Een burgeroorlog in Europa?

We voelen het allemaal aan, maar we duwen het idee van ons af. We horen dagelijks over bomaanslagen, steekpartijen, verkrachtingen, mishandelingen van bus- en treinpersoneel, aanrandingen op stranden en speelpleinen. Kranten en tv spreken dan steevast van jongeren, maar we weten dat het meestal allochtonen zijn. Mensen beginnen dat beu te worden, ze morren, maar ze houden zich in, want politici, kerkleiders en media waarschuwen voor onverdraagzaamheid, voor haat. Ze spreken snel van samenzweringstheorieën en obsessies van extreemrechtse nietsnutten.

Al deze voorvallen zijn deel van een proces dat al decennia aan de gang is. Elke aanslag, elke vernielingsrel is als de top van een ijsberg die barst van ideologie, jihadisme, minachting en haat voor het land waarin ze leven. We zien onze landen uiteenvallen in identitaire groepen die ons samenlevingsmodel afwijzen en de vrijheid bestrijden waar zij volop van genieten. We zien onze grootsteden verloederen tot derdewereldsteden: vervuild, ‘s nachts gevaarlijk, overdag zelfs voor vrouwen, kinderen en Joden, met no-go-zones, drugsbuurten en te vermijden parken.

Talrijker, machtiger, arroganter

We zien de aanhoudende instroom van duizenden alleenstaande jonge mannen die op onze samenlevingen losgelaten worden, vol testosteron, hongerig naar geld en bezit. We zien de moslims met de dag talrijker worden, machtiger en arroganter. Massa’s die ostentatief bidden voor een kathedraal is geen zaak van vroomheid – het is een oorlogsverklaring, in de Dar al Harb, het ‘land van de oorlog’ dat nog niet gelovig is.

De elites negeren dat alles. Dit is nu eenmaal het multicultureel model. Wie dat niet aanvaardt is achterlijk of uiterst rechts. Regeringen, Europese instanties en kerken blijven gelukzoekers uit de hele wereld verwelkomen. Linkse en liberale partijen weigeren de buitengrenzen te sluiten. En het volk ondergaat dit alles lijdzaam.

Maar velen beseffen dat hier iets gigantisch aan het gebeuren is, een historische machtsverschuiving. Ze zien dat het tere weefsel van de natie verscheurd is, dat onze kinderen een samenleving zullen erven waarin zij zich moeten onderwerpen aan strengere, primitieve en wrede heersers.

Europa breekt zichzelf af

Het tragische is dat Europa zijn eigen beschaving volop aan het afbreken is. Het klassieke liberalisme dat nog een orde- en gezagsbegrip kende, maakte plaats voor de verabsolutering van de individuele autonomie. Sinds een generatie wordt zelfs dat model aangevochten. Met seksuele experimenten en regenbooggedoe werkt een revolutionaire ideologie aan de vernietiging van het gezin en de christelijke moraal die de ruggengraat van onze beschaving uitmaakte. Intussen amuseert Europa zich langzaam kapot.

En volgen miljoenen afgunstige ogen onze zelfdestructie. In Kaboel en Caïro, in Damascus en Dakar. Klaar om te vertrekken.

Wat zich nu al tientallen jaren in Europa afspeelt, die onophoudelijke toestroom én de zelfdestructie, zal nog veel erger worden. Europa heeft zijn langzame ondergang zelf ontworpen, door een wanbeleid dat geweld, haat, verdeeldheid en tribalisme tot dagelijkse realiteit liet worden. Europa, en eigenlijk het hele Westen, heeft in zijn midden dezelfde haat geïmporteerd die talloze andere landen tot mislukte staten maakte. Onze nakomelingen zullen ons hiervoor minachten.

Een burgeroorlog komt er

Als we eerlijk zijn met onszelf, beseffen we dat Europa op een burgeroorlog afstevent. Die zal er komen wanneer de autochtone bevolking de samenlevingsbreuk als gevolg van de massamigratie niet meer aanvaardt en terugslaat om weer baas te worden in eigen land. Dat kan nog tien, twintig jaar of zelfs langer duren. Als de regerende elites, die zichzelf in nette wijken en deftige beroepen afschermen voor de gevolgen van de massamigratie, er niet toe komen om orde op zaken te stellen, dan zal het gewone volk dat doen. En dat zal er niet mooi aan toe gaan.

De recente rellen in Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Spanje zijn slechts het begin. Toen de DDR ten einde liep en chaos heerste, werden woonblokken van Vietnamese migratiewerkers in brand gestoken door een meute die haar woede over jaren onderdrukking koelde op de vreemdelingen. In Engeland werd het onwaarschijnlijk wrede misbruik van blanke jonge meisjes door Pakistaanse mannen gedoogd en doodgezwegen door lokale overheden en zelfs door de regeringspartijen. De brutale manier waarop Engelsen, na jarenlang lijdzaam toezien, eindelijk tegen die misdaden protesteerden, geeft een idee waartoe het volk in staat is als de woede echt losbarst.

Het wordt een burgeroorlog. Zoals de meeste burgeroorlogen zal die chaotisch, gewelddadig en wreed verlopen, zonder duidelijke fronten. Een burgeroorlog die grote ellende zal veroorzaken en die lang zal duren. Het wordt ook een oorlog waarin allochtonen, met name moslims, beter georganiseerd zijn, ideologisch sterk staan en zich religieus gemotiveerd voelen.

Hopen

Het is naïef te denken dat het zo’n vaart niet zal lopen en dat afzonderlijke incidenten geen deel van een proces zijn. Burgeroorlogen kennen nu eenmaal een lange voorgeschiedenis. De Russische Revolutie etterde bijna een eeuw lang voordat vastberaden en meedogenloze bolsjewieken in 1917 de revolutie ontketenden. Eenzelfde lange aanloop ging vooraf aan de Spaanse Burgeroorlog die in 1936 begon. Idem voor de Ierse Revolutie van 1916. De Amerikaanse Burgeroorlog begon weliswaar met het bombardement van Fort Sumter in 1860, maar kwam er nadat de spanningen zich decennia lang hadden opgestapeld. Tot het omslagpunt was bereikt.

Hopen op een ommekeer om deze uitbarsting af te wenden: daarvoor is het te laat. De toestroom blijft aanhouden. Miljoenen in Afrika en Azië dromen van uitwijken naar Europa. De islam wordt sterker met de dag en weegt al zwaar op de politiek. De liberale elite denkt er evenwel niet aan om de grenzen te sluiten, noch om haar samenlevingsmodel in vraag te stellen. Die elite ziet zich vooral bedreigd door nationalisten en conservatieven die dat migratiebeleid willen omgooien.

Pieter Bruegel de Oude wist wat hij schilderde toen hij de Dulle Griet, als metafoor voor de oorlog, door het land liet stappen, dood en vernieling zaaiend. Historici, schrijvers en dichters hebben ons gewaarschuwd: Edward Gibbon, Oswald Spengler, Arnold Toynbee, Jared Diamond, Renaud Camus, Umberto Eco, Jean Raspail, T.S. Eliot. De lijst is lang, somber, en vruchteloos.