Een stal voor migranten

Een nieuwe, inclusievere kerststal. Maria, Jozef en Jezus zonder gezicht, niet in een houten stalletje met balen stro en warme lampen, maar in een serre met stoffen lakens. De enige manier waarop Brussel kerst durft te vieren, is door het meest herkenbare kerstsymbool onherkenbaar te maken.

De Brusselse ‘Winterpret’ (of ‘Plaisirs d’Hiver’) mag ook dit jaar niet bedorven worden door het kerstfeest. De Europese hoofdstad en haar burgemeester vieren de sneeuw en het vroege ondergaan van de zon, niet de komst van Christus.

Op Kerstmis wordt, voor wie het intussen vergeten is, inderdaad de geboorte van Jezus gevierd. Kerstmis is niet het feest van de vriestemperaturen die ons bezorgd worden door de ijsgod, noch een uitnodiging voor kunstenaars om een ‘moderne twist’ te bedenken op een ‘oud thema’. Kerst is naast een viering ook een overlevering, een traditie die de secularisering van het Westen wist te doorstaan. Ook niet-christenen vonden immers warmte en gemeenschap op de kerstmarkt van hun stad. En toen kwam de islam.

Moeiteloos omarmd

Want geef toe: het valt op dat kerst moeiteloos omarmd wordt door de ontkerstende Vlaming. Er zijn, uiteraard, enkele vrijzinnige dogmatici die fulmineren tegen een kerststal voor het stadhuis, alsof Opus Dei ieder moment de theocratie kan vestigen, maar niemand neemt die mensen serieus. Kerstmis is ook voor niet-gelovigen een deel van hun identiteit; een traditie die niet ter discussie staat. Voor de meeste Vlamingen is dat nog altijd zo.

Neen, de ontchristelijking van West-Europa luidde het einde van kerstmarkten en -stallen niet in. De culturele ommezwaai die de massamigratie met zich meebracht, deed dat wel. Onder meer (maar niet uitsluitend) omdat nieuwkomers een geloof met zich meebrachten dat zijn plaats opeist, net nu de eigen religie het zwakst staat. Het sterke, vreemde wordt gerespecteerd en krijgt (letterlijk en figuurlijk) ‘de nodige ruimte’, terwijl het zwakke, eigene op de schop gaat. Een realiteit die al lang niet meer beperkt blijft tot het Brusselse straatbeeld.

Niet (enkel) de moslims

Wanneer Europese ankers verdwijnen of verwateren, speelt het met de islam ontstane multiculturalisme steevast een rol. Maar ‘de islam’ is niet hetzelfde als ‘de moslims’. Want voor elke moslim die aanstoot neemt aan een kerststal, is er (minstens) één die dat niet doet. Kerstmarkten vindt hij best charmant, veelal interesseren ze hem niet. Maar die desinteresse betekent dat de drijvende kracht achter de verwatering van de Europese traditie niet de moslim is, maar wel de Europeaan die namens de moslim spreekt. Of dat denkt te doen.

Wie de mond vol heeft van inclusie en diversiteit, lijkt door de band genomen inderdaad meer op Anuna De Wever dan op Khalid Benhaddou. Niemand ‘problematiseert’ het Europese erfgoed met meer vuur dan de inheemse linkse activist, al dan niet vermomd als journalist of academicus. En wanneer moslims hen daarbij te hulp schieten, doen ze dat met de taal die zij leerden aan Europese universiteiten, niet in hun moskee. Niet de jihad, maar de oikofobie, de linkse zelfhaat, doodt het oude Europa. Langzaam en geleidelijk, kerststal per kerststal.