fbpx


Binnenland

Wanneer Claude Demelenne baadt in illusie




Ik dank Claude Demelenne voor zijn kritiek op mijn opinie De unitaristische obsessie van Georges-Louis Bouchez op  LeVif.be en Doorbraak.be Het stelt me in staat mijn reflectie over de toekomst van België te vervolledigen. Claude Demelenne voert twee argumenten aan om te beweren dat België 'nog een mooie toekomst voor zich heeft'. Ten eerste dat slechts een minderheid van de Vlamingen (hij spreekt van 'hoogstens 15%') echt wil dat Vlaanderen onafhankelijk wordt en dat onder de kiezers van de twee…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Ik dank Claude Demelenne voor zijn kritiek op mijn opinie De unitaristische obsessie van Georges-Louis Bouchez op  LeVif.be en Doorbraak.be Het stelt me in staat mijn reflectie over de toekomst van België te vervolledigen. Claude Demelenne voert twee argumenten aan om te beweren dat België ‘nog een mooie toekomst voor zich heeft’.

Ten eerste dat slechts een minderheid van de Vlamingen (hij spreekt van ‘hoogstens 15%’) echt wil dat Vlaanderen onafhankelijk wordt en dat onder de kiezers van de twee separatistische partijen, de N-VA en het Vlaams Belang, respectievelijk 25% en 30% geen splitsing van het land wil.

Kennis van zaken

Maar Claude Demelenne lijkt te vergeten dat burgers geacht worden met kennis van zaken te stemmen. Als zij, zoals uit verschillende peilingen blijkt, voldoende N-VA- en Vlaams Belang-parlementsleden kiezen om een absolute meerderheid in het Vlaams Parlement te vormen, zouden deze vertegenwoordigers de volledige democratische legitimiteit hebben om eenzijdig de Vlaamse onafhankelijkheid uit te roepen. Zij zouden in feite slechts een van de hoofdpunten van hun programma uitvoeren.

Claude Demelenne noemt het geval Catalonië waar, in tegenstelling tot Vlaanderen, de separatisten massaal in de straten demonstreren. De vergelijking lijkt me echter slecht gekozen. We hebben gezien hoe de onafhankelijkheidsverklaring in het Catalaanse parlement is afgelopen. Omdat Catalonië slechts 1/15 van Spanje vertegenwoordigt, blijft Spanje standhouden, met een sterke macht in Madrid, die waarschijnlijk de Europese Unie op de been zal brengen.

Indien Vlaanderen zou uittreden, zou België uiteenvallen en door de afwezigheid van een sterke centrale macht in Brussel zou het niet mogelijk zijn zich daartegen te verzetten. Wat de Europese Unie betreft, zij zou alleen de echtscheiding kunnen vastleggen. Een Franse diplomaat vertelde me ooit dat Frankrijk het eerste land zou zijn dat een soevereine Vlaamse staat zou erkennen.

Tube in de tandpasta

Het tweede argument dat Claude Demelenne aanvoert is dat ‘er steeds meer bruggen worden gebouwd binnen de politieke families’. Volgens mij herinnerde ik aan de reden waarom de zogenaamde traditionele Belgische politieke families (socialisten, liberalen en katholieken) zich na elkaar in twee taalvleugels hebben opgesplitst. Geloven dat we de tandpasta terug in de tube zullen doen is een hersenschim. Simpelweg omdat, en Claude Demelenne stelt dit punt niet aan de orde, in Vlaanderen een zeer sterk gevoel van collectieve saamhorigheid is gesmeed, dat lijkt op natiebegrip, dat de politieke partijen overstijgt.

Zoals Bart Somers, nu lid van de Vlaamse regering en voormalig voorzitter van de Vlaamse liberalen, ooit zei: ‘In mijn generatie geven we voorrang aan de Vlaamse regionale belangen’. Ook de woorden van Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V) in augustus 2009 zijn bijzonder welsprekend: ‘De Vlaamse regering is de enige legitieme regering voor Vlaanderen. Om het anders te zeggen: in Vlaanderen is men vóór men socialist, liberaal of christen-democraat is, “vlaamsvoelend”, men voelt zich Vlaming!’

PS-sclerose

Claude Demelenne is een specialist in links. Hij kent dus als geen ander de greep die de PS sinds 1982 op Wallonië heeft uitgeoefend (12 socialistische ministers-presidenten!). Het bestuur van het uitgesproken linkse Wallonië werd gekenmerkt door een politiek-administratieve hypertrofie en herhaalde ‘affaires’. Ook dit is een vaststelling die Vlaanderen ertoe heeft gebracht radicaler te worden en het solidariteitsbeginsel in vraag te stellen.

Het was Wallonië dat regionalisatie wilde. Maar het is er niet in geslaagd doeltreffend gebruik te maken van het steeds groter wordende aantal instrumenten waarover het beschikt om zijn economisch herstel te verwezenlijken. Wallonië bevindt zich nu, in de woorden van Elio Di Rupo, in een ‘erbarmelijke situatie’.

Overlevingsdrang

Claude Demelenne is overtuigd van het vermogen van België om te overleven. Hij gelooft in confederalisme. Maar, op 2 december 2019, schreef hij: ‘Het gevoeligste punt betreft uiteraard de sociale zekerheid. In geval van een zuivere breuk zal het minst welvarende gewest, Wallonië, in het nadeel zijn. Dit is duidelijk onhoudbaar. Ook niet voor de Walen, die hun levensstandaard zullen zien dalen. Ook niet voor Vlaanderen, dat geen belang heeft bij een verarming van zijn buurregio, die zijn voornaamste handelspartner is. Er zullen nieuwe solidariteitsmechanismen nodig zijn.’

De Vlamingen zullen de boodschap op prijs hebben gesteld: ja tegen het confederalisme, op voorwaarde dat Vlaanderen blijft betalen voor Wallonië!

Claude Demelenne beweert dat er in 2024 niets zal gebeuren. Is dat niet naïef? De toenemende vertraging bij het vormen van een regering is het gevolg van een groeiende kloof tussen wat Bart De Wever ’twee democratieën’ noemt. Claude Demelenne was realistischer toen hij op 3 februari 2020 schreef: ‘Beter een goede scheiding dan Belgische chaos’. Ik zie hem in 2024.

Jules Gheude

Jules Gheude is oud-medewerker en biograaf van François Perin en bezielt de Gewif (Groupe d’Etudes pour la Wallonie intégrée à la France).