fbpx


Politiek

Malgoverno: ziekte eindelijk officieel (h)erkend!

Maar medicatie voorlopig nog niet terugbetaald



Pas recent, nu mensen echt radeloos hun energiefacturen in de papiermand gooien, duikt in politieke debatten het woord malgoverno op, en verwijst men naar een periode van wanbeleid die zowat drie decennia bestrijkt: vanaf het aantreden van Verhofstadt en de uitverkoop van onze energiesector, over de kernuitstap-soap, tot de huidige malaise. Waarin we ook het Europese malgoverno niet mogen vergeten - zie o.m. de koppeling van de elektriciteitsprijzen aan de stuiterende gasprijzen - en het totaal gebrek aan vooruitziendheid op…

Niet ingelogd - Plus artikel - log in of neem een gratis maandabonnement

U hebt een plus artikel ontdekt. We houden plus-artikels exclusief voor onze abonnees. Maar uiteraard willen we ook graag dat u kennismaakt met Doorbraak. Daarom geven we onze nieuwe lezers met plezier een maandabonnement cadeau. Zonder enige verplichting of betaling. Per email adres kunnen we slechts één proefabonnement geven.

(Proef)abonnement reeds verlopen? Dan kan u hier abonneren.


U hebt reeds een geldig (proef)abonnement, maar toch krijgt u het artikel niet volledig te zien? Werk uw gegevens bij voor deze browser.

Start hieronder de procedure voor een gratis maandabonnement





Was u al geregistreerd bij Doorbraak? Log dan hieronder in bij Doorbraak.

U kan aanmelden via uw e-mail adres en wachtwoord of via uw account bij sociale media als u daar hetzelfde e-mail adres hebt.








Wachtwoord vergeten of nog geen account?

Geef hieronder uw e-mail adres en uw naam en we maken automatisch een nieuw account aan of we sturen u een e-mailtje met een link om automatisch in te loggen en/of een nieuw wachtwoord te vragen.

Uw Abonnement is (bijna) verlopen (of uw browser moet bijgewerkt worden)

Uw abonnement is helaas verlopen. Maar u mag nog enkele dagen verder lezen. Brengt u wel snel uw abonnement in orde? Dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Heeft u een maandelijks abonnement of heeft u reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw abonnement bij voor deze browser en u leest zo weer verder.

Uw (proef)abonnement is verlopen (of uw browser weet nog niet van de vernieuwing)

Uw (proef)abonnement is helaas al meer dan 7 dagen verlopen . Als uw abonnementshernieuwing al (automatisch) gebeurd is, dan moet u allicht uw gegevens bijwerken voor deze browser. Zoniet, dan kan u snel een abonnement nemen, dan mist u geen enkel artikel. Voor 90€ per jaar of 9€ per maand bent u weer helemaal bij.

Als "Vriend van Doorbraak" geniet u bovendien van een korting van 50% op de normale abonnementsprijs.

Reeds hernieuwd, maar u ziet toch dit bericht? Werk uw gegevens bij voor deze browser of check uw profiel.


Pas recent, nu mensen echt radeloos hun energiefacturen in de papiermand gooien, duikt in politieke debatten het woord malgoverno op, en verwijst men naar een periode van wanbeleid die zowat drie decennia bestrijkt: vanaf het aantreden van Verhofstadt en de uitverkoop van onze energiesector, over de kernuitstap-soap, tot de huidige malaise. Waarin we ook het Europese malgoverno niet mogen vergeten – zie o.m. de koppeling van de elektriciteitsprijzen aan de stuiterende gasprijzen – en het totaal gebrek aan vooruitziendheid op dat vlak in een door bureaucratie verlamde Toren van Babel.

