Joden in Europa staan voor verscheurende keuze

‘In Europa gebeurt dat niet meer.’ Met de geruststelling dat een vervolging zoals hun ouders en grootouders meemaakten in Europa niet meer denkbaar was, leefden vele Joden sinds tientallen jaren. Het bleek een verkeerde inschatting, want een nieuwe haat raast door het Westen.

We kennen de feiten. Op 7 oktober 2023 stormden duizenden Gazanen, geleid door Hamas-strijders, over de grens met Israel en bezetten de omliggende kibboetsen. Zij mishandelden, verkrachtten en vermoordden de bewoners op een manier die veel weg had van de ergste wreedheden die tijdens de Holocaust plaatsvonden.

Uitgelegd en gerechtvaardigd

Het medeleven met de slachtoffers duurde een dag. Sindsdien trekt een orkaan van pro-Palestijns protest doorheen onze steden. Hamas-sympathisanten trekken brullend en juichend door de straten van New York, Berlijn en Brussel. Ze bezetten universiteiten en scholen, verstoren conferenties en ceremonies, en vandaliseren synagogen en kerken. Radicale studenten organiseren extatische sit-ins, waarin de wreedheden van Hamas uitgelegd en gerechtvaardigd worden. Alles in naam van een ideologie die dé Palestijn als idool en martelaar etaleert.

Kranten, partijen, vakbonden, experten, schoolleidingen, milieugroepen en ngo’s voeren sindsdien een discours van Israel als verdrukker, waarbij het kwaad zo erg is dat het elke vorm van ‘weerstand’ van de verdrukte Palestijnen rechtvaardigt. ‘Genocide’, ‘apartheid’ en ‘onderdrukking’ zijn de sloganwoorden die het nadenken over het conflict overbodig maken. Al twintig maanden duurt deze volkswoede en er is geen kalmeren in het vooruitzicht.

Aangestuurd wordt die volkswoede door islamisten die onze steden en gemeentebesturen innemen, door neomarxistische intellectuelen die revolutie spelen, door de linkse en liberale media en partijen. Met het aanslepen van de oorlog en onder druk van het ‘gesunde Volksempfinden’ veroordelen nu ook de postchristelijke centrumpartijen het Israëlische optreden en eisen zij sancties tegen land en volk.

Prijs

Voor elke actie tegen Israel betalen de Joden in Europa een prijs. Zij dragen geen keppeltje meer. Zij voeren hun kinderen naar school in groep, telkens via een andere route. Zij gaan in groep naar de winkel en naar de synagoge. Zij zijn altijd op hun hoede. Heel het Joodse leven wordt nu bepaald door de dreiging op straat.

De gouden tijd van het Europese jodendom is voorbij. Het liberalisme, dat na de wereldoorlog het denken over staat en samenleving ging domineren, sprak de Joden erg aan. Het opende voor hen de deuren van het openbaar leven, de politiek, de economie en de cultuur. Dat liberalisme is nog altijd het wereldbeeld van de gevestigde elites, maar het ontspoorde in ideologische experimenten, stond nijdig tegen al het religieus leven en ging afkeurend staan tegen Israel.

Nu zijn diezelfde liberale instellingen in de economie, de staat en de lokale besturen in de greep van neomarxisten en moslims. En die staan uitgesproken vijandig tegenover Israel, het zionisme en het jodendom.

Eén bondgenoot

Er is één politieke strekking die opkomt voor een samenleving waarin traditiegezinde Joden en christenen zich thuis voelen. Dat is de nationalistische rechterzijde.

In Europa zijn dat de populisten, conservatieven of cultuurchristenen. Er bevinden zich ongetwijfeld antisemieten in hun rangen, maar zowat al die partijen tonen openlijk sympathie voor Israël en hebben begrip voor de Joden, hun religie en hun levenswijze. Terwijl linkse partijen, liberalen en moslims een hetze voeren tegen Israël en de Joden onder ons daarvoor de prijs moeten betalen, kiezen deze nationalistische conservatieven voor Israël en de Joodse gemeenschap.

Veel Joden die traditioneel afkerig staan tegenover nationalistische partijen, beseffen toch dat zij hun opties moeten herzien.

Talrijker, machtiger, arroganter

De Europese Joden staan dus voor een verscheurende keuze. Gaan zij voort met zich te binden aan liberalen die zich al jaren als vijand van Israël gedragen en religieuze tradities bestrijden? Blijven zij rekenen op de goodwill van postchristelijke partijen die een anti-Israël-discours voeren en zich onverschillig tonen tegenover wat Joden bij ons dagelijks ondergaan? Gaan de Joden lijdzaam toezien hoe de islamisten onze steden, gemeenten en instellingen innemen, en met de dag talrijker, machtiger en arroganter worden?

Of willen zij overwegen aansluiting te zoeken bij de nationalisten en conservatieven? Personen die een politiek alternatief bieden voor het uitgeleefde liberalisme, het ontspoorde globalisme en de teloorgang van de natie en het burgerschap, en die sympathie durven tonen voor Israël en de Joodse traditie? Voor velen zal het slikken zijn, omwille van historische redenen. Maar wat conservatieven en nationalisten aanbieden is een politiek project om onze naties, onze tradities en onze cultuur te herstellen. Een alternatief is er niet.

Nieuwe vervolging

Zo’n samenwerking kan zich enten op de heropbouw van een conservatieve samenleving. Conservatief definieert zich niet rond verlichting en vooruitgang, maar gaat over de permanente dingen: een kosmische orde, waarin de mens geschapen is door God, waarin sterke bindingen ons leven bepalen, waarin de familie centraal staat en dus ook de deugden die voor de familie nodig zijn. Allemaal concepten waarin Joden en conservatieven zich vinden.

Een alliantie van Joden en conservatieven zou ervoor kunnen zorgen dat de scholen God en Bijbel opnieuw centraal plaatsen. Met universiteiten waar filosofie opnieuw metafysica en natuurwet omvat, waar rechtspraak teruggrijpt naar moraal, waar geschiedenis het verhaal van de westerse beschaving vertelt en waar psychologie meer is dan therapie van het individu.

Europa bestond tot voor kort uit christelijke naties. Het herstel van het christelijke wereldbeeld is het enige alternatief dat kan verhinderen dat dit continent afzakt naar een neomarxistische tirannie of een onderwerping aan het islamitische militantisme. Als Joden die catastrofe willen ontlopen, moeten zij aansluiting zoeken bij die conservatieven. Dat zal niet gemakkelijk zijn, maar het alternatief is misschien wel een nieuwe vervolging.