse nationale eenheid — al dan niet in de vorm van een Vlaams-nationale eenheid — moet de weg naar de toekomst effenen. Dat zijn we aan de geschiedenis verplicht.