De zelfcensuur van centrumrechts

In het Europees Parlement is een nieuwe terugkeerwet gestemd. U kon overal vernemen hoe fout en onmenselijk het is afgewezen asielzoekers terug te sturen en dat radicaal-rechtse partijen dat mee goedgekeurd hebben. Daarom stemmen politici die inhoudelijk voorstander zijn toch niet mee. Want goede maatregelen mag je niet met foute mensen stemmen.

‘Niemand pleit voor open grenzen!’, valt vaak te horen. Maar waartoe leidt de houding dat elke terugkeerverplichting onmenselijk is? Ook in het debat over de Europese terugkeerwet komt dat terug: nieuwe verharding van het migratiebeleid, de ‘ICE-ficering’ van het Europese beleid, criminalisering van migranten, terugkeercentra zijn gevangenissen, ‘Migranten zullen hulp mijden en nog dieper in de marge verzeilen.’ Valt allemaal in de krantencommentaren van De Standaard en De Morgen te lezen. Verplichte terugkeer is voor hen geen optie.

Dat terwijl 80 procent van de afgewezen asielzoekers gewoon blijft. Dat ondergraaft de steun van de bevolking voor het concept van asiel an sich. Wil je het asielrecht overeind houden, dan moet je aanvaarden dat wie er geen recht op heeft, uitgewezen moet worden. En niet alleen op papier.

Eeuwig jong

Maar, hoe groot de meerderheid voor een terugkeerbeleid ook is, die is ‘democratisch’ niet legitiem, want ‘extreemrechts’ maakt daar deel van uit. De moraal is de grond voor het cordon. Dat is natuurlijk de verzekering voor links dat er geen echt rechtse meerderheid gevormd kan worden. De meerderheid van centrumrechts in Europa liet en laat zich daar nog vaak aan vangen.

De concrete redenering kan je bij linkse opiniemakers, dus zowat alle opiniemakers die in Vlaanderen aan bod komen, makkelijk reconstrueren. Het heeft niets met de feiten te maken, het is puur moreel: de vraag om een kordater migratie- of terugkeerbeleid is groot, dus is het handelen van politici legitiem. Toch is het fout. Het voedt de illusie dat migratie onder controle kan worden gehouden. En dát houdt ‘extreemrechts’ eeuwig jong. Dus moet je er tegen zijn. Lees er Bart Eeckhout in De Morgen van gisteren op na.

De meerderheid is verkeerd

Dat is wat de Vlaamse cd&v’ers en Hilde Vautmans van Anders deden in het Europees Parlement. Ze vinden het een goede tekst, maar ze stemmen tegen omdat die goede tekst ook goedgekeurd en misschien zelfs mee onderhandeld is door ‘extreemrechts’. Is politiek niet de kunst om een meerderheid te vinden voor beleid waar je achter staat? Wat maakt het dan uit wie een goed voorstel steunt of wie het indiende?

Met die moraal wordt al jarenlang een strenger migratiebeleid tegengehouden. De overtuiging dat de meerderheid de moreel foute keuze maakt. Die moraal loopt verdacht nauw samen met de overtuiging van wie die inroept. Die veroorzaakt ook een verblinding voor de radicalisering die wordt uitgelokt door zo tegen die meerderheid in te gaan. Door de ideeën van die meerderheid te diaboliseren.

Zo ging het ook in het Europees Parlement. De socialisten wilden eindeloos blijven onderhandelen over punten en komma’s. Onder het motto ‘we geven niet toe aan de chantage van rechts’. In al hun overmoed waren ze ervan overtuigd dat ze alle touwtjes in handen hadden. Gelukkig zijn niet alle politici zoals die van cd&v of Anders.

Het is een raadsel waarom centrumrechts zich zo laat leiden door de linkse moraal. Op die manier laat centrumrechts zich pletten tussen links en radicaal-rechts. Er zijn inhoudelijke allianties op rechts mogelijk als de centrumpartijen hun taboes laten vallen. Luisteren naar de linkse moraal doet hen afwijken naar links en zo maken ze de door hen verfoeide radicaal-rechtse partijen alleen groter. Het doel van politiek blijft het beleid realiseren waar je achter staat.