fbpx


Buitenland, Cultuur, Multicultuur & samenleven

Leonard Bernstein en Theodore Dalrymple




Vandaag is dat ondenkbaar, maar nog niet zo lang geleden kreeg de als conservatief gedoodverfde Britse psychiater en publicist Theodore Dalrymple een column in de krant De Standaard. Dat zorgde voor heel wat commotie, vooral bij sociale wetenschappers die zonder ook maar één deugdelijk argument de man ervan beschuldigden de afbraak van onze sociale welvaartsstaat te bepleiten. De schrik zat er dik in dat de auteur van Life at the Bottom een bundel indringende essays over de Britse onderklasse – hun maatschappijbeeld onderuit zou halen. Men wachtte zelfs niet op zijn columns om de man te verketteren.

Die hetze brengt een film uit 1961 in herinnering: West Side Story. De lezers kennen die musical wel: het is een transpositie van Shakespeares Romeo and Juliet naar het New York van de jaren vijftig. Maar in plaats van de Montagues en de Capulets zijn het twee straatbendes, de Jets en de Sharks die met elkaar in de clinch gaan. Een bekende song uit die film is Gee, Officer Krupke.

Daarin steken jonge delinquenten de draak met de social workers die hun pad kruisen. Die vergoelijken delinquent gedrag en leggen de schuld bij de maatschappij. Een bendelid verwoordt spottend hun analyse: I’m depraved on account I’m deprived. Ik ben verdorven omdat ik kansarm ben. Die theorie past in zijn kraam, maar hijzelf weet wel beter. 

Dit zegt in een notendop wat Dalrymple in zijn essays betoogt. De mens zit zo in elkaar dat hij de schuld voor wangedrag maar al te graag op een ander afschuift. De theorieën van sociale wetenschappers – en intellectuelen in het algemeen – maken het hem daarbij wel erg gemakkelijk. Hij hoeft ze alleen maar na te praten: Ik ben verdorven omdat ik kansarm ben.

Bij mijn weten heeft Gee, Officer Krupke indertijd geen verontwaardigde reacties uitgelokt. Maar toen heerste nog geen verstard ‘correct denken’. De adepten van dit soort denken moeten maar eens naar West Side Story kijken en speciaal letten op die scène. Dan hoeven ze Dalrymple niet eens te lezen, wat ze toch al niet van plan waren.

Aangeboden door de Vrienden van Doorbraak


steun doorbraak

Dit artikel, cartoon of podcast wordt u aangeboden door de Vrienden van Doorbraak

Door een jaarlijkse of maandelijkse bijdragen financieren de Vrienden van Doorbraak de publicatie van de gratis toegankelijke artikels, podcasts, cartoons of video-uitzendingen op doorbraak.be. Onze vrienden krijgen ook korting in de Doorbraak winkel en exclusieve uitnodigingen.

Hartelijk dank voor uw steun als Vriend van Doorbraak.

Miel Swillens

Miel Swillens is een Vlaamse columnist en oud-medewerker van het weekblad Tertio. Hij screef ook liedjesteksten, o.a. voor Miek en Roel. Miel overleed in augustus 2017.

Dit artikel delen


Als abonnee kan u dit artikel gratis verspreiden via sociale media en doorsturen naar uw vrienden. Zij zullen dit artikel volledig kunnen lezen zonder abonnee te zijn of zonder een (proef)abonnement te nemen. Zij krijgen bij het lezen de vermelding dat dit artikel door u wordt aangeboden. Als u dit via email doorstuurt, wordt het emailadres van uw vriend niet genoteerd in de databank.

Commentaren en reacties


Reageren op een artikel? Graag, maar hou het netjes, blijf bij het onderwerp van het artikel en blijf niet eindeloos reageren.  Dit is geen plaats voor scheldpartijen en eindeloze discussies. Niet meer dan 10 reacties per dag per persoon en niet meer dan 3 per artikel graag.  Kijk vooraf even op onze Spelregels en technische problemen
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.
Reacties - klik hier
Als ingelogde bezoeker kan u hier de reacties lezen en deelnemen aan het debat.