Die shift onder de ‘opiniemakers’ is opmerkelijk. Ineens wordt ons dus tussen neus en lippen meegedeeld dat we al dertig jaar onder een Belgisch (en jammer genoeg ook Vlaams) wanbeleid leven, een regime van slechte bestuurders die zich in de institutionele doolhof van dit land kiplekker voelen. Door de particratie aangeleverde potentaten en potentaatjes, gedreven door een electoraal korte termijndenken, die de fouten van het verleden niet rechtzetten, maar ze integendeel deden uitwoekeren tot de situatie die we vandaag kennen.

Perfecte zondebok

Guy Verhofstadt | Basic Books

Guy Verhofstadt: grondlegger van het huidige malgoverno

Voorheen heb ik bij Wetstraatwatchers en politieke commentatoren, evenals de hoofdredacteurs van de mainstream media in hun editorialen, die ‘malgoverno’-vaststelling niet horen maken. Afgezien van vermakelijke coulissenverhalen als ‘De doodgravers van België’ (van de hiervoor door zijn collega’s verguisde Wouter Verschelden), en incidentele schandalen rond slechte rekenkunde of belangenvermenging, waagde geen enkele geaccrediteerde journalist het om te verklaren dat we al drie decennia onder een regime van onbekwamen leven. Dat zou hem allicht zijn job gekost hebben.

Het woord ‘malgoverno’ is nu wel gevallen, maar de Vivaldiregering, in feite de exécuteur testamentaire van Verhofstadt en paarsgroen, laat er zich niet door ontmoedigen. Men heeft namelijk de perfecte zondebok gevonden. Met de coronacrisis als voorspel en generale repetitie, is de huidige energiecrisis een opportuniteit voor deze post-Verhofstadt-generatie van machthebbers om zich te kwijten: het is allemaal de schuld van Poetin.

Dertig jaar geklungel, gebakkelei rond een kernuitstap die slecht berekend bleek, oversubsidiëring van groenestroomproducenten ten koste van de modale burger, onvermogen om de Franse monopolist Suez/Engie in het gareel te laten lopen, hoopt men nu in de plooien van de geschiedenis weg te moffelen omdat een ex-KGB-er de gaskraan dichtdraait. En het houdt niet op. We vernemen zopas dat Engie, een van de bedrijven die fortuinen verdienen aan deze crisis (het cijfer van 9 miljard circuleert), dit jaar nog eens 600.000 euro Vlaamse overheidssubsidies binnenrijft voor een zonnepaneelpark. Mensen met een geëxplodeerde elektriciteitsfactuur zijn verbijsterd. Ook al slaat minister Zuhal Demir met de armen in de lucht, men kan dat bedrijf zelfs niets verwijten: het profiteert gewoon van gaten in een klungelig energiebeleid, voorbereid door een administratie van slaapwandelaars.

Noorse sokken

Alexander De Croo: onze hoop in bange dagen

In deze context valt het woord ‘oorlogseconomie’ en worden we voorbereid op een grote inlevering van welvaart. Begin september maakte premier De Croo, in de voetsporen van o.m. de Franse president Macron, een enorme bocht die men historisch mag noemen: het eeuwige liberale optimisme (as a moral duty) moest plaats maken voor een boodschap van schaarste en ontbering: zomaar even tien moeilijke winters kwamen eraan.

Die aankondiging kwam er nadat heel de Wetstraat op zomervakantie was gegaan en het land had overgelaten aan reservisten die perplex de gasprijs zagen vertienvoudigen. Met dank aan de vrije markt die er een bleek van monopolies en speculanten.

We noemen dit de Vastenavondswitch: de overgang van carnaval naar vasten, van euforische opbouw van staatsschuld en laat-maar-waaien-mentaliteit, naar crisismodus waarin soberheid wordt gepredikt. Sorry mensen, het geld is op, de gaskraan dicht, trek nu maar een paar warme truien aan en bid de hemel om beterschap. De energiecrisis is internationaal, treft vooral Europa, maar in tegenstelling tot de ons omringende landen is er in België gewoon geen geld, geen enkele financiële buffer om de hardste schokken op te vangen. De gewone man/vrouw staat met de billen bloot en zal afzien. Noorwegen, de enige Europese gasproducent, vindt het spijtig, houdt de woekerprijzen mee in stand, maar stuurt ons toch een container met Noorse sokken nadat premier De Croo er op bedeltocht ging. We zullen ze nodig hebben.

In dit discours van de verloren welvaart proberen zij die er mee verantwoordelijk voor zijn, zich nu te profileren als Churchills: sterke, standvastige leiders die het volk doorheen een tijd van beproevingen loodsen. Zo ziet ook Alexander De Croo zich helemaal: als een echo van Dehaene’s motto ‘De tocht is lang, de gids ervaren’. Of iets met donkere tunnels en licht aan het uiteinde.

Schuld en boete

Pieter Brueghel: de strijd tussen carnaval en vasten (1559)

Helaas gaat het licht uit, en worden tien koude, donkere winters voorspeld die als de Bijbelse zeven magere jaren een test vormen op onze burgerzin en uithoudingsvermogen. De Croo krijgt daarbij hulp vanuit de hoek waar soberheid en onthouding altijd het devies is geweest: de groenen. Hun ideologie is een variant van de christelijke leer die boetedoening als de weg naar verlossing aanbeveelt. Apocalyptische visioenen (de klimaatcatastrofe) moeten de angst erin houden en de versterving aanmoedigen. Handig voor de machthebbers: om revoltes te vermijden is het essentieel om mensen een schuldcomplex aan te praten. De begrafenis van de welvaartstaat wordt zo gelardeerd met een heel gamma van rituelen die ons zogezegd terug brengen naar het authentieke, stoïcijnse, sobere leven. Staycation, geniet van de kleine dingen, geen vliegtuigreizen, gedaan met per auto naar de kust te bollen, tenzij uren bidden aan een laadpaal.

De coronavoorschriften vormden al een algemene repetitie voor dit vastenregime. Ook toen werd bestuurlijk onvermogen gecompenseerd door de meest onmogelijke en absurde boeterituelen (niet op een bank in het park gaan zitten, naar adem snakken achter een mondmasker, toiletverbod als men een tuinfeest geeft, enz). Nu is de aankondiging van tien koude, donkere winters een nog veel grotere ingreep in het collectief bewustzijn: voor velen van ons is het goede leven gewoon voorbij. Om dat te accepteren moeten mensen echt schuld verinnerlijken: we hebben ‘op de poef’ geleefd, en nu komt de afrekening, in de hoop dat de hemel ons na tien jaar genade schenkt.

De pro-Oekraïne-campagnes (dampkappen en microgolfovens uit om Poetin te pesten!) kunnen nu convergeren met de modale spaar-energie-acties en zelfs de klimaataanbevelingen: dikke trui en thermostaat lager. De ecologische schuld- en boeteretoriek die het blauwe optimisme heel de tijd schaduwde, kan nu helemaal door die falende bestuursklasse gerecupereerd worden. Zelfs al duiken de groenen straks onder de kiesdrempel, hun ideologie triomfeert.

Uiteraard speelt dit alles zich af met het doembeeld van 2024 aan de horizon, en het risico dat een complete generatie van kakistocraten naar huis wordt gestuurd. Net daarom denk ik dat het woord ‘malgoverno’ binnenkort weerom zal opgeborgen worden door de perslui en opiniemakers die de verzuring bestrijden, als zijnde populistisch, antipolitiek en stigmatiserend. Naast het n*-woordje dan misschien ook het verboden m*-woordje. Hoog tijd om er een boek over te schrijven.

Het nieuw boek van Johan Sanctorum ‘Kakistocratie – Pleidooi voor méér antipolitiek’  verschijnt in het najaar bij Doorbraak Uitgeverij.

Johan Sanctorum

Johan Sanctorum is filosoof, publicist, blogger en Doorbraak-columnist.