Er is een link tussen niet-EU-migratie en seksueel geweld

De passage van de Amsterdamse comédienne Soundos El Ahmadi in De Afspraak maakte de tongen los, en dan vooral op sociale media. De meeste journalisten en opiniemakers bleven evenwel opvallend op de vlakte, meer bepaald door de onveiligheid die vrouwen in Europa ervaren te reduceren tot een ‘mannenprobleem’. Wie dat doet en geen onderscheid maakt tussen mannen, gaat evenwel zwaar in de fout. De cijfers liegen immers niet, al verhullen ze soms wel.       

In België wordt de herkomst van Belgische verdachten en veroordeelden van seksueel geweld niet bijgehouden. Dat betekent dat (klein)kinderen van Afrikaanse of Aziatische migranten of migranten die tijdens hun verblijf de nationaliteit verkrijgen – de ‘Belgen van vreemde origine’ – verdwijnen in de Belgische massa. De nationaliteit van buitenlandse zedendelinquenten wordt wel bijgehouden, maar schetst net daardoor een onvolledig (en dus vertekend) beeld over de link tussen afkomst en seksuele criminaliteit.

Nadelen en voordelen

De cijfers van verdachten van zedendelicten worden bijgehouden door de Algemene Nationale Gegevensbank (ANG), een politiedatabank waarin feiten geregistreerd worden op basis van processen-verbaal. In 2024 werden 2.482 verdachten geregistreerd voor zedenmisdrijven, van wie 577 zonder de Belgische nationaliteit; 23 procent. Aangezien buitenlanders maar 12 procent van de totale bevolking uitmaken, zijn zij (over)vertegenwoordigd met een factor van bijna twee.

Wie spreekt over het risico voor vrouwen, heeft het natuurlijk niet over Nederlanders die van Maastricht naar Maaseik verhuizen. Migranten uit een niet-EU-land zijn goed voor 4,2 procent van de Belgische bevolking, maar waren in 2024 wel goed voor bijna 13 procent van de zedendelinquenten (maal drie). Het is dus waar dat de toelating van personen uit andere werelddelen dit land gevaarlijker maakt voor Europese en andere vrouwen. Wie niet-Europese immigratie – om welke reden dan ook – aanmoedigt, denkt beter na over of de voordelen opwegen tegen onder meer dit nadeel.

In andere landen

De Belgische data zijn beperkter dan die bijgehouden in andere Europese landen. Uit een Zweedse studie uit 2024 blijkt dat 63 procent van veroordeelde verkrachters een buitenlandse achtergrond heeft, van wie 40 procent uit Afrika of het Midden-Oosten. Ook Denemarken gaat gebukt onder seksueel geweld door niet-westerse immigranten: de Deense Raad voor Misdaadpreventie (Det Kriminalpraeventive Råd) stelde vast dat jonge mannen van etnische minderheden sterk oververtegenwoordigd worden in de zedendelinquentie. In Zweden en in Denemarken gaat het zowel om buitenlanders als om staatsburgers van vreemde origine.

Vergelijkbare data bestaan voor het Verenigd Koninkrijk, Nederland en Duitsland. Het valt op dat de meeste onderzoekers beklemtonen dat hun bevindingen niet bewijzen dat migranten etnisch of cultureel vatbaar zijn voor seksueel geweld tegen vrouwen. Zo wordt gewezen op de concentratie van migranten in steden, waar ‘geweld hoe dan ook vaker voorkomt’, (mogelijke) discriminatie binnen justitie en de lagere sociaaleconomische status van niet-Europese inwijkelingen. Disclaimers die statistisch verantwoord zijn, maar niet stroken met de (ook onderzochte) attitudes jegens vrouwen van (vooral) islamitische mannen uit Afrika en Azië.

Niet het hele verhaal

De data spreken voor zich, maar vertellen niet het hele verhaal. Vooreerst, omdat (de mate van) oververtegenwoordiging het misdaadprobleem onvolledig weergeeft. Want zelfs al doken immigranten evenredig op in de misdaadcijfers (quod non), dan nog blijft de vraag waarom Europese overheden extra geweld tegen Europese (en andere) vrouwen toelaten op hun territoria. Een Vlaamse vrouw die door een Noord-Afrikaan aangerand wordt, is niet getroost als ze (hypothetisch) zou weten dat Noord-Afrikanen niet oververtegenwoordigd worden in de aanrandingscijfers. Zij vraagt zich allicht wel af wat de Noord-Afrikaan die haar aanrandde überhaupt in Vlaanderen doet…

Er is ook een ander, wellicht onoplosbaar probleem. Een probleem dat vandaag opnieuw blijkt in het Verenigd Koninkrijk, waar een commissie onder leiding van onafhankelijk parlementslid Rupert Lowe (ex-Reform UK) onderzoek doet naar de zogenaamde verkrachtingsbendes (‘rape gangs’, ook wel ‘grooming gangs’) van islamitische mannen, vooral uit Pakistan. Etnische enclaves in Europese steden cultiveren een sterke in-groep loyauteit; een wij-zij-attitude die doofpotoperaties in de hand werkt. De eigen criminelen ‘verklikken’ is dan erger dan de criminaliteit zelf, waardoor vergrijpen jarenlang ‘binnen de gemeenschap’ blijven (en dus buiten de statistieken).

Er is daar bovenop, tot slot, ook een heleboel zaken die niet door statistieken worden gevat – iets wat Soundos El Ahmadi ook aanhaalde. Nagekeken, nageroepen en, soms, achtervolgd worden in donkere straten: geen misdrijven, geen cijfers. Het aantal vaders die hun dochters hoger onderwijs ontzeggen en uithuwelijken aan een verre neef in de familiale bakermat? Niet strafbaar, dus niet bijgehouden. Mannen die Europese vrouwen behandelen als minderwaardig omdat ze de verkeerde of geen religie aanhangen: niet illegaal, dus vliegt het onder de statistische radar. De voorbeelden zijn legio.

Maar dat we in dit land niet beschikken over data die in buur- en partnerlanden wél worden bijgehouden, dat is schuldig verzuim.