De rustige vastheid van premier De Wever

Sinds Bart De Wever (N-VA) op 3 februari de eed aflegde als premier lijkt er rust neergedaald in de Wetstraat. De hoogdravende aankondigingen en het zichzelf op de borst kloppen van zijn voorgangers zijn vervangen door ‘rustige vastheid’. Premier De Wever zoekt niet de camera, niet het conflict, hij regeert.

Het is redelijk rustig op de Wetstraatpagina’s in de kranten. Geen ronkende ruzies op X die je uitvergroot toeschreeuwen. Georges-Louis Bouchez (MR) tweet de regering niet het conflict in.

Uitzweten

Nochtans kent deze regering genoeg problemen. De extra uitgaven voor defensie moeten worden gefinancierd. Daar is veel discussie over. De invoertarieven van Trump kunnen de begroting ontwrichten. Daarbovenop komen nog de stakende vakbonden. Maar die discussies lijken vooral te worden gevoerd in de regering. Dat zijn we al even niet meer gewoon. Ja, er zijn verklaringen aan de pers of op X. Maar die drijven de zaak niet op de spits.

Neem nu de stakingen. De regering ligt onder vuur. Maar ze lijkt dat gelaten te ondergaan. Geen grote verklaringen of confrontaties. De vakbonden worden ontvangen en beluisterd. De regering komt de sociale partners zelfs wat tegemoet over het brugpensioen. De vakbonden moeten zichzelf overtuigen dat de regering het niet zal uitzweten. Maar bij de regering zijn geen zweetsporen te zien.

Van Rompuy is terug

Het wordt ouderwets saai in de Wetstraat. Misschien waren we daar ook aan toe. Midden in de opgeklopte mediashow die de politiek geworden is, heeft premier De Wever de rustige vastheid opnieuw ingevoerd. Dat is ‘een kalme vastberadenheid, geruststellende zekerheid’, door Herman Van Rompuy (cd&v) in 2009 gelanceerd in zijn beleidsverklaring.

De Wever nam de term niet in de mond, maar brengt hem wel in de praktijk. De premier spreekt in de Kamer. Zijn mediaoptredens daarentegen, zijn goed uitgekozen. Als hij al eens naar een studio komt, is dat een reden om te kijken. Hij houdt daarmee vast aan een mediastrategie die hij al zijn hele carrière volgt: schaarste creëren.

Premier en BV

Daarmee maakt De Wever het verschil. Veel politici zijn graag zeer aanwezig in de pers, maar uiteindelijk komt er weinig van. De politicus werd een entertainer, een mediafiguur, een politieke influencer. Ja, de premier zit ook op sociale media. Maar hij brengt een soort nieuwe zakelijkheid. Hij wil een saaie politicus zijn die de problemen oplost, niet de leuke en moreel verheven bekende Vlaming of de politicus die een staatsman is van wereldklasse.

Stel je voor, De Wever is van plan naar Kiev te vliegen voor een onderhoud met president Zelensky, zonder pers. Zijn voorganger Alexander De Croo (Open Vld) zou de pers vooruitgestuurd hebben om toch maar zijn staatsmanschap van internationaal niveau goed in beeld te hebben.

We zijn maar België

De Wever weet dat Vlaanderen het land is van ‘doe maar gewoon, dat is al erg genoeg’. Die realpolitik lijkt ook de nieuwe lijn te zijn in het buitenlandse beleid. België is niet meer de spits van het morele-vingerpeloton. We zijn maar België. België is een klein land, kent zijn plaats en maakt daardoor ruimte voor diplomatie.

Herman Van Rompuy is voorzitter geworden van de Europese Raad. Alexander De Croo is burgemeester van Brakel gebleven. Ook politici doorzien de opgeklopte bubbel die hun collega’s om zichzelf heen creëren. Wat je doet, is nog altijd belangrijker dan wat je zegt dat je gaat doen of wat je vindt dat een ander zou moeten doen.