Zero terugkeer naar de Maghreb

Jaloezie

De resultaten mochten gezien worden. We repatrieerden vele honderden illegale Marokkaanse onderdanen naar hun thuisland. Heel wat Europese collega’s waaronder Nederland, benijdden ons.

Zeroreturn

Zes jaar later blijft er niets over van al dat harde diplomatieke werk. De terugkeer naar Marokko is al jaren herleid tot nul. Tunesië en Algerije zijn al even rampzalig. Staatssecretaris Mahdi steekt er amper tijd in. Te druk bezig met zijn ‘Van hol naar vol’ ideologische promocampagne. Aan holle woorden en loze beloftes geen gebrek, het enige wat intussen vol zit zijn zijn asielcentra. Minister van Binnenlandse Zaken Verlinden doet al helemaal niets. Laat staan Justitieminister Van Quickenborne die het aan de stok heeft met de Marokkaanse ambassade na zware beschuldigingen van spionage via de Grote Moskee in Brussel.

Corona

Corona vormde een makkelijk excuus voor Afrikaanse landen om de gedwongen terugkeer terug te draaien, maar 2,5 jaar kraan volledig dichtdraaien, lijkt nergens meer op. Intussen draait het hele asielbeleid in de soep en neemt het aantal illegalen in ons land verder toe.

Offensief

Een groot diplomatiek offensief dringt zich op. Premier De Croo – die momenteel ook Buitenlandse Zaken bestiert – moet van het herstellen van goede diplomatieke relaties met de Maghreblanden, nieuwe terugkeer-afspraken incluis, zijn topprioriteit maken.

Criminelen

Jarenlange zero return naar de Maghreb is – gelet op de massieve aanwezigheid van illegalen uit die landen in België – niet enkel dramatisch voor de terugkeer-cijfers, het heeft bijvoorbeeld ook effect op criminaliteit, aangezien het aantal gedetineerde illegalen uit die landen in onze Belgische gevangenissen torenhoog is.

Ik zal de eerste minister hierover interpelleren